Хэрэв хөл гарынхаа хөдөлгөөнийг арай ядан удирдаж байгаагүй бол, Сармагчин өөрийнхөө амыг алгадах байсан биз ээ. Тэрээр Аймшгийн байшин дотор дахиж хэзээ ч өөрийгөө хараахгүй гэж тангараглав.

Бүлгийнхнээсээ салж, туслах хүнгүй ганцаар хаягдан, харанхуй хонгилын голд зогсож, хэзээ ч гарч ирж магадгүй галзуу алуурчинд хөөгдөн, эргэж харсан зүг бүрд нь байх хүүхэлдэйнүүдээс сүнсээ зайлтал айсан ... Аймшгийн байшин дахь ийм тамын гэмээр мэдрэмж Сармагчингийн амьсгааг тогтворгүй болгов. "Энэ яагаад энд гараад ирэв? Хэзээ намайг дагаад хүрээд ирсэн юм бэ? Яагаад хөдөлж чаддаг билээ?"

Түүний тархи төгсгөлгүй олон асуултад дарагдаж, тайван байдал нь ор мөргүй сарнин, утас барьсан гар нь салгална.

"Сармагчин, чи хаана байна аа‽ Гуйж байна, ирж намайг авраач! Өрөөнд байгаа хүүхэлдэйнүүд над руу хараад байх шиг байна! Бурхнаар тангараглая, тэд үнэхээр харж байна!" гэж утсаар галзуурсан мэт хоолой чарлалаа; Ши Линийн байдал ч бас тийм ч сайн биш байгаа бололтой.

"Эгч минь, би чамайг аваръя аа, гэхдээ намайг хэн аврах юм бэ?" Сармагчин зөн совингоороо аюулын эх үүсвэрээс нэг алхам ухарлаа. Шагайнаас нь ямар нэгэн зүйл татах шиг болоход тэрээр эргэж харвал, анх түүнээс нэлээд зайтай байсан хүүхэлдэй яг гутлынх нь хажууд хэвтэж байлаа.

Хар үс нь хачирхалтай бодит мэт санагдах бөгөөд түлэгдсэн нүүр нь дээшээ харсан байв. Нүүрнийх нь хэлбэр дүрс тэр чигтээ сүйдсэн ч, нэг л жигтэй мэдрэмж төрүүлнэ.

[Тэр инээмсэглэж байна!]

Яагаад ийм бодол толгойд нь орж ирснийг Сармагчин тайлбарлаж чадсангүй, үнэнийг хэлэхэд тэр яагаад гэдгийг нь ойлгохыг ч хүссэнгүй; өнгөрсөн арван минутын хугацаанд туулсан зүйлс нь түүний эрүүл ухааныг үгүй хийх дөхөж байлаа.

Тэрээр уруулаа хазаж, явахаар хөлөө зөөхийг оролдов. Магадгүй айдсаас, эсвэл хэтэрхий удаан зогссоноос болсон уу, түүний шилбэний булчин агшиж, зүрхийг нь зүсэх мэт өвдөлт мэдрэгдлээ.

[Новш гэж! Шөрмөс татчихлаа!]

Сармагчин газар унав. Тэрээр нэр төрөө аль хэдийн орхижээ. Хөлөө тэврэн, "Тэнд хүн байна уу‽ Би бууж өглөө! Би бууж өглөө! Надад туслаач, гуйж байна!" хэмээн хашхирлаа.

Чэнь Гө болон Вань дүү тэр үед нэгдүгээр давхарт байсан бөгөөд ухаан алдталаа айсан Лао Сунг ажилчдын гарцаар дамжуулан үзвэрээс гаргаж байхдаа гуравдугаар давхраас гарах цус царцам хашхирааныг сонсжээ. Аюулгүй байдал тэдний хувьд хамгийн чухал байсан тул тэдний хэн нь ч цаг алдаж зүрхэлсэнгүй, шууд л гуравдугаар давхар руу гүйлээ.

Хонгилд орсныхоо дараа Чэнь Гө Сармагчинг шалан дээр өнхөрч байхыг олж харав. Тэр Вань дүүг ухраагаад, гар чийдэнгээ асаан залуу руу алхаж очлоо. "Чи зүгээр үү?"

"Би бууж өглөө! Бүр мөсөн бууж өглөө, гуйж байна, намайг явуулаач."

Сармагчинг тэр чигтээ өөр хүн болчихсон гэж хэлж болохоор байв. Чэнь Гө ямар ч амлалт өгсөнгүй, харин доош явган сууж Сармагчингийн өвдөг дээр дарлаа. "Хүчлээд, өвдгөө тэнийлгэхийг оролд доо."

Сармагчинд өвдөлтөө намдаахад нь туслах зуураа Чэнь Гө эргэн тойрноо гүйлгэн харлаа; тэр нэлээд гайхширсан байв.

[Вань дүү бид хоёрын хэн нь ч энэ газарт ойртоогүй байхад, энэ нөхөр яагаад ингэтлээ айчихдаг билээ?]

Шалан дээрх хоёр даавуун хүүхэлдэйг эс тооцвол онцын сэжигтэй зүйл байсангүй. Тиймээс Чэнь Гө, "Хөгшөөн, юу чамайг ингэтлээ айлгаа вэ?" гэж асуув.

"Үүнийг асуух шаардлага байгаа юм уу?" Сармагчингийн нүд нь улайсан байх бөгөөд гомдсон хүүхэд шиг, "Энэ хоёр даавуун хүүхэлдэй намайг хөөгөөд байсан юм; чи тэднийг удирдаад байсан биз дээ? Гаж донтон минь!" хэмээн үглэлээ.

"Энэ хоёр даавуун хүүхэлдэй чамайг хөөсөн гэнэ ээ?" Чэнь Гө түр зогтусав. Залуугийн сэтгэлд бүх насаар нь үлдэх шарх үлдээхээс болгоомжлон тэрээр Сармагчинд үнэнийг хэлсэнгүй. "Ямартай ч, эхлээд чамайг эндээс гаргая."

"Хүлээгээрэй, энэ давхарт дахиад нэг хүн түгжигдсэн байгаа. Тэр бараг галзуурах шахсан байгаа, түүнийг бас авраач." Сармагчин Ши Линтэй холбогдохоор утсаа гаргаж ирэв. Сармагчинг анхаарал хандуулахгүй байх үед, Чэнь Гө хоёр хүүхэлдэйг аваад алган дээрээ тавьлаа. Хүүхэлдэйнүүд жижигхэн бөгөөд нарийн хийцтэй гэж хэлэхээргүй; тэд илүүтэйгээр хүүхдийн гар урлалын хичээл дээр хийдэг гар хийцийн хүүхэлдэй шиг л харагдаж байв.

[Энэ хоёр нэгэн том хүнийг хөлийнх нь шөрмөс таттал айлгаж чадсан гэж үү?]

Чэнь Гө хуруугаараа хүүхэлдэйнүүдийн нэгнийх нь хацрыг хатгаж үзэв. Ямар нэгэн шалтгаанаар түүнд хүүхэлдэй хацраа хатгуулахдаа дургүйцэж байгаа боловч үүнийг зогсоох хүчгүй байгаа мэт мэдрэмж төрлөө.

[Сонирхолтой л юм...]

Ши Линийн тусламж эрэн орилох дууг даган, Чэнь Гө болон Сармагчин түүний түгжигдсэн өрөөг олж, хаалгыг нь гаднаас нь онгойлгов.

"Битгий ай даа, бид одоо чамайг гаргана."

Охин Чэнь Гөг огтхон ч анхаарсангүй. Тэр өрөөний буланд чичирч суух бөгөөд уруул нь дагжин чичирч, "Хүүхэлдэйнүүд над руу хараад байна! Би хаана ч нуугдсан, тэдний нүд намайг дагаад байна!" хэмээн утга авцалдаагүй зүйл түгдчин ярьж байлаа.

"Дахиад хүүхэлдэйнүүд ээ?" Чэнь Гө өрөөний гол руу харвал арай томхон хоёр хүүхэлдэй зэрэгцээд хэвтэж байлаа.

"Тэд түрүүн сууж байсан юм шүү, би тангараглая!" Ши Линийн нулимстай нүд айдсаар дүүрэн байв.

"Би мэдэж байна аа, энэ бүгд... Аймшгийн байшингийн заль мэхний нэг хэсэг юм шүү дээ." Чэнь Гө охиныг тайвшруулахыг хичээгээд хүүхэлдэйнүүд рүү алхлаа. Тэдний нэг нь оёмол сахалтай байсан бол нөгөө нь энгийн хувцасныхаа гадуур хормогч зүүсэн байв.

Эдгээр нарийн ширийн зүйлсээс үзвэл энэ хоёр аав, ээж нь байх ёстой. Тэр түрүүн гаднаас авсан хоёр хүүхэлдэйгээ шалан дээр тавьбал, тэр дөрөв яг л нэг гэр бүл шиг харагдаж байлаа.

[Энэ нь Пин Ан апартментийн галдан шатаах хэрэгт өртсөн хохирогчдын тоотой яг таг таарч байна. Мөн энэ 'Шөнө дундын аллага' үзвэрийг Пин Ан апартментээс сэдэвлэж бүтээсэн болохоор, энэ дөрвөн хүүхэлдэй бодит хохирогчдыг төлөөлж байж болох уу?]

Энэ бодол Чэнь Гөгийн толгойд орж ирэхтэй зэрэгцэн, түүний халаасан дахь хар гар утас чичирхийлэх нь мэдрэгдлээ. Тэр утсаа гаргаж ирэн харвал; шинэ зурвас ирсэн байв.

"Сүнснүүдийн ивээл. 'Шөнө дундын аллага' үзвэр доторх цорын ганц Нууц Даалгаврыг идэвхжүүлсэнд баяр хүргэе! Сүнснүүдэд энэ ертөнцөд дуусгаагүй үлдээсэн хэрэг бий. Тэдний хүслийг биелүүлэхэд нь тусал, тэгвэл тэд танд тустай холбоотнууд болох болно."

[Цорын ганц Нууц Даалгавар аа? Хар гар утсаар нээгдсэн үзвэрүүд бас Нууц Даалгавартай байдаг хэрэг үү?] Энэ нь Чэнь Гөгийн хувьд маш том нээлт байлаа.

[Пин Ан апартментийн сүнснүүдийн дуусгаж чадаагүй хэрэг нь Ван Читэй холбоотой байсан. Түүнийг хуулийн дагуу шийтгүүлэхийн тулд баривчилсан нь тэр хэргийг аль хэдийн шийдвэрлэчихсэн байх ёстой биш гэж үү?]

Чэнь Гө Ши Лин болон Сармагчин хоёрыг түшин доош дагуулан буусан боловч, түүний толгойд Нууц Даалгаврын талаарх бодол эргэлдсээр байв. Тэд ажилчдын гарцаар гарсны дараа Чэнь Гө үзвэр рүү шууд буцаж орсонгүй, харин эд хэрэглэлийн өрөө рүү ганцаараа яаран орлоо. Тэрээр хайрцагны ёроолоос Ван Чигийн алга болсон хүний зарыг гаргаж авав.

[Энэ зүйл хохирогчдод хэрэг болж магадгүй юм.]

Ийм санаа өвөрлөсөөр, Чэнь Гө түрүүн Ши Линий түгжигдсэн байсан гуравдугаар давхрын өрөө рүү буцаж очлоо.

Босго давах үедээ Чэнь Гө нэгэн хачирхалтай зүйлийг олж харав.

Эцэг эх болон эгчийг нь төлөөлөх гурван хүүхэлдэй шалан дээр тэгшхэн хэвтэж байсан бол, хамгийн жижиг хүүхэлдэй яг л зугтах гэж байгаад амжаагүй мэт хаалганы ойролцоо доошоо харан хэвтэж байв. Чэнь Гө хүүхэлдэйг авч ойроос сайн харвал, түүнд хүүхэлдэй баригдахаасаа айсандаа үхсэн дүр эсгэж байгаа мэт сонирхолтой мэдрэмж төрлөө. Ямар нэгэн шалтгаанаар түүнд аймшигтай гэхээсээ илүүтэйгээр маш өхөөрдөм бөгөөд сэтгэл татам санагдав.

[Хохирогчдын сүнснүүд магадгүй энэ хүүхэлдэйнүүд дотор байгаа байх.]

Тэрээр ардаа хаалгаа хаагаад, өрөөний голд суулаа.

"Тийм бол, магадгүй бид жоохон ярилцаж болох юм."