"Бяцхан Сань ( Хө сань-г өхөөрдөн дуудаж байна), энэ бол чиний Хятадын уламжлалт уран барилгын мэдлэгээ сэргээх төгс боломж байна.

Энэ бол уламжлалт Сихэюанийг [Хятадын дөрвөлжин хашаатай байшин] бараг л төгс дуурайлган барьсан хувилбар байна шүү.

Энд гурван давхар орц байна: Үүдний өмнөд жижиг байшин, Гол байшин, түүнтэй залгаа хажуугийн өрөөнүүд, тэдгээрийг холбосон битүү хонгил, цэцгэн хээт дотоод хаалга, Зүүн болон Баруун байшингууд, Арын байшин, өлзий хээтэй гоёмсог хаалга гээд л. Нарийн ширийн зүйлсэд ингэж анхаарал хандуулсанд нь би үнэхээр биширч байна; яг л өнгөрсөн цаг хугацаа руу буцсан мэт сэтгэгдэл төрүүлж байна шүү." Гао Рүшүэ тайзны заслуудын дундуур алхахдаа, нарийн ширийн зүйлсийг нь судлах гэж үе үе зогсоно.

"Эгч ээ, бид судалгааны аяллаар биш, Аймшгийн байшин дотор явж байна шүү дээ, та одоо больж болох уу?"

Цаасан мөнгө хийсэн унах хоосон хашаан дотор тэдний хөлийн чимээ цуурайтна. Хө Сань, Гао Рүшүэтэй харьцуулахад тэс өөр хэмжигдэхүүнд байгаа мэт байв. Тэрээр харанхуй булангаас ямар нэгэн зүйл үсрэн гарч ирэх вий гэж айсандаа хэдхэн секунд тутамд хойшоо эргэж харна. "Хоёулаа аль болох хурдан гарцыг нь олсон нь дээр байх аа; энэ газар намайг үнэхээр тавгүйтүүлж байна."

"Бид нэгэнт энд ирснээс хойш, мэдээж энэ мэдрэмжийг бүрэн дүүрэн мэдрэх хэрэгтэй. Бид үйлчлүүлэгчид гэдгийг санаарай, Аймшгийн байшинд өөрөөрөө тоглуулаад байж болохгүй."

"Гэхдээ та дарга нь биднийг арван таван минутын дотор гарц олох ёстой гэж анхааруулсныг санахгүй байна уу? Тэр залуугийн хорон харцнаас харвал, хэрвээ бид арван таван минутын дотор зугтаж чадахгүй бол тэр гарцаагүй ямар нэгэн аймшигтай зүйл төлөвлөсөн байгаа гэдэгт би итгэлтэй байна!" Хө Сань, Гао Рүшүэг шавдуулахыг оролдсон боловч түүнд огтхон ч нөлөөлсөнгүй.

"Аймшгийн байшингуудад ашигладаг арга заль хязгаартай л байдаг юм. Хамгийн муугаар бодоход л тэд ажилчдаа сүнс шиг хувцаслаад биднийг хөөлгөнө биз. Бяцхан Сань, чи өдөр бүр цогцостой харьцдаг байж, гэнэтхэн сүнснээс айхаар шийдсэн гэж битгий хэлээрэй?" Гао Рүшүэ Тойрсон хонгилоор алхсаар, зүүн хажуугийн залгаа өрөөний хаалгыг түлхэж онгойлгов.

'Минхүнь'-ийн тайзны засал нь хуучин Бээжингийн ердийн байшин байлаа. Гол байшин нь өндөр настнууд болон өрхийн тэргүүн амьдардаг барилга байсан бол Зүүн болон Баруун байшингууд нь хөвгүүд охидод, харин хажуугийн залгаа өрөөнүүд нь зарц болон шивэгчинд зориулагдсан байв.

Хаалгыг түлхэн онгойлгох үед өрөөн доторх ширээ, сандал хөмөрсөн байдалтай угтав. Орон дээрх дэрнүүд урагдан салж, хөвөн нь агаарт бутран хөвнө. Өрөөний яг голд нэгэн цагаан даавуу дүүжлээстэй савлаж байлаа.

"Эгч ээ, би хаалгыг нь манаад үлдье, дотор нь болгоомжтой байгаарай..." Хө Сань үгээ дуусгаж амжаагүй байтал Гао Рүшүэ түүнийг өрөө рүү чирээд орчихов. Салхигүй өрөөнд савлах цагаан даавууг хараад түүний бие нь хөшиж, царай нь цонхийж цайлаа.

"Сонирхолтой л юм, энэ даавуу газраас дор хаяж 1.5 метрийн өндөрт байна; энэ өндөр бол дүүжлэгдэж үхэхэд хангалтгүй. Хөмөрсөн сандал ширээ, бас шалан дээрх тэмцэлдсэн ул мөр... Аймшгийн байшин үүнийг албадан амиа хорлолт байсан гэх төөрөгдлийг бий болгохыг оролдож байна.

Гэхдээ хажуугийн залгаа өрөөнүүд нь шивэгчинд зориулагдсан байдаг. Энэ нь нөгөө сүнс өөрийнх нь үхэлд ямар ч хамааралгүй хүмүүсийг хүртэл өршөөгөөгүй гэсэн үг юм. Тэр энэ байшинд байгаа хүмүүсийг үхтэл нь тарчилгахаар хатуу шийджээ.

" Гао Рүшүэгийн энэхүү тодорхой дүн шинжилгээний цаана бага зэрэг догдолсон өнгө аяс цухалзаж байв. "Энэ Аймшгийн байшингийн загвар үнэхээр гайхалтай юм аа; бидний хараахан олж илрүүлээгүй өөр бусад нууцууд ч нуугдаж байж магадгүй."

Тэрээр өрөөг тойрон алхаж, гандаж муудсан орны бүтээлгийг хуу татан авав. Түүний доор нэгэн цаасан хүүхэлдэй хэвтэж байлаа.

"Амьд хүний орон дээр цаасан хүүхэлдэй хэвтэж байна гэнэ ээ?" Гао Рүшүэ хүүхэлдэйг хажуу тийш нь чулуудаад, гудас руу бөхийж эргүүлж үзэв. Доор нь юу ч байсангүй.

"Хүлээлт өндөр байх тусам, урам хугарал их байдаг даа... би энэ Аймшгийн байшинг хэтэрхий өндрөөр үнэлчихсэн бололтой. Явцгаая, гарц энэ өрөөнд алга." Тэр мөрөө хавчин гадагш алхлаа. Зочны өрөөнд ганцаараа үлдсэн Хө Санийн шүд тачигнан чичирч байв. Магадгүй өнцгөөсөө ч болсон байж мэднэ, гэхдээ шалан дээр хэвтэж байсан цаасан хүүхэлдэй түүн рүү нүдээ ирмэсэн гэдэгт тэр баттай итгэлтэй байлаа.

[Хүрэл шувууны хөшөөнөөс цус урсаж, үхэгсдэд зориулан шатаасан цаасан хүүхэлдэйнүүд нүдээ цавчиж байх нь харагджээ...]

"Эгч ээ, намайг хүлээгээрэй!"

Хажуугийн залгаа өрөөний хаалга хаагдахтай зэрэгцэн, өрөөн дэх цагаан даавуу савлахаа болив.

"Чи чинь арай чимээгүй байж болохгүй нь уу, яагаад энд тэндгүй хашхичаад байгаа юм бэ? Бяцхан охин шиг аашлахаа болиод, эр хүн шиг бай л даа!" Гао Рүшүэ түүнийг гүйцэж ирэхийг хүлээх зуураа Хө Сань руу нүдээ эргэлдүүлэв.

"Би айгаагүй ээ, гэхдээ энэ газар үнэхээр намайг тавгүй болгоод байна, бас энд удах тусам тэр мэдрэмж улам л хүчтэй болоод байх шиг. Ямар нэгэн зүйл бидний гүн дэх айдсыг улам дэврээгээд байгаа юм шиг танд санагдахгүй байна уу?"

Хө Санийн үг яг л байг нь онох шиг болов. Гао Рүшүэ энэ талаар бодож үзээд, түүнд ч бас ямар нэгэн зүйл буруу байгааг анзаарав. Шүүх эмнэлгийн эмчийн хамгийн чухал чанар бол ямар ч нөхцөлд тайван байдлаа хадгалах чадвар байдаг, гэтэл түрүүн Хө Санийг загнаж байх үед түүний тайван байдал аль хэдийн алдагдсан байлаа; өмнө нь түүнд хэзээ ч ингэж санагдаж байсангүй.

[Би бас айж байна гэж үү? Гэхдээ би яагаад айх ёстой гэж? Энд байгаа бүх зүйл илт хиймэл хуурамч шүү дээ!]

Гао Рүшүэгийн дотоод хамгаалалтад ан цав үүсэж эхлэв. Тэдний хэн нь ч айдсынхаа эх үүсвэрийг олж тогтоож чадахгүй байлаа. Сэжиг таамаг болон сэтгэл зүйн айдсын хавсарсан нөлөөгөөр, тэдний зүрх сэтгэлд айдсын үр соёолж эхэлсэн байв.

"Та хэл дээ, энэ газар үнэхээр ямар нэгэн зүйл эсвэл хэн нэгэн амьдардаг юм болов уу? Эцсийн эцэст, дарга нь энэ газрыг нийтийн оршуулгын газар дээр баригдсан бас хаягдсан эмнэлгийг шинэчилсэн гэж хэлсэн шүү дээ..."

"Чшш! Манай их сургуулийн морг үүнээс ч аймаар шүү дээ! Чи чинь шүүх эмнэлгийн эмч хүн байж, яахаараа ингэж амархан айдаг байна аа‽" Хэдийгээр Гао Рүшүэ өөрийгөө айгаагүй гэж байсан ч түүний ярих хурд нь нэмэгдсэн байгаа нь илт мэдэгдэнэ.

Тэр эргэн тойрноо ажиглав. Хуучин байшин, гашуудлын танхим, үхмэл модд, цаасан мөнгө гээд эдгээр нь бүгд л тайзны засал; тэдгээр нь аймшигтай биш байлаа.

[Тэгвэл, би яг юунаас нь айгаад байгаа юм бэ?]

Тэр хоёр орчиндоо хэтэрхий их сатаарсан тул давталттайгаар явж байсан арын хөгжмийг анзаарсангүй. Хар Баасан гараг хэмээх энэхүү хориотой дуу тэдний зүрх сэтгэлд аажмаар боловч гарцаагүй нэвтрэн орж, айдсын мэдрэмжийг нь сэрээж байлаа.

"Бяцхан Сань, хоёулаа энд хэр удаж байна ?"

"Ямар ч төсөөлөл алга, гэхдээ бид арван таван минутын дотор гарч чадахгүй юм шиг санагдаад байна!"

"Битгий сандар, надад энэ талаар бодох хугацаа өг," гэж Гао Рүшүэ хонгилоор алхах зуураа хэлэв. "Энэ Аймшгийн байшин тийм ч аймаар биш ээ; зүгээр л тэр дарга нь бидэнд сөрөг сэтгэл зүйн төсөөлөл суулгаад байгаа юм.

Биднийг Аймшгийн байшинд орж ирснээс хойш тэр нийтийн оршуулгын газар, амьдаар нь булсан хэрэг, сүнс гээд л иймэрхүү зүйлсийг их онцолж ярьсан. Энэ бол хүмүүсийн зүрх зоригийг мохоох сонгодог арга. Гэхдээ тэр хүний хамгийн зальтай зүйл нь, тэр хэдийгээр цагийн хязгаар тогтоосон ч бид амжилтгүй болбол ямар зүйл тохиолдохыг хэлээгүй явдал юм. Энэ нь бидэнд байгалийн дарамт үүсгэж, бидний тархи тэрхүү хоосон зайг хамгийн аймшигтай таамаглалаар нөхөхөд хүргэж байгаа юм."

"Тэгвэл, одоо бид яах ёстой гэж та бодож байна? Энэ Аймшгийн байшин бусдаас арай л өөр мэдрэгдээд байна." Хө Сань бол үнэнч хүү байв; тэрээр эгчийнхээ хэлсэн бүхнийг л хийх байлаа.

"Чиний зөв өө; ердийн Аймшгийн байшингуудын хувьд жүжигчдийг сүнс шиг хувцаслах эсвэл биднийг айлгахын тулд маш олон тайз засал ашиглан цус нөжтэй зураглал үзүүлдэг. Гэтэл энэ Аймшгийн байшин тэгсэнгүй.

Тэр урьдчилан тайзаа засаж бэлдчихээд биднийг дураар нь хэсүүчлэн явахыг зөвшөөрсөн. Ямар нэгэн чиглүүлэг, тодорхой өрнөл байхгүй болохоор юу болохыг хэн ч таашгүй."

"Таны юу хэлэх гээд байгааг би ойлголоо; хамгийн аймшигтай нь үл мэдэгдэх зүйлс." Хө Сань толгой дохив.

"Наад тайлбар чинь яг л тохирно." Гао Рүшүэ үл мэдэгдэхүйц хөмсөг зангидлаа. "Явцгаая, дараагийн өрөө рүү оръё."

Энэхүү хажуугийн залгаа өрөө нь Гол байшинтайгаа шууд залгаастай байв. Модон хаалгыг түлхэж онгойлгоход, өрөө дүүрэн гашуудлын хувцаснууд байх бөгөөд яг голд нь нэгэн будагтай авс байлаа.

Улаан авсны яг голд цагаан цаасаар хайчлан наасан том "喜" (Давхар аз жаргал / Хурим) ханз байлаа. Түүний хажууд хоёр эгнээ болж маш олон цаасан манекенууд цэмцгэр гэгч нь зогсоно.

Тэд тус бүрийнхээ нуруун дээр нэртэй байх бөгөөд бүгд нүүрэндээ хөнгөхөн будалт хийсэн байв. Хаалга онгойх үед тэдний нүд гэрэлтэх шиг болж, үүдэнд зогсох тэр хоёр руу чимээгүйхэн ширтэж байх шиг санагдана.