"Новш гэж!"

Саннигийн толгойд энэ л бодол цуурайтсан байлаа. Тэр эвгүйхэн арагш унахад, аварга хавчуур яг нүүрнийх нь өмнө чангахан “чаг” дугарч хаагдав. Хурц ирнүүд нь тийм ойрхон байсан тул гадаргууд нь наалдсан шаврын үйрмэгийг хүртэл тод харж чадна.

Санни нуруугаараа унаж, гэнэтийн дайралтаас арайхийн мултарлаа. Сайн зүйл гэвэл тэр гэмтээгүй, бүр алагдаагүй. Харин муу тал нь газарт хэвтэж, довтлогчоосоо зай барих боломжгүй байв. Аварга хавчуур одоо ч түүний дээр хөвж байлаа.

Энэ бодол толгойд нь бүрэн буух мөчид Санни хамаг хүчээрээ хажуу тийшээ өнхөрлөө. Дараагийн агшинд хавчуур доошоо бууж, шаврыг доргион чичрүүлэв. Хэрвээ тэр ингэж амжиж хөдөлөөгүй бол цээж нь тэр дороо няцрах байсан.

Тэр босож амжих гэж байтал хавчуур хажуу тийшээ саван ирэв. Аз болж Санни бэлэн байлаа: бултах ч биш, хаах ч биш, тэр дайралтыг “даган” явуулж, сунгасан гараараа хавчуурыг мөргүүлэн цохилтыг зөөлрүүлэв.

Гар нь өвдөлтөөр чарлаж байхад Санни цохилтын хүчийг ашиглан биеэ агаарт шидүүллээ. Ядаж ингэвэл хавчуурын хүрээнээс гарч чадна.

Тэр тулааны урлагт сургагдаагүй ч нэг зүйлийг маш сайн мэддэг байв — яаж унах вэ гэдгээ.

Хүзүүгээ хугалах ч үгүй, амьсгалаа алдах ч үгүй, тэр биеэ зөв тохируулан эвтэйхэн өнхөрч, отолт хийсэн мангасаас нэлээд зайд зогсов.

"Би хэлсэн үгээ буцааж авлаа!" гэж Санни дотроо бодов. Баатрын байлдааны өнхрөлтийг өмнө элэглэж байснаа тэр саналаа.

"Өнхрөх гэдэг чинь мангасатай тулалдах аливаа техник дотор зайлшгүй байх ёстой зүйл юм байна!"

Тэгээд тэр дээш харж, байдлыг дүгнэхийг оролдов.

Түүний өмнө довтлогч эцэст нь бүрэн ил гарчээ. Шавраас мөлхөн гарч ирэхдээ өвдөглөсөн Санни дээр асар том сүүдэр тусгана. Жижигхэн нүднүүд нь уур хилэн, өлсгөлөн, хорсол дүүрэн байв.

Тэр бол Саннигийн удаан хугацаанд ажигласан хавчуурт мангасуудын нэг байлаа. Бараг гурван метр өндөртэй, бүдүүн биетэй энэ амьтан эрүүгээ хөдөлгөн, чих дэлсэм, цуурайтсан чарлаан гаргав.

"Яагаад чи бусадтайгаа нийлээд аварга цогцсыг идэхгүй байгаа юм бэ, муу хавчин новшоо?!"

Гэхдээ хариулт нь илт байлаа.

Мангас үнэхээр муу байдалтай харагдав. Найман хурц иртэй хөлнийх нь тал нь хугарсан, зузаан хуяг нь ан цав дүүрэн бөгөөд ан цав бүрээс наалдамхай цэнхэр цус гоожиж байв. Түүнээс гадна хоёр хавчуур гарынх нь нэг нь мөрнөөсөө тасран алга болжээ.

Хэрвээ ийм өрөвдөлтэй байдалд орсон байгаагүй бол энэ амьтан шаварт нуугдан, амар олз отож суух хэрэггүй байх байв. Бусадтайгаа нийлж найрлаж болох л байсан. Зүгээр л Санни азгүйтэж, түүний хавханд яг таарсан хэрэг.

Тэр сүүдрийнхээ тандах чадварт хэт найдсан байжээ. Сүүдэр нь Сэрсэн хүнийхээс илүү ажигч биш гэдгийг тэр мартсан байв. Дээрээс нь жингүй, чимээгүй — тиймээс мангас минутын өмнө сүүдэр түүний отолтын дээгүүр өнгөрөхөд огтхон ч хариу үйлдэл үзүүлээгүй юм.

Гэхдээ нөгөө талаас, Санни өөрийгөө азтайд тооцож ч болно. Яг энэ логикоор бодоход, мангас ингэж тахир дутуу, удааширсан байгаагүй бол тэр гэнэтийн дайралтаас бултаж чадахгүй л байх байсан.

Гэвч аз жаргал, азгүйтлийн талаар бодох цаг хожим байлаа. Яг одоо Саннид хийх ёстой илүү чухал зүйл байсан.

Амьд үлдэх.

"Буцаад ир!" гэж тэр сүүдэртээ тушаан, хажуу тийш үсрэв.

Дараагийн агшинд саяхан зогсож байсан орон зай нь мангасын дайралтад бут ниргэгдэв. Хүнд хавчуур шүрэн баганын хажууг цохиж, улаан хүрэн хэлтэрхийнүүдийг бүх зүгт цацлаа.

Санни тэнцвэрээ олж, гүйсээр байв. Том биетэй, зузаан хуягтай, шархадсан энэ амьтан хурдыг нь гүйцэхгүй гэж найдаж байсан ч харамсалтай нь тэр үнэхээр шаламгай байжээ. Хадуур мэт хөлнүүд нь түүний араас шаврыг сүлбэн ирж, хавчуур нь дахин агаарыг зүсэн нисэж, ямар ч агшинд залуугийн толгойг тас цохиход бэлэн байв.

Санни доош тонгойж, хавчуураас бултан өнгөрүүлээд, эцэст нь ганцхан хором амсхийх боломж олж авлаа. Түүний нүд эргэн тойрноо цөхрөнгөө барж нэгжиж, зэвсэг болгож болох ямар нэг юм хайв. Бараг тэр даруйдаа тэр нэг зүйлийг олж харлаа. Шавраас цухуйсан, урт, гөлгөр, хурц яс — үл мэдэгдэх нэгэн амьтны үлдэц. Хурдаа сааруулалгүй, Санни бөхийж, ясыг нэг хүчтэй таталтаар суга татан гаргав.

Яс нь бараг нэг хагас метр урт, үзүүр нь нарийн хурц байв. Бараг л жад шиг. Гэвч асуудал нь — ийм түр зуурын жадтай болсон ч Саннигийн довтлох хүрээ мангасынхаас богино хэвээр байлаа. Түүнээс гадна энэ яс хатуу хуягийг нь цоолж чадна гэдэгт тэр эргэлзэж байв.

Товчхондоо, тэр ойртож байж, мангасын хуягны ан цавын аль нэгийг онилох ёстой байлаа. Гэхдээ тэгэх зориг түүнд байсангүй. Ийм ойрын зайд мангас зүгээр л жин, асар том биеэрээ дарж, түүнийг нухаш болгох бүрэн боломжтой.

Тэр үед Саннигийн толгойд нэг галзуу санаа орж ирэв.

Өөрөө ч цочирдож, энэ нь зоригийн илрэл үү, эсвэл тэнэглэлийн үр дүн үү гэдгийг хэсэгтээ ялгаж чадсангүй. Ямар ч байсан, тэр үүнийг үнэхээр бодитоор хэрэгжүүлэхээр төлөвлөх хэмжээнд галзуураагүй байлаа.

Яг тэр мөчид хавчуур дахин исгэрэн дайрч ирэв. Энэ удаа Санни бултахдаа жаахан хоцорч, зүүн хөлөөрөө хурц өвдөлт мэдрэв. Хавчуурын ир хөлнийх нь гадна талаар шүргэсэн байлаа. Хүүхэлдэйн нөмрөг цус гаргахыг зөвшөөрсөнгүй ч цохилтын хүч хангалттай байсан тул Санни өнхөрсөөр газарт унав.

Эдгээх зав байсангүй.

Нүд нь томрон нээгдэхэд, Санни одоо л галзуурах цаг нь ирснийг ойлгов. Тиймээс бултах гэж оролдохын оронд хөдөлгөөнөө зогсоож, мангасыг цээжийг нь хавчуураараа барихыг зөвшөөрөв.

Даруй л хавирган дээр нь аймшигт даралт буув. Санни яг л хоёр тийшээ тасрах гэж байгаа мэт санагдсан ч Сэрсэн Тирантыг ялж авсан хуяг нь мангасын хавчуурын няцлах базалтыг тэсвэрлэж байлаа. Биеийнх нь бүх булчин чангаран, дотор эрхтнүүд нь нухаш болох мөчийг хойшлуулна.

Дараагийн агшинд Саннигийн сүүдэр дээрээс нь унаж, Хүүхэлдэйн нөмрөгийг ороон бүрхэв. Хуягны хамгаалах чадвар улам нэмэгдсэнээр тэр хавчуурын бут ниргэх атгалтыг илүү сайн тэсвэрлэж чадлаа.

Санни болон мангас хоёр мухардалд орсон мэт болов. Залуу өөрийгөө мангасын барьцнаас суллаж чадахгүй, харин мангас олзоо хавчуураараа тас цохиж алж чадахгүй байв.

Тэд бие биеэ ширтэв. Тэгснээ мангасын нүдэнд солиотой гал асав. Тэр эрүүгээ чаг чаг хийлгэн, Саннийг агаарт өргөж, амаа ойртуулан авчирлаа — толгойг нь хазаж таслах нь илт.

"Яагаад бүгд намайг идэх гээд байдаг юм бэ?! Би тийм амттай юм уу?!"

Мангас түүнийг эрүү рүүгээ ойртуулахад Санни эсэргүүцсэнгүй. Түүнд амьд үлдэх ганцхан боломж байгааг тэр мэдэж байлаа.

Эцсийн мөчид Санни сүүдрээ Хүүхэлдэйн нөмрөгөөс урсган, гартаа чанга атгасан хурц яс руу шилжүүлэв. Дараа нь хамаг хүчээ шавхан, урагш тонгойж, ясыг байж болох бүх хүчээрээ урагш шидэн сүлбэв.

Түүний гараар чиглүүлэгдсэн харанхуй жадан яс мангасын жижиг нүдийг нэвт сүлбэн, гүн шигдлээ. Нөгөө нүд нь агшиж нарийсав.

Хавирган дахь тэсэшгүй өвдөлтөөс шүдээ зуун, Санни ясыг эргүүлж, тархинд нь аль болох их гэмтэл учруулахыг хичээв.

Хэдэн хором юу ч болсонгүй. Дараа нь түүний биед ирж байсан даралт аажмаар суларч эхлэв.

Хавчуур нээгдэж, Санни доош унав. Тэр газарт мөргөлдөхтэй зэрэгцэн, асар том мангас ч мөн уналаа. Ясаар хийсэн жад нь толгойноос нь цухуйсан хэвээр, цэнхэр туяатай шингэнээр бүрхэгдсэн байв.

Санни ёолон, сөөнгө, өвдөлттэй амьсгаа авлаа.

[Та Сэрсэн араатан, Хуягт сэгээр хооллогчийг устгалаа.]

[Та нэгэн Дурсамж хүлээн авлаа: Цэнхэр сэлэм.]

[…Таны сүүдэр улам хүчирхэг боллоо.]