“Сэр, Санлесс! Чиний хар дарсан зүүд…”

“Амаа тат!”

Нойрны аз жаргалтай тэврэлтээс салмааргүй байсан Санни шүдээ зуун исгэрээд, нүдээ улам чанга анив. Тэр хөнжлийн дор дулаахан, тухтай, өөрийнхөө орон дээр байлаа. Энэ орон дээр ертөнцийн бүх асуудал тийм ч ноцтой, аймшигтай санагддаггүй.

Хэсэг зуур нам гүм болов.

'Ингэсэн нь дээр…'

“Сэр, Санлесс! Чиний…”

'Хараал ид!'

Хөнжлөөс нэг гараа огцом гарган, Санни нэгэн Дурсамжаа дуудлаа. Даруй л гурвалжин навч шиг хэлбэртэй шиддэг хутга түүний гар дээр бий болж, тэр даруйд нь дууны зүг сохроор шидэгдэв. Байгаа онохгүй, кунaй чулуун хананд тачигнан мөргөөд шалан дээр унав.

Гэхдээ дуу чимээ намжив.

Санни санаа алдлаа. Бүх зүйл аль хэдийн оройтсон байлаа. Тэр хэзээнээ сэрчихсэн.

Алсын тэртээ хотын ханыг давалгаа нижигнэн цохилж эхэлжээ. Шөнө дөхөж байсан тул босох цаг нь болсон гэсэн үг.

Нүдээ нээгээд, Санни босож суулаа.

Түүний өрөө үзэсгэлэнтэй, уудам байв. Чулуун ханан дээр нарийн хийцтэй хээ угалз сийлсэн нь ариун, эрхэмсэг уур амьсгалыг бүрдүүлнэ. Тавилгууд нь цайвар өнгийн өнгөлсөн модоор хийгдсэн бөгөөд Санни өөрөө энд тэндээс олж авсан, хоорондоо зохицоогүй хэд хэдэн эд зүйл ч харагдана.

Өрөөнд цонх байсангүй. Харин энд тэндээ овжин нуугдсан гэрлийн хонгилууд байв. Харамсалтай нь, нууц тасалгааг нарны гэрлээр дүүргэх ёстой толины нарийн систем аль эрт сүйдсэн тул дотор нь зөвхөн харанхуй л үлджээ.

Саннид энэ нь огтхон ч төвөг болсонгүй. Үнэндээ бол энэ нууц оромжийнх нь хамгийн дуртай зүйлсийнх нэг байв.

Харанхуй бол түүний хамгийн сайн найз.

Эвшээж, тэр босоод нүүрээ үрж, нойрны сүүлчийн үлдэгдлийг хөөв. Урт, бохир үс нь саад болоод байсан тул хойш нь шидэв.

'Өглөөний хоол хийе.'

Гэхдээ эхлээд…

Санни гараа хөдөлгөн, бугуйг нь кунaйн цагираган иштэй холбосон үл үзэгдэх утсыг татлаа. Шиддэг хутга агаарт үсрэн гарч ирээд, алганд нь яг таг буув. Энэ бол Саннид нэлээд удсан байж сурсан мэх байлаа. Эхэндээ нисдэг ирийг нь удирдаж сурах гэж байхдаа хуруунуудаа бараг алдах шахсан удаатай.

Сийлбэргүй хоосон хананд очоод, тэр кунaйгаар чулууг зураад жижиг зураас татав. Түүний эргэн тойронд яг ийм зураас хэдэн арваараа, тав таваараа цэгцтэй жагссан байлаа.

Санни энэ жигшмээр, бурхан мартсан хотод ирээд аль хэдийн дөрвөн сар өнгөрчээ.

Тэр хугацаанд олон зүйл тохиолдсон.

***

Кассиагийн зөгнөл үнэн болж таарсан. Алсын баруун зүгт тэд үнэхээр өндөр ханануудаар хүрээлэгдсэн, балгас болсон аварга хот олсон бөгөөд нарийн гудамжаар нь мангасууд тэнүүчилж байв. Хотын яг төвд нь толгод, толгодын орой дээр сүрлэг цайз сүндэрлэнэ.

Гайхамшигтай нь, цайз дотор хүмүүс дүүрэн байлаа. Гэвч тэд гурвын найдсан шиг Сэрэгсэд байсангүй. Харин тэд бүгдээрээ ердөө л Нойрсогчид байв.

Учир нь цайзад Гарц гэж байсангүй.

Мартагдсан Эргийн үхлийн там мэт газар нутгийг хүч чадал эсвэл азаар даван гарч чадсан хэдэн зуун хүн бодит ертөнц рүүгээ хэзээ ч буцах найдваргүйгээр тэнд гацжээ. Энэ бол итгэл найдварын оршуулгын газраас өөрцгүй.

Цайзад өнгөрүүлсэн анхны өдрүүдээ дурсахад, Санни өөрийн эрхгүй чангаар инээв. Ямар тэнэг байж вэ. Хэчнээн их найдвар, хүн төрөлхтөнд итгэх шинэ итгэлээр дүүрэн байсан гээч…

Одоо тэр итгэл хаачив аа?

Тэр галзууртлаа инээгээд, бөгтийж өвдгөө алгадав.

“Ха ха, ёстой хөгжилтэй юм аа! Сайн байлаа, Санни. Чи үүнийг яаж хүлээн авч байна даа, алив?”

Сүүдэр нь юу ч хэлсэнгүй, харин түүнийг зэмлэсэн харцаар ширтэж зогсов. Тэр нам гүм байдал Санниг улам чанга инээхэд хүргэв. Тэр өөрийгөө барьж дийлсэнгүй.

Үнэнийг хэлэхэд, тэр аль хэдийн жаахан солиорчихсон байлаа. Магадгүй энэ хотод ганцаараа амьдарч эхэлснээс хойш гурав дахь долоо хоногийн үед л байх. Цайзаас явсны дараа тэр харьцангуй гайгүй байсан. Тэр харамсалтай маргаан, зөрчлөөс болоод… за яах вэ, хамаагүй.

Гол нь гэвэл, гурав дахь долоо хоног дээрээ тэр хараал идсэн новшийн хүлэгт баатар түүний бараг гэдсийг нь уудалчих шахсан юм. Саннид гэдэс нь асгарахаас сэргийлж хоёр гараараа барин мөлхөж зугтахаас өөр сонголт үлдээгүй. Эцэст нь нэгэн алслагдсан хонхорт хүрч очоод, хэдэн өдрийн турш хөдөлж чадахгүй, үхэхийг л хүлээн хэвтжээ. Түүнийг аврах ганц ч хүн ойр хавьд байсангүй. Тэр үеэс хойш Санни урьдынх шигээ байхаа больсон.

'Сайхан өдрүүд байж дээ…'

Ямартай ч тэр амьд үлдсэн.

Кунaйгаа буцаан татсаны дараа, Санни номын сангийн балгаснаас олж авсан ширээ рүү очоод, голд нь тавьсан саарал чулууг ширтэв.

Яаж ч харсан жирийн л нэг чулуу. Гэтэл Саннигийн харц тусмагц, чулуу ярьж эхлэв:

“Сэр, Санлесс! Чиний хар дарсан зүүд дууслаа!”

Тэр чулуу нь үнэндээ Саннигийн хамгийн үнэ цэнтэй Дурсамжуудын нэг байв. Нэг л зүйлийг эс тооцвол, бүх талаараа үнэхээр жирийн чулуу… гэхдээ энэ нь өөрөө ч аль хэдийн хангалттай хэрэгцээтэй. Санни шиг овжин хүний гарт чулуугаар хийж болох зүйл мундахгүй. Харин энэ чулуу янз бүрийн дуу авиаг яг таг дуурайж чаддаг байснаараа бүр ч үнэлж баршгүй байлаа.

Яг одоо бол тэр Саннигийн өөрийнх нь хоолойг дуурайж байв.

“Сэр…”

'Чи ёстой жигшмээр зүйл шүү!'

Чулуун тотийг нунтаг болтол нь үйрүүлэх гэсэн учир утгагүй хүслийг арай гэж дарж, Санни түүнийг уусган алга болголоо. Дараа нь ширээн дээрх даавууг автал, мөнгөн тавган дээр хэдэн зүсэм мангасын мах хэвтэж байв.

Тэр мангасыг Санни өөрөө агнасан. Энэ нутагт бол тийм ч амар ажил биш. Үнэндээ, Саннигийн мэдэхээр хот дотор ганцаараа агнаж чаддаг цөөн хэдэн хүний нэг нь тэр өөрөө байлаа. Учир нь эндэхийн Хар дарсан зүүдний мангасуудын ихэнх нь Нүгэлт зэрэглэлтэй байсан бөгөөд харин цөөн хэдэн сул дорой нь энд тэнд нуугдана.

Нүгэлт мангасуудыг агнах тэнэг хүн гэж үгүй. Харин туршлагатай хөтөчтэй том ангийн бүлгүүд тэднээс зайлсхийж, илүү амар олз хайдаг байв.

Гэхдээ Саннигийн хувьд ганцаардан явсан Сэрсэн мангасуудыг онилох нь харьцангуй амархан. Тэр шөнөөр агнаж, гүн сүүдрийг ашиглан өөрийгөө бараг л үл үзэгдэгч болгодог байлаа. Хэрэв тэр Нүгэлт гэх жигшүүртэй тулалдахыг хүсэхгүй бол, тэгэх шаардлага ч байсангүй.

Ихэнхдээ…

Ямартай ч, тэр хэзээ ч өлсөж үзээгүй.

Санни сэтгэл хангалуун инээмсэглээд, гүн хангалуун өнгөөр хэлэв:

“Аа, амьдрал гэж сайхан юм аа…”