[Пөөх, дэмий л өөрийгөө айлгачихлаа.]

Гао Рүшүэгийн зүрх байж боломжгүй хурдтайгаар цохилж, цээж нь хурдан хурдан оволзож байв. Ингэж тэнэгтээгүй их урт хугацаа өнгөрчээ.

Сэртхиймээр хөгжим үргэлжлэн эгшиглэсээр байлаа. Бүдэг гэрэлд тэрээр толинд тусах өөрийнхөө нүдний хүүхэн хараа агшиж байгааг харж чадав. Толин дотор, түүний ард байсан орны торон хөшиг өөрөө нээгдэж байлаа! Цаасан манекенын царай цухуйж, толин дахь тусгалаас тэрээр өөр рүү нь инээмсэглэж байгааг Гао Рүшүэ маш тод харж чадлаа.

"Хэн бэ‽" Хүний туйлын айдсын үед үзүүлдэг хэвийн хариу үйлдэл бол уур хилэн, түрэмгий байдал байдаг. Гао Рүшүэ эргэж харсан ч тэнд юу ч байсангүй. Цаана нь яг юу байгааг харахаар тэр орны торон хөшиг рүү гүйн очиж, хүчтэй татан нээхийг оролдов.

Гэвч торны хийц түүний бодож байснаас хамаагүй нарийн төвөгтэй байлаа; маш олон давхарласан хэсгүүдтэй бөгөөд тор нь ортойгоо шууд бэхлэгдсэн байв. Гао Рүшүэ торыг салгахын оронд өөрөө торонд орооцолдож гацчихав.

Яг тэр үед өрөөн дотроос хөлийн чимээ гарах нь түүнд сонсогдлоо.

[Би огт хөдлөөгүй байхад, тэгвэл энэ хэний хөлийн чимээ вэ?]

Доод ангийн дүү нь алга болсон явдал 'Хар Баасан гараг' дууны нөлөөтэй хавсран Гао Рүшүэгийн сэтгэл зүйн хамгаалалтыг тэр чигт нь бут ниргэсэн байлаа. Үл мэдэгдэх хөлийн чимээ нь түүний тэвчээрийг барагдуулсан эцсийн дусал болжээ.

Түүний хөл нь суларч шалбааг мэт болж, огтхон ч хөдөлж чадахгүй байгаагаа мэдрэв. Айдас яг л торон дотроосоо суларсан араатан мэт түүний эрүүл ухааныг урж тасдаж байлаа. Гао Рүшүэ торноос өөрийгөө салгах гэж хамаг байдгаараа хичээн угз татсан боловч ямар ч нэмэр болсонгүй. Хөлийн чимээ сэжигтэйгээр улам бүр ойртсоор байв.

[Байж боломжгүй юм! Өрөө дөнгөж л иймхэн хэмжээтэй байхад, хэн нэгэн ойртож ирж байгаа бол би гарцаагүй харах л ёстой шүү дээ!]

Түүний зүрх сэтгэл тэр чигтээ эмх замбараагүй байдалд орж, бүр өрөөн доторх хамгийн энгийн чимэглэлүүд хүртэл нуруугаар нь хүйт даалгам аймшигтай санагдаж байлаа.

Цонхны гадаах цагаан дэнлүү салхинд савлахад өрөөн доторх гэрэл бүүдийв. Хүрэл толинд тусах түүний дүрс бүдэгрэх шиг боллоо. Гао Рүшүэгийн хүүхэн хараа чичирхийлж эхлэв, учир нь толин дахь тусгал нь өөрөө биш, харин хуримын даашинзтай нэгэн хачирхалтай эмэгтэй болж хувирсныг тэр анзаарчээ!

Олон талаараа, тэр эмэгтэйн гадаад төрх нь бусдыг үхтэл нь айлгахаар маш гоёмсог хувцасласан мэт харагдаж байв. Түүний гоо үзэсгэлэн нь яг л энэ ертөнцийнх биш мэт; саяхан малтаж гаргасан урлагийн бүтээлийг харж байгаа мэт айдас хүргэмээр хэрнээ харц булаам байлаа.

Толин доторх эмэгтэй рүү ширтэх Гао Рүшүэгийн уруул чичирхийлж, түүний царайнд анх удаагаа жинхэнэ айдас тодров.

Олон цогцост задлан шинжилгээ хийж байсан туршлагаасаа тэрээр толин доторх эмэгтэйн өөрт нь төрүүлж буй мэдрэмжийг маш сайн таньж байлаа; энэ бол үхсэн хүний царай байв!

[Аймшгийн байшин жинхэнэ цогцос нууж байж!]

Энэ бодол толгойд нь орж ирэхтэй зэрэгцэн айдас түүнийг яг л аварга том давалгаа шиг нөмрөн авлаа. Тэрээр хүрэл толиноос холдож зугтахыг хамаг байдгаараа хичээж, хойш тэнцвэр алдан ухрахдаа ямар нэгэн зүйлийг мөргөж орхив.

Яг тэр үед хөлийн чимээ зогсож, тухайн мөчид Гао Рүшүэгийн ухаан санаа тэр чигтээ хоосорлоо. Сэтгэн бодох чадвараа алдсан тэрээр зөн совингоороо хойшоо эргэж харав.

Түүний харц үхдлийн нүүр будалттай, хуримын даашинз өмссөн нэгэн эмэгтэйтэй тулгарлаа. Тэр эмэгтэй түүн рүү инээмсэглэж байв.

"Ааа!" Чихэнд чийртэй, цочмог хашхираан Аймшгийн байшингийн нам гүм байдлыг эвдэн бусниуллаа; энэ нь бүр барилгын гадна талд хүртэл сонсогдохоор чанга байв. Гараа торонд орооцолдуулсан хэвээр байсан Гао Рүшүэгийн хөл эцэст нь цуцаж, тэрээр шалан дээр пидхийтэл унав.

Дарагдаж байсан айдас нь нулимс болон хувирч, хяналтгүйгээр асгарч эхэллээ. Тэрээр нүдээ тас аньж, ам нь хагас ангайсхийжээ. Бүсгүйн дотор муухай оргин хуурай огиулж эхлэв.

"Бяцхан Вань, хурдан түүнийг гаргаад ир!"

"Ойлголоо." Гао Рүшүэгийн өмнө зогсож байсан эмэгтэй сүнс үснийхээ дор нуусан блютүүт чихэвчээ аваад, явган сууж, "Үзүүлбэр үүгээр өндөрлөлөө. Тайван амьсгаа ав даа, би одоо таныг гадагш гаргаж өгье" гэлээ.

Арван секундын дараа 'Минхүнь' үзүүлбэрийн гарах хаалга түлхэгдэн онгойв. Чэнь Гө яаран гүйж ирээд, "Ганцхан юм уу? Нөгөөдөх нь хаана байна?" гэж асуулаа.

Түүний ингэж яаран гүйж ирсэн шалтгаан нь хяналтын камеруудаас Хө Санийг олж харахгүй байсантай холбоотой байв.

"Тэр хулчгар амьтан өрөөнд гүйж орж ирээд хоёр толь харангуутаа л ухаан алдчихсан. Би түүнийг дараагийн үйлчлүүлэгчийн сэтгэгдэлд нөлөөлчих байх гэж айсандаа орон доогуур чирж оруулаад нуучихсан юм..."

"Ухаан алдсан гэнэ ээ?" Чэнь Гө ч мөн юу гэж хэлэхээ мэдсэнгүй. "Аюулгүй байдал нэгдүгээрт шүү, цаашид ийм зүйл дахиад гарвал надад шууд мэдэгдэж байгаарай!"

"Ойлголоо, дарга аа." Гао Рүшүэг халамжлуулахаар Шюй Ваньд үлдээгээд, Чэнь Гө өрөөнд орж Хө Санийг орны араас татаж гаргав. Тэр залуу маш их сэтгэлийн цочролд орсон мэт тэр чигтээ ухаангүй байлаа.

[Новш гэж, эхлээд түүнийг агаартай газар гаргах хэрэгтэй юм байна!]

Чэнь Гө, Хө Санийг үүрээд Аймшгийн байшингийн үүд рүү гүйлээ. Тэр зузаан хөшгийг сөхөж хаяад хаалгыг өшиглөн онгойлгов. "Зам тавиад өгөөрэй!"

Чэнь Гө , Хө Санийг Аймшгийн байшингийн үүдэнд хэвтүүлж, түүнд иллэг хийн духан дээр нь мөстэй уут тавьж сэргээхийг оролдож эхэллээ. Энэхүү гэнэтийн явдал цэцэрлэгт хүрээлэнгээс хараахан яваагүй байсан үйлчлүүлэгчдийн мэл гайхлыг төрүүлэв.

"Бурхан минь, дотор юу болоо вэ?"

"Аймшгийн байшинд ороод ухаан алдталаа айдаг гэнэ ээ, би ийм зүйлийг анх удаа л харж байна."

"Тэр ухаан алдталаа айсан биз дээ? Тэгэхэд яагаад онлайн сэтгэгдлүүд дээр энэ газрыг аймаар биш гэдэг байна аа?"

"Новш гэж, миний нуруугаар хүйт оргиод эхэллээ шүү..."

Үүнээс удалгүй Шюй Вань, Гао Рүшүэг түшиж дэмжсээр гарч ирэв. Энэ эмэгтэй орж байсан үетэйгээ харьцуулахад тэс өөр болсон байлаа. Гао Рүшүэгийн үс нь арзайж, царай нь цонхийж, алхаа нь сульдсан байв. Түүний нүүрэн дээрх нулимс бүрэн хатаагүй байлаа.

"Энэ чинь шал өөр хүн болчихож шүү дээ!"

"Тэр дотор яг юутай нүүр тулсан хэрэг вэ?"

"Гэхдээ тэд яагаад айх ёстой гэж? Тэд чинь шүүх эмнэлгийн оюутнууд биш бил үү?"

Шюй Вань , Гао Рүшүэг шатан дээр суулгаад түүнд нэг савтай ус сарвайлаа. Усны савыг барихдаа гар нь чичирч байсан нь түүнийг болсон явдлаас хараахан гарч чадаагүй байгааг илтгэнэ.

"Битгий тойрч шаваад бай, тэдэнд агаар хэрэгтэй байна!" Чэнь Гөгийн ч мөн толгой нь өвдөж эхлэв.

[Гао Рүшүэ айсандаа нулимс унагах нь байж болох хэвийн үзэгдэл, гэхдээ энэ залуу яачихав аа? Тэр яагаад гэнэт ухаан алдчихдаг байна аа? Яагаад амархан айдаг гэдгээ хүлээн зөвшөөрөөгүй юм бэ‽ Эрчүүдийн энэ хийрхүү бардам зан үнэхээр яачихсан юм бэ?]

Энэхүү шуугианаар Аймшгийн байшингийн гадаа улам олон үйлчлүүлэгч цугларч эхэллээ. Энэ нь цэцэрлэгт хүрээлэнгийн менежерийн анхаарлыг татаж, тэрээр цахилгаан дугуйгаа унасаар яаран ирэв.

"Бяцхан Чэнь! Энд юу болоод байна аа? Яагаад үйлчлүүлэгч газар ухаан алдаад уначихсан байгаа юм бэ‽" гэж Шюй авга дугуйнаасаа үсрэн буугаад олон дундуур зүсэн орж ирэхдээ асуув.

"Би ч сайн мэдэхгүй байна; магадгүй халууцсан байх..." Чэнь Гө өөрөө ч энэ хариултдаа үнэмшсэнгүй.

"Ийм цаг агаарт халуунцна гэнэ ээ?" Шюй авга яаран очиж Хө Санийг өргөж аваад дугуйн дээрээ хэвтүүлэв. "Ямартай ч, эхлээд түүнийг эмнэлгийн өрөө рүү хүргэх хэрэгтэй!"

Хэдэн минутын дараа, магадгүй хийсэн иллэгээс эсвэл хүмүүсийн шуугианаас болсон уу, Хө Сань сэргэж эхлэв. Түүний сормуус нь чичирхийлж, дугуйн дээрээс өндийж суулаа. Нүд нь улаанаараа эргэлдсэн байх бөгөөд ам нь "Толь, толь..." хэмээн тасралтгүй бувтнаж байв.

"Хүү минь, тайван бай!"

"Хараач, тэр яг сүнсэнд эзэмдүүлчихсэн юм шиг харагдахгүй байна уу?"

Нарны гэрэлд дахин хэдэн минут болсны эцэст Хө Сань арайхийн хэвийн байдалдаа орлоо. Тэр дагзаа маажин, цугларсан олон өөр рүү нь ширтэж байгааг анзаараад ичсэндээ нүүр нь улайв.

"Бие чинь дээрдэж байна уу? Аймшгийн байшин дотор чи яагаад ухаан алдчихсан юм бэ?" Цэцэрлэгт хүрээлэнгийн дүрэмт хувцастай Шюй авга Хө Саньд нэг савтай ус сарвайлаа.

"Би яг юу болсныг сайн санахгүй байна. Би маш их айсандаа харагдсан эхний хаалга руугаа л гүйгээд орчихсон. Ханан дээр нэг хүрэл толь байсан, бас хэн нэгэн миний нэрийг дуудсаныг санаж байна, харин түүнээс хойш юу болсныг огт санахгүй байна" гэж Хө Сань туйлын эргэлзсэн царайгаар хэллээ. "Магадгүй Аймшгийн байшингийнхны бэлдсэн зүйл байсан юм болов уу?"

"Аймшгийн байшин дотор тольтой холбоотой үзүүлбэр байдаг бил үү?" Шюй авга царай нь тааруухан харагдах Чэнь Гө рүү эргэж харав.