"Яагаад гэнэт ийм нам гүм болчихов оо?" Хө Сань, Лао Жао руу эргэж харав. "Хоёулаа гарч шалгаж үзэх үү?"

"Хэрэв дайсан хөдлөхгүй бол бид ч бас хөдлөхгүй. Орилох чимээ гарах үед гарч, эсрэг зүг рүү нь хайгуул хийж эхэлнэ; ингэвэл бид аймшигтай урхинуудаас зайлсхийж чадна" хэмээн Лао Жао ямар ч ичих булчирхайгүйгээр хэлэв.

"Энэ чинь ангийнхнаа золиосонд гаргаж байгаагаас өөрцгүй биз дээ?"

"Үгүй ээ, энэ бол тэдний эрхэм дээд золиосыг үнэлж байгаа хэрэг. Тэдний бидэнд өгсөн цагийг ашиглан бид гарцыг олж, ялалт байгуулах болно." Лао Жао яг л бөмбөг шиг дугуй биетэй хүн байлаа. Тэр Хө Санийн ард зогссон боловч, залуугийн жижигхэн бие нь Лао Жаогийн биеийн талыг нь ч халхалж чадахгүй байв.

"Тэгвэл, бид энд хэр удаан нуугдах ёстой юм бэ? Хэрэв Аймшгийн байшинд бид хоёр л үлдсэн байвал яах юм?" Хө Сань ард нь зогсох ах руугаа эргэж харлаа. Ямар нэгэн шалтгаанаар ах нь түүнийг зүгээр л амьд бамбай болгож ашиглаад байгаа мэт түүнд санагдав.

"Бид хоёрдугаар давхрын бүх өрөөг, гуравдугаар давхрын ихэнх өрөөг шалгасан, тиймээс гарц нэгдүгээр давхарт л байх ёстой. Өөрөөр хэлбэл, бид ялалтад хүрэхэд хэдхэн алхам дутуу байна." Лао Жао Хө Санийг зоригжуулах мэт мөрөн дээр нь алгадлаа. "Толгойгоо өргө, ялалтын үүдэнд ирчихээд бууж өгч болохгүй шүү."

"Ийм үед хүртэл та надад ийм хог шиг зүйл ярих хэмжээний тайван байна гэж үү?" Хө Сань уруулаа унжуулав. Түүнд гомдоллох зүйл маш их байсан ч яаж хэлэхээ мэдсэнгүй. Тэр уг нь зөвхөн дээд курсийн ах нарыгаа Шинэ Зуун цэцэрлэгт хүрээлэн рүү л дагуулж ирэх ёстой байсан юм, тэгвэл тэр яагаад энэ Аймшгийн байшин дотор ингээд байж байдаг билээ?

"Битгий ингэж гутранги бай л даа." Лао Жао хуруугаа даран тоолов. "Бид түрүүн Сармагчин, Хуй хоёрын орилохыг сонссон, тийм болохоор тэд хоёулаа аль хэдийн энэ газраас гарсан байх магадлалтай. Найм дахь хүнийг хасвал, энэ Аймшгийн байшин дотор манай сургуулийн таван оюутан үлдсэн байна. Алуурчин биднийг ангуучлах магадлал нь тавны хоёр буюу тавны гурваас бага байна гэсэн үг, тийм болохоор санаа зоволтгүй ээ. Бид зүгээр л хүлээх хэрэгтэй."

"За яахав, таны хэлснээр хийе." Хө Сань хаалган дээр явган сууж, завсраар нь гадагш шагайлаа. Харанхуй хонгилд дахиад нэг зүйл нэмэгдчихсэн юм шиг түүнд санагдав. Тэр нүдээ нухчихаад өнөөх зүг рүү илүү сайн ажиглан харвал, хуучирч элэгдсэн даавуун хүүхэлдэй шалан дээр хэвтэж байлаа.

[Миний нүд яачхаа вэ? Шалан дээр анхнаасаа хүүхэлдэй байсан бил үү? Гэхдээ энэ чинь боломжгүй шүү дээ. Би энд нуугдаж байсан арван минутын хугацаанд гаднах хонгилоос нүдээ огтхон ч салгаагүй.]

Хө Сань өөрийнхөө хацрыг зөөлөн алгадаж сэргээгээд, хаалганы завсраар дахин шагайв. Хүүхэлдэй тэндээ байсаар байсан боловч, хаалга руу илүү ойртсон байлаа.

[Өөрөө хөдөлж чаддаг гэж үү? Би сандарсандаа болоод хий юм хараад байна уу?] Хө Сань толгойгоо сэгсрээд завсраар дахин харлаа.

Энэ удаад хүүхэлдэй алга болсон байв.

[Энэ үнэхээр хачирхалтай юм...]

...

Нэгдүгээр давхрын ажилчдын гарцан дээр Чэнь Гө Гавал хагалагч эмчийн өмсгөлөө өмслөө. Шюй Ванийг гадаа байгаа хэдэн оюутанд анхаарал тавиулахаар явуулсны дараа, тэр үлдсэн хүмүүсийг өөрийн биеэр барихаар шийджээ.

Цусанд нэвчсэн эмчийн нөмрөг өмсөж, хүний царай сийлсэн төмөр гинжээр биеэ ороон, гартаа алх атгаж, хиймэл хүний арьсан баг зүүсэн Чэнь Гөгийн Гавал хагалагч эмч нь биеийн өндөр болон сүрээрээ Вань дүүгийнхээс хамаагүй илүү аймшигтай харагдаж байлаа.

[Эдгээр залуус надтай сунжирсан тулаан хийхийг хүсээ юу?]

Түүнийг алхам хийх бүрд гинжнүүд муухай харжигнан дуугарна. Хэдийгээр энэ нь жихүүцмээр сонсогдож болох ч, түүний байршлыг шууд илчилнэ гэдэг хамгийн том сул тал байлаа. Чэнь Гө үзвэр дотор тав орчим минут тэнүүчилсэн боловч хэнийг ч олсонгүй.

"Дарга аа, тэд камеруудад харагдахгүй байна. Тэд аль нэг өрөөнд л нуугдаж байгаа байх; та өрөөнүүдийг нэг нэгээр нь шалгах хэрэгтэй болох нь дээ." Шюй Ванийн хоолой чихэвчинд нь дуугарлаа. "Дашрамд хэлэхэд, Аймшгийн байшингийн өнцөг булан бүрд хяналтын камер суурилуулахыг санал болгож байна. Одоогоор зөвхөн хонгилуудын уулзварт л камер байгаа болохоор харагдахгүй сохор бүс дэндүү олон байна шүү."

"Мөнгөтэй болохоороо тэр талаар бодож үзье." Чэнь Гө өрөө бүрийн хаалгыг алхаараа түлхэн онгойлгож шалгалаа. Түүнийг хоёрдугаар давхрын нэгэн буланд хүрэх үед нэг хаалгыг налсан даавуун хүүхэлдэй байхыг олж харав.

"Бяцхан охин минь, чи яагаад энд, энэ хаалгыг ямар ч шалтгаангүйгээр налаад сууж байгаа юм бэ?" Чэнь Гө алхаараа эрүүгээ маажсанаа, удалгүй учрыг нь ойлгов. "Мэдэж байна аа, чи надад энэ өрөөнд хүн нуугдаж байгааг хэлж байгаа хэрэг үү, тийм үү?"

Юу ч анзаараагүй мэт дүр эсгэн, Чэнь Гө хаалганаас холдон алхлаа. Арваад метр холдсоныхоо дараа тэрээр шалаар чирэгдэх гинжнүүдээ өргөж, хана даган ямар ч чимээгүйгээр хаалга руу буцаж дөхөж очлоо.

Сохор бүсийг ашиглан тэр хагас явган сууж, хаалганы завсраар дотогш шагайв.

...

Өрөөн дотор, Хө Сань болон Лао Жао хоёр амаа даран хаалганы ард чихэлдэн зогсож байлаа.

"Гинжний чимээ алга болчихлоо; алуурчин аль хэдийн холдоод явчихсан бололтой." Лао Жаогийн царай үнэмшихийн аргагүй цонхийж цайсан байсан боловч, ах хүний нэр төрөө хадгалахын тулд тэрээр ярианы өнгөө тайван байлгахыг хичээж байв. "Үнэндээ би огтхон ч айхгүй байна. Миний дүн шинжилгээгээр, алуурчин саяхан нэгдүгээр давхраас гарч ирсэн болохоор ойрын хугацаанд тийшээгээ буцахгүй нь лавтай; энэ бол бидний боломж!"

Тэрээр хамаг хүчээ шавхан байж шалнаас босож ирлээ. "Одоо бол бидний хувьд нэгдүгээр давхар руу буух төгс цаг. Ингэвэл бид алуурчнаас зайлсхийж, ялалтад хүрэх болно. Сань дүү, чи хаалгаар гадагш нэг хар даа. Хэрэв алуурчин холдоод явчихсан байвал бид шууд л хөдөлнө шүү."

Хө Саньд Лао Жаогийн үг ортой мэт санагдав. Тэр маргасангүй, хаалга налан завсраар нь гадагш шагайлаа. Түүний нүүр рүү ямар нэгэн бүлээн амьсгал үлээх шиг болов. Энэ удаад Хө Санийн олж харсан зүйл нь өмнөхөөсөө шал өөр байлаа. Ямар нэгэн харанхуй хонгил эсвэл жихүүцмээр хүүхэлдэй байсангүй, харин хаалганы завсрын нөгөө талаас цусанд хутгалдсан нүд өөдөөс нь цоо ширтэж байх нь тэр!

"Новш гэж!"

Хө Сань сүнсээ зайлах нь уу л гэж бодлоо. Тэрээр шалан дээр сулхан унаж, хаалганаас хойш ухарч мөлхөв. Энэ байдал нь Лао Жаог ч бас айлгалаа. "Юу вэ‽ Чи юу харсан бэ?"

Лао Жаогийн авсан хариулт нь хаалганы бариул эргэж онгойх чимээ байлаа. Хуучин хаалга аажмаар түлхэгдэн онгойж, муу ёр, хорсол зэвүүцэл ханхлуулсан цуст сүүдэр хаалган дээр зогсож байв. Үүнийг харсан Лао Жаогийн нуруу хэдийнээ хананд тулчихсан байсан ч, тэр хойш ухрахыг хичээсээр л байлаа.

"Чи ингэж хүчтэй хана налах хэрэггүй л байх даа, ханан дотор хүн байвал яах вэ?"Чэнь Гө чимээгүйхэн халаас руугаа гараа шургуулж, хар гар утсан дээр байх эд зүйлс удирдах сонголтыг дарлаа."

Лао Жао маш их айсандаа бүдүүн бие нь тэр чигтээ салгалан чичирч байв. Чэнь Гөгийн саяны үг ямар утгатай байсныг ойлгож амжаагүй байтал ар нурууг нь гэнэт нэг зүйл хатгалаа. Тэр зөн совингоороо мөрөн дээгүүрээ эргэж харвал, ард нь байсан ханын цаас хоёр тийш онгойж, ханан дотор цутгасан ямар ч хөдөлгөөнгүй эмэгтэй гарч ирэхийг олж харав!

Түүний тархи хоосорч, амьсгал нь тэр чигтээ тасрах шиг л болов. Тэр бөгсөөрөө шалан дээр унаж, нүд нь цагаанаараа эргэлээ.

"Та хоёрын аялал албан ёсоор үүгээр өндөрлөлөө, би та нарыг гаргаад өгье." Чэнь Гөг ингэж хэлэхтэй зэрэгцэн гуравдугаар давхраас толь хагарах чимээ гэнэт гарч, араас нь Фөн ахын орилох дуу дуулдав.

"Новш!" Чэнь Гө Вань дүүг дуудаж Хө Сань, Лао Жао хоёрыг авхуулахаар үлдээгээд өөрөө шатаар дээш гүйлээ. Чимээ гарсан зүг рүү явсаар, Чэнь Гө Фөн ахыг аль нэг өрөөн дотор ямар нэгэн үл мэдэгдэх хүчтэй тулалдаж байгаа мэт модон сандал урдаа барин савчуулж байхыг олж харав.

Тэрээр багаа доош татаж тайлаад, Фөн ахын ядарч туйлдаад шалан дээр унахыг нь хүлээснийхээ дараа өрөө рүү яваад орлоо.

"Юу болсон бэ?" Чэнь Гө модон сандлыг Фөн ахаас болгоомжтойгоор татаж аваад хажуу тийш шидлээ. Фөн ахын байдал маш тогтворгүй байв. Түүний нүд нь айдсаар дүүрэн байсан тул залууг цочролд орчих вий гэхээс Чэнь Гө санаа зовж байв. "Чи ямар нэг хачирхалтай зүйлтэй таараа юу?"