Улаан өнгө нь хүний нүдэнд үзэгдэх гэрлийн спектр дотроос хамгийн урт долгионтой нь юм. Энэ нь хар өнгөнөөс эрс тэс ялгардаг тул энэ хоёрыг хослуулах нь хүний нүдэнд шууд тусах өвөрмөц нөлөөг бий болгодог.

Хар байшин шөнө мэт тас хар, харин улаан хүмүүс шинэхэн цус мэт ув улаан байлаа. Энэхүү зураг харсан хүндээ маш хүнд, түгшүүртэй мэдрэмж төрүүлж байв.

"Хүүгийн хамгийн дуртай зүйл нь зураг зурах. Тэр гадагшаа гарах дургүй, ихэвчлэн өрөөндөө ингээд л бүгчихдэг юм." Чэнь Гөг анзаараагүй байхад нөгөө эмэгтэй өрөөнд орж ирсэн байлаа. Тэр гартаа хоёр аяга ус барьжээ. "Одоо би түүнийг бусад энгийн хүүхдүүдийн адил аз жаргалтай өсөж том болоосой гэхээс өөр юу ч хүсэхгүй байна."

Эмэгтэй нэг аяга усыг Чэнь Гөд өгөөд, нөгөөхийг нь хүүгийн хажууд тавив. "Гадагшаа гарцгаая, тэр танихгүй хүмүүстэй харилцахаас айдаг юм."

"Ойлголоо." Чэнь Гө аягатай усаа барьсаар зочны өрөө рүү буцаж гарлаа. Эмэгтэй түүний өөдөөс харан суув.

"Танд өөр асуух зүйл байна уу?" Эмэгтэй дахин сонор сэрэмжтэй болсон бололтой.

"Хөөрхий хүү багадаа ямар нэгэн сэтгэлийн хүнд гэмтэл авсан гэдэгт би итгэлтэй байна. Тиймээс түүнийг эмчлэхийн тулд бид эхлээд шалтгааныг нь олж мэдэх хэрэгтэй." Чэнь Гө дотоод бодлоо шууд л хэлэв. "Та түүний цорын ганц гэр бүл, бас хүүдээ хэчнээн их санаа тавьдаг чинь илт байна. Би дахиад хэдэн асуулт асууж болох уу?"

Эмэгтэй толгой дохив. Магадгүй халуун байгаагаас ч болсон уу, түүний духан дээр хөлс бурзайсан байлаа.

"Та түрүүн Фань Юйгийн эцэг эх түүнийг хайхаар яваад алга болсон гэж хэлсэн дээ. Тэгвэл эцэст нь Фань Юй хаанаас олдсон юм бэ?"

"Мү Ян ахлах сургуулиас. Тэр миний ахын өрөөнд нуугдаж байсан юм."

"Бас л Мү Ян ахлах сургууль гэж үү? Тэр газарт байнга л хачирхалтай зүйлс тохиолдох юм даа."

"Үнэхээр л тийм..." Эмэгтэй санаа алдлаа. "Мү Ян ахлах сургууль бол Жюжян хотын хамгийн муу сургууль байсан. Үнэнийг хэлэхэд би тэр сургуулийг ямар зорилгоор байгуулсныг нь ч ойлгодоггүй юм. Сургууль хаагдахаас өмнө тэнд байнга л зодоон цохион гардаг байсан болохоор цагдаа нар өдөр алгасахгүй очдог байлаа."

"Тийм ноцтой гэж үү?" Чэнь Гө анхааралтай сонсов. Ямартай ч энэ эмэгтэйгээс мэдээлэл олж авах нь интернэтээс хайхаас хамаагүй хялбар бөгөөд илүү найдвартай байлаа.

"Үүгээр ч зогсохгүй." Эмэгтэй босож зогсоод үргэлжлүүлэн ярив. "Тэр сургуулийг сүнстэй гэдгээр нь хүмүүс сайн мэднэ. Ойр хавийн хөгшчүүлийн яриагаар бол тэр газар анх чандарлах газар байсан гэдэг. Хотын төлөвлөлтөөс болоод нураагдсан ч гэлээ, тийм газар дээр баригдсан сургууль яаж тайван амгалан байх билээ дээ? Би ахыгаа тэнд ажилд орох хэрэггүй гэж зөвлөсөн ч, тэр миний үгэнд ороогүй юм."

"Тэгвэл ах тань яагаад заавал Мү Ян ахлах сургуульд багшлах гэж зүтгэсэн юм бэ?"

"Цалин өндөр байсан. Бас түүнд өмнө нь асуудал гарч байсан болохоор өөр ажил олоход хэцүү байсан юм. Тэр нь түүний хамгийн сүүлчийн ажил болно гэж хэн санах билээ дээ?"

"Асуудал гэнэ ээ? Тэр ямар нэгэн хүнтэй өстэй байсан хэрэг үү? Түүний алга болсон нь үүнтэй холбоотой байж болох уу?" Чэнь Гө эмэгтэйн ярианы жижиг деталь дээр дөрөөлөн асуулаа.

"Үгүй ээ, тийм зүйл огт биш. Миний ах архи уух дуртай, гэхдээ уухаараа маш агсам болчихдог байсан юм. Тийм болохоор л өмнөх сургуулиасаа халагдаж, хувийн хэрэгт нь муу тэмдэглэгээ үлдчихсэн хэрэг. Жюжянд тийм ч олон сургууль байхгүй тул түүнд шинээр ажилд орно гэдэг хэцүү байсан."

"Тэгвэл түүний алга болсон нь хэн нэгний өшөө авалтаас болоогүй бололтой."

"Тэгэлгүй яах вэ."

Эмэгтэйн ингэж итгэлтэй хэлэхэд Чэнь Гөгийн нүд онийв. "Та яаж ийм итгэлтэй байж чадаж байна аа?"

Эмэгтэй бага зэрэг тээнэгэлзсэнээ шургуулганаас нэгэн зураг гаргаж ирээд ширээн дээр тавив. "Сургууль анх нээгдсэн цагаас эхлээд л үргэлж цоожтой байдаг нэг анги байсан юм. Багш ажилчид, сурагчид гээд бүх л хүнийг тийшээ орохыг хориглодог байв.

Захирлаас өөр хэн ч үүний шалтгааныг мэддэггүй байсан. Харин хуучин захирал нас барсны дараа тэр анги бүрмөсөн нууц хэвээр үлдсэн дээ. Тэр ангитай холбоотой маш олон цуу яриа ам дамжин яригддаг байсан. Чандарлах газарт нас барагсдын сүнсэнд зориулсан анги байсан гэх юм уу, эсвэл сургуулийг барьж дуусахаас өмнө ажилчдад ямар нэгэн аймшигтай эмгэнэлт явдал тохиолдсон ч гэх мэтээр ярьдаг байв. Ямартай ч тэр бол маш харанхуй, айдас хүрэм газар."

"Тэр нь таны ахын алга болсонтой ямар хамааралтай юм бэ?" Чэнь Гө төөрөлдлөө.

"Та үүнийг хараач, тэгвэл та ойлгох болно."

Чэнь Гө зургийг эмэгтэйн гараас авлаа. Энэ нь маш хачирхалтай зураг байв. Согтуу эр голд нь сууж, түүнийг тойрон хэд хэдэн эгнээ сурагчид зогссон байлаа.

Энгийн л нэг төгсөлтийн зураг шиг санагдах боловч хамгийн гол асуудал нь бүх сурагчид камер руу биш, харин буруу харан зогссон байв!

Бас илүү нарийвчлан харвал, сурагч бүрийн зогсолт маш хачирхалтай байлаа—тэд бүгдээрээ хөлийнхөө хуруун дээр өлмийгөө өргөн зогсжээ.

"Та энэ зургийг хаанаас олсон юм бэ? Цагдаа нарт үзүүлсэн үү?" Чэнь Гө зургийг ширээн дээр буцааж тавиад, алган дээр нь дааварласан хөлсөө арчив.

"Ах минь алга болохынхоо урьд шөнө найзуудтайгаа бааранд тэмцээн үзэж байсан юм. Өглөө нь ажилдаа хоцрохгүй гэсэндээ тэр сургуулийн эмчийн өрөөнд хонохоор шийджээ. Түүнийг нэгэн ангийн хажуугаар өнгөрөхөд дотор нь маш олон хүн зогсож байхыг харсан гэдэг.

Орой болсон хойно ингэж хичээнгүйлэн суралцаж байна хэмээн магтан бодоод тэр ангийн үүдэнд хэсэг саатжээ. Ангид байсан хүмүүс ангиараа зургаа авахуулж байсан бололтой. Тэд ахыг хармагцаа дотогш урьж, голын суудалд суулгасан байна. Зургаа авахуулсны дараа сурагчид тарж явсан бөгөөд эцэст нь хэн энэ зургийг түүнд өгснийг ах өөрөө ч сайн санадаггүй байсан."

Нөгөө Эмэгтэйн дууны өнгө ямар ч сэтгэл хөдлөлгүй байсан ч, энэ түүх өөрөө Чэнь Гөгийн нуруугаар хүйт даалгаж байлаа.

"Ах минь энэ зургийг хараад үхтлээ цочирдож , архи нь тэр дороо л гарсан гэсэн. Тэгээд л тэр өнөөх битүүмжилсэн цоожтой ангид орж сууснаа гэнэт ухаарсан хэрэг."

Эмэгтэй зургийг Чэнь Гө рүү дөхүүллээ. "Тэр энэ тухай зөвхөн надад, бас эхнэртээ л хэлсэн. Бид бүгд л үүнийг удахгүй мартагдах байх гэж бодож байтал, маргааш нь тэр аймшигт хэрэг гарсан юм даа. Шяо Юй гэнэт алга болж, тэр хоёр түүнийг хайхаар яваад эцэст нь өөрсдөө ор сураггүй болсон. Тиймээс би тэдний алга болсон хэрэг өшөө авалттай ямар ч холбоогүй, харин тэр битүүмжлэгдсэн ангитай л холбоотой гэж боддог."

"Цагдаа нар юу гэсэн бэ?" Чэнь Гө зургийг буцааж түлхэв.

"Тэд зургийг авч Мү Ян ахлах сургууль дээр очин мөрдлөг хийсэн. Зураг дээрх сурагчид Мү Ян ахлах сургуулийн дүрэмт хувцастай байсан ч, сургуулиас тэднийг ерөөсөө олоогүй. Тэд цоожтой ангийг онгойлгож нарийвчлан шалгасан. Тэндээс зөвхөн миний ахын л хөлийн мөр олдсон бөгөөд энэ нь ахыг маань үнэхээр тэр өрөөнд байсныг нь баталсан юм."

"За, ойлголоо." Чэнь Гө эмэгтэйгээс дахин хэд хэдэн асуулт асуусан боловч тэр ихэнхэд нь хариулж чадсангүй, заримд нь зөвхөн бүрхэг хариулт өглөө. Эмэгтэйгээс өөр ямар ч шинэ мэдээлэл олж авч чадахгүйгээ ойлгосон Чэнь Гө явахаар босож зогсов.

"Ингээд явах гэж байгаа юм уу? Гадаа ийм халуун байхад ганц балга ус уучихаад явахгүй юу?"

"Баярлалаа, гэхдээ би цангахгүй байна аа." Чэнь Гө эмэгтэйн найрсаг занд талархал илэрхийлээд хоёрдугаар давхраас буулаа.

Эмэгтэйтэй ярилцсаны дараа Чэнь Гө Мү Ян ахлах сургуулийн талаар арай илүү ойлголттой болж авлаа. Мү Ян ахлах сургуульд нийт дөрвөн нэмэлт даалгавар байгаа бөгөөд тэдгээрийн хоёр нь бяцхан хүүгийн гэр бүлтэй холбоотой байв.

Тэр халааснаасаа Фань Юйгийн зургийг гаргаж ирээд дахин хэд хэд харав. Хар болон улаан өнгөний эрс тэс ялгарал нь түүнд ямар нэгэн зүйлийг хэлээд байх шиг санагдлаа. Хар байшин бас улаан хүмүүс. Тэд Мү Ян ахлах сургуультай холбоотой юм болов уу? Эсвэл энэ зураг Мү Ян ахлах сургуулийн аль нэг барилгыг нь дүрсэлсэн байж болох уу?