"Тэд яг одоо ирж байгаа гэнэ ээ?" Чэнь Гө үнэндээ Хө Санийн дээд курсийн ах нарыг огтхон ч тоосонгүй.

"Би танд энэ мэдээллийг өгөх гэж амиараа дэнчин тавьж байна шүү; манай ах нар таны Аймшгийн байшин дотор инээдмийн бичлэг хийж, түүнийгээ интернэтэд тавиад Гао эгчийг инээлгэхээр төлөвлөж байгаа.

Та битгий уурлаарай; эцсийн эцэст, манай тэнхим таван ангитай мөртлөө нийлээд ердөө долоохон охинтой. Таны уйлуулдаг охин бол тэдний дундаас хамгийн хөөрхөн нь шүү дээ, тийм болохоор Дарга аа, болгоомжтой байгаарай!" Хө Сань хүмүүс ирж буй хөлийн чимээг сонсоод яаран утсаа тасаллаа.

[Миний Аймшгийн байшинд инээдмийн бичлэг хийхийг хүсээ юу?]

Чэнь Гө утсаа далд хийхэд түүний нүүрэнд хорон инээмсэглэл тодров.

[Анагаахын оюутнуудыг бусдаас илүү зоригтой гэдэг дээ. Тэд миний шинэ үзвэрийг шалгаж үзэх төгс туршилтын туулайнууд болох нь ээ, хэн нь инээхийг тэгж байгаад харъя л даа.]

Өдрийн цайны цагийн дараа Чэнь Гө доош бууж хашааны хаалгыг онгойлгов. Өглөө Аймшгийн байшин руу орж амжаагүй үйлчлүүлэгчид бүгд тийшээ хошуурлаа. Тэдний зарим нь интернэтээр Чэнь Гөгийн бичлэг болон шууд дамжуулалтыг үзсэнийхээ дараа зориуд зорин ирсэн бол, заримыг нь гэр бүл, найз нөхөд нь чирч авчирсан байв, харин үлдсэн хүмүүс нь зүгээр л сонирхсон хүмүүс байлаа. Энэ үзвэрийн оочер ийм урт байгаа юм чинь, гарцаагүй хөгжилтэй л байж таарна биз дээ?

"Тасалбарын үнэ 20 юань. Хамгийн сайн мэдрэмж авахын тулд гурвуулаа орохыг зөвлөж байна." Чэнь Гө Шюй Ваньтай байнга холбоотой байхын сацуу оочер дарааллыг зохицуулна. Тэр хоёр үнэхээр завгүй байв. Цаг харвасан сум шиг өнгөрч, үдээс хойш 3 цаг болох үед орчин үеийн загварлаг хувцасласан долоон залуу Шинэ Зуун цэцэрлэгт хүрээлэнд орж ирлээ. Тэд яг л ямар нэгэн даалгавар биелүүлэх гэж байгаа мэт Аймшгийн байшин руу шууд чиглэн алхлаа.

Тэд тус бүрдээ өөр өөрийн гэсэн онцлог зан чанартай байх бөгөөд хоорондоо төдийлөн их ярьсангүй. Тэд Аймшгийн байшингийн оочерт чимээгүйхэн зогсох бөгөөд уур амьсгалыг нэг л хачирхалтай, ноцтой болгож байлаа. Хэдэн минутын дараа өмнөх бүлэг үйлчлүүлэгчид бие биенээсээ түшин гарч ирэхэд, тэдний дундаас хамгийн өндөр нь Чэнь Гө рүү алхаж очлоо.

"Дарга аа, зургаан тасалбар авъя." Түүний хоолой бүдүүн бөгөөд сөөнгө байлаа.

Чэнь Гө толгойгоо өргөн тэр залууг хараад, ард нь байх бүлэг рүү харцаа шилжүүлэв. "Гэхдээ та нар долуулаа байна шүү дээ."

"Энэ нөхөр зүгээр л биднийг энд авчрах үүрэгтэй юм." Өндөр залуу Хө Санийг урагш нь угзран гаргаж ирэв.

"Дарга аа, би орохгүй ээ." Хө Сань Аймшгийн байшин дахь өмнөх аяллаасаа болоод сэтгэлийн шархтай болсон байлаа. Чэнь Гө рүү нэг инээмсэглэчихээд, тэр яаран бусад руугаа гүйж очлоо.

"Нэгэнт л хүрээд ирсэн юм чинь, би яаж чамайг ганцааранг чинь гадаа зогсоогоод үлдээх билээ? Май, үүнийг би даая." Чэнь Гө өндөр залууд долоон тасалбар өгөв. "Та нар бүгд Жюжян хотын Анагаахын их сургуулиас ирсэн биз дээ? Танилцахад таатай байна."

Чэнь Гөгийн сайхан сэтгэл, найрсаг байдал нь анагаахын хэдэн оюутныг нэлээд ичиж эвгүйрхэхэд хүргэв.

"Хө Сань, дарга чамд тасалбар бэлэглэж байхад сайхан сэтгэлийг нь буцаавал муухай шүү дээ." Өндөр залуу хүн бүрд тасалбарыг нь тарааж өгсөн боловч тэдний дараагийн хийсэн үйлдэл бусад үйлчлүүлэгчдийг гайхшрууллаа. Тэд шуудхан Аймшгийн байшин руу орсонгүй, харин гадаа нь ямар нэгэн тактикийн уулзалт хийхээр цугларч байгаа бололтой байв.

"Хө Сань бид хоёр нэг баг болно; Сармагчин, Лао Жао хоёр нэг баг; Лао Сун, Сяо Хуй, Ши Лин, та гурав сүүлийн баг болно. Бүгдээрээ хөдлөхөөс өмнө форум дээр нийтлэгдсэн тактикуудыг бүгд цээжилсэн биз дээ?"

"Тийм ээ. Бүгдийг нь цээжилсэн."

"Үзвэрийн зохион байгуулалтыг Хө Сань аль хэдийн зурчихсан байгаа, мөн бид энэ газарт байх бүх заль мэхтэй танилцсан. Бэлтгэлтэй байж, айсан шинж огт гаргаж болохгүй шүү, бид Жюжян Анагаахын их сургуулийн нэрийг унагаж болохгүй!"

"Ойлголоо!"

"Зүйтэй, одооноос эхлээд сэтгэл зүйгээ тогтвортой байдалд оруулж, адреналинаа ялгаруулцгаа! Амьсгалын хэмнэлээ хурдасга—шүхрээр үсрэх эсвэл банжи жамп хийх гэж байна гээд төсөөл—тэгээд эд эс бүрээ сэргээгээд аль!"

"Тийм шүү, догшин бай, хатуу бай! Та нар хамгийн хэрцгий сүнснүүдээс ч илүү хүчтэй шүү! Та нар юунаас ч айхгүй!"

"Их сургуульд орохдоо өгч байсан тангаргаа санаж байна уу‽"

"Шударга сэтгэл зөв замд хөтөлдөг! Жюжян Анагаахын их сургууль, Амьд хүмүүсийн төлөө зүтгэж, үхэгсдийн өмнөөс дуугарна!"

"За, явцгаая!"

Энэ илтгэл үнэхээр сэтгэл хөдөлгөм байсан тул бусад үйлчлүүлэгчид хүртэл өөрийн эрхгүй алга ташиж, уухайлж байлаа. Чэнь Гө хүртэл дотроо ихэд биширчээ.

Хө Сань болон өндөр залуу хоёр бүлгээсээ салж гараад, "Бид хоёр замыг манлайлъя, бидний сайн мэдээг хүлээж байгаарай" гэлээ.

Тэр хоёр цог золбоо, урам зоригоор дүүрэн Чэнь Гө рүү алхлаа.

"Та хоёр л уу?"

"Танай дүрэмд нэг бүлэгт дээд тал нь гурван хүн орохыг л зөвшөөрдөг биз дээ?"

"Өө, тэр чинь 'Сүнсний хурим' үзвэрийн дүрэм. Тэр жижигхэн зүйлд санаа зоволтгүй ээ, та долоо бүгдээрээ нэг дор орж болно; бусдыгаа хүлээж цагаа дэмий бүү үрээсэй гэж бодож байна." Гаднах хэмээс хамаагүй илүү хүйтэн оргиж буй Аймшгийн байшин руу Чэнь Гө тэднийг дагуулан орлоо. "Эхлээд, цааш явахыг чинь зөвшөөрөхийн тулд та нар бүгд ширээн дээр байгаа хариуцлагаас чөлөөлөх гэрээн дээр гарын үсэг зурж, аливаа бэртэл гэмтэл авсан тохиолдолд Аймшгийн байшинг шүүхэд өгөх эрхээсээ татгалзах хэрэгтэй."

"Хүлээгээрэй, өнгөрсөн удаа ийм зүйл байгаагүй дээ." Хө Сань ширээ рүү дөхөж очлоо.

"Яагаад гэвэл чи энэ үзвэр дотор ухаан алдсан миний анхны үйлчлүүлэгч байсан юм." Чэнь Гө оюутнууд руу эелдэгээр инээмсэглэв. "Хө Сань та бүхэнд энэ газрын түүхийн талаар аль хэдийн товчхон ярьж өгсөн гэдэгт итгэж байгаа болохоор, би нарийн ширийн зүйл ярихгүй ээ. Зөвхөн ганц сануулга бас анхааруулга өгөхийг л хүсэж байна."

Чэнь Гөгийн инээмсэглэл аажмаар алга болов. Тэр утсаа гаргаж ирэн өглөөний мэдээг хайлаа. "Дөрвөн жилийн өмнөх Пин Ан апартментийн хэрэг эцэстээ шийдэгдсэн боловч нэг алуурчин одоо хүртэл сул чөлөөтэй оргож яваа. Мэдээж энэ нь бидэнд ямар ч хамаагүй л дээ, гэхдээ өнөө өглөө намайг ажилдаа ирэхэд Аймшгийн байшингийн хаалга хүн орчихсон юм шиг онгорхой байсан. Пин Ан апартмент болон Шинэ Зуун цэцэрлэгт хүрээлэн хоёулаа хотын баруун талд байрладаг; би л дэмий зүйл ургуулан бодож байгаа юм байх гэж найдаж байна даа."

Хэдхэн үгээр л Чэнь Гө тэдний дотор эргэлзээний үр суулгаж чадлаа. Тэрээр энэ бүхэн үнэн гэж Хө Санийн бүлэгт итгүүлэх шаардлагагүй байв; зөвхөн тэдний толгойд энэ санааг суулгаж өгөхөд л хангалттай. Эцсийн эцэст, хүний төсөөлөл үргэлж бодит байдлаас илүү аймшигтай зүйлсийг ургуулан боддог шүү дээ.

Гэрээнд гарын үсэг зурсны дараа, Чэнь Гө тэднийг гуравдугаар давхарт дагуулан гарч, 'Шөнө дундын аллага' үзвэрийн хаалгыг аажмаар түлхэн онгойлгов.

Хаа нэгтээгээс хүйтэн салхи үлээлээ. Харанхуй хонгилын дагуу, хагас онгорхой хаалганы цаанаас нүднүүд тэднийг ширтэж байх шиг мэдрэмж төрнө. Хонгил цааш төгсгөлгүй шат, төөрдөг байшин шиг эргэлт, булангууд руу хөтөлнө. Тааз нь түймэрт шатсан мэт харлаж, эргэж харсан зүг бүхэнд хэн нэгэн цөхрөнгөө барж маажиж гарахыг оролдсон мэт самардуулсан мөрүүд харагдана.

Үүнийг харсан даруйд бүлгийнхний цог золбоо нь тал хувиар унтарч орхилоо. Тэд бүгдээрээ байрандаа таг хөшиж, бүгд нэгэн зэрэг Хө Сань руу эргэж харцгаав.

"Нөгөө дөрвөлжин хашаатай байшин чинь хаана байна?"

"Энэ чинь чиний бидэнд хэлснээс шал өөр байна шүү дээ."

"Би авсны таг өргөх гэж л бүтэн шөнөжингөө хүндийг өргөлтөөр хичээллэсэн юм шүү."

Хө Сань руу чиглэсэн тэр олон харцнууд түүнийг бараг л уйлуулах шахав. Үнэнч шударга тэр залуу Чэнь Гөгөөс тусламж эрэхээс өөр юу ч хийж чадахгүй байсан ч, цаадах нь түүнийг огтхон ч тоосонгүй.

"Энэхүү үзвэрийн сэдвийг 'Шөнө дундын аллага' гэдэг. Зураг авахыг хатуу хориглох бөгөөд зөрчсөн хүн гарч болзошгүй бүх үр дагаврыг өөрөө хариуцах болно шүү. Гарц нь үзвэр дотор нуугдсан бөгөөд хугацаа нь хорин минут байна. Хэрэв та нар бууж өгөхийг хүсвэл камер руу хараад хашхираарай, тэгвэл би очиж авна аа."

Тэд бүгд хонгил руу орсны дараа Чэнь Гө тэдэн рүү инээмсэглээд, салах ёс гүйцэтгэн, "Сайхан аялаарай" гэлээ.