22-р бүлэг : Шөнө дундын аллага
Чэнь Гө ямар нэгэн чимээ гаргахгүйн тулд амаа тас дарав. Цогцсыг харангуутаа тэрээр Хө Сань руу тэр даруй, "Одоо цагдаа дууд!" гэж зурвас бичлээ.
Шатан дээр ямар ч гэрэлгүй байсан бөгөөд тэд болон Чэнь Гөгийн хооронд хаалга байсан тул үзэгчид юу болоод байгааг огтхон ч гадарлахгүй байв. Нөгөөтэйгүүр, яг энэ мөчид Чэнь Гөд тэдэнд анхаарал хандуулах цаг байсангүй. Тэр хаалганы завсар руу улам ойртож наалдсан бөгөөд нүдээ цавчих ч зориг түүнд байсангүй.
[Цогцос ханан дотор нуугдсан байж, үүнийг л тэд ухаж гаргахыг оролдож байгаа хэрэг,] гэж Чэнь Гө дотроо бодов. Тэр ямар нэгэн гэнэтийн хөдөлгөөн хийж зүрхэлсэнгүй. Тэрээр маш эмзэг байрлалд байлаа; хэдэн түрээслэгч түүнээс ердөө хэдхэн алхмын зайд байсан юм. Хэрэв тэд эргэж хараад түүний нуугдаж байсан өрөө рүү орж ирвэл түүнийг шууд л олж харах байлаа.
"Чи далайн эрэг дээр элсээр тоглож байгаа юм уу? Жаахан хүчтэйхэн хийгээч!" Байрны эзэн хараасаар цогцос руу алхаж очлоо. Тэр тааран шуудайг газар дэлгэж тавиад, цогцсын эргэн тойрон дахь цементийг цэвэрлэхээр явган суув. Тэд бусад түрээслэгчдийг сэрээчих вий гэж айсан бололтой, тэдний хөдөлгөөн маш хөнгөн бөгөөд ямар ч чимээ гаргахгүй байлаа.
Хана онгойж, цементийн тоос газар сайгүй унав. Бүгд маш их хөлөрч байсан боловч энэ нь сандарсандаа хөлөрсөн үү, эсвэл хүнд хүчир хөдөлмөрөөс болсон уу гэдэг нь тодорхойгүй байв. Тэд ажлаа хувааж хийсэн ч, ийм зүйл хийж байгаа анхны тохиолдол байсан тул бүгдэд нь эвгүй сэтгэгдэл төрж, энэ нь тэдний ахиц дэвшлийг ихээхэн удаашруулж байлаа.
Арван минутын дараа тэд эцэст нь цогцсыг хананаас салгаж аваад тааран шуудайнд хийж чадлаа.
"Бүдүүн ээ, чи үлдэж энэ хогийг цэвэрлэ; бидний бусад нь түүнийг толгод дээр гаргаж булна." Байрны эзэн тушаал буулгах зуураа алхаа дамжуулж өгөв.
"Би та нартай хамт явна!" гэж махлаг эр тэр даруй хэллээ. Энэ бүх үйл явц түүнийг бие махбод болон сэтгэл санааны хувьд тэр чигт нь туйлдуулсан байв; түүнд харанхуйд цор ганцаараа үлдэх зориг байсангүй.
"Жаахан эр хүн шиг байж болохгүй нь уу‽" Байрны эзэн эргэж харан бүлгийн цорын ганц эмэгтэйд, "Тэгвэл Жюань Эр, чи үлдэж түүнтэй хамт бай; бид дараа нь толгод дээрх нөгөө газартаа уулзацгаая" гэлээ.
Тэгээд тэр шивээстэй эрийн хамт тааран шуудайг дамжлан шатаар буулаа.
Түүний доголон байдлаас болоод хөлийн чимээ нь нэг хүнд, нэг хөнгөн дуулдаж байв. Тэрээр Чэнь Гөгийн нуугдаж байсан өрөөний хажуугаар өнгөрөхдөө гэнэт зогсох нь тэр.
"Шалан дээр яагаад ийм их хөвөн байдаг билээ?"
Байрны эзний энэ асуултыг сонсоод Чэнь Гөгийн зүрх амаар нь гарах шахав. Хүүхэлдэйнүүдийг урах үед хэдэн хөвөн, урагдсан цаасны өөдөс санамсаргүйгээр шалан дээр уначихсан байжээ. Тухайн үед хэтэрхий харанхуй байсан тул тэр анзаараагүй бөгөөд одоо тэдгээрийг буцааж авах хэтэрхий оройтсон байлаа.
"Зүгээр л хог байх. Дараа нь болъё доо, энэ новш чинь хүнд байна; эхлээд илүү чухал асуудлаа шийдэцгээе" гэж түүний ард байсан шивээстэй эр шавдуулав. Байрны эзэн толгой дохиод, тэр хоёр хонгилоор цааш шат уруудан явлаа.
"Бүдүүн ээ, зүгээр битгий зогсоод бай, ажилдаа орцгооё." Эмэгтэй, бүдүүн эр хоёр хамтран бүх хогийг түүж, багаж хэрэгсэл дээр үлдсэн цусны толбыг арчиж цэвэрлэв. Хэдэн минутын дараа тэд бас л том шуудай чирсээр шатаар бууцгаалаа.
Тэдний хөлийн чимээ аажмаар замхран арилав. Гуравдугаар давхар тэр чигтээ нам гүм болох үед л Чэнь Гө сая нэг амьсгалж зүрхэллээ. Тэр маш болгоомжтойгоор завсраар шагайж харав. Хонгил харанхуй, бас хов хоосон байлаа. Бүгд явчихжээ.
[Новш гэж! Үхтлээ айлаа шүү дээ.]
Тэр дахин гурван минут хүлээв. Тэд буцаж ирэхгүй гэдэгт итгэлтэй болсныхоо дараа Чэнь Гө хаалганы араас инч инчээр гарч, өлмий дээрээ алхаж эхэллээ. Барьж өгчихгүйн тулд тэр утсаа ашигласангүй. Гараа хананд нааж, урагшлах замаа аажмаар тэмтчин олов.
[Тэдний ярианаас үзвэл, тийм ээ, тэдгээр хүмүүс бүрэн гэм зэмгүй биш ч, ханан доторх эмэгтэй хүний цогцос тэдэнтэй ямар ч хамааралгүй бололтой.]
[Нэг талаараа тэд зүгээр л тодорхой хэмжээгээр азгүй байсан байх. Хөгшний хөрөнгийг булааж авсны дараа, тэд ханан доторх цогцостой үлдсэн хэрэг. Ийм нөхцөл байдалд орсон жирийн хүний хамгийн анхны хариу үйлдэл бол цагдаа дуудах байх байсан, гэвч тэдэнд тус бүрдээ нууж байсан гэмт хэрэг байсан тул тэд тэгж чадаагүй. Эцэст нь тэдэнд жинхэнэ алуурчны нууцыг хадгалахад туслахаас өөр сонголт үлдээгүй бөгөөд одоо бүр алуурчинд нотлох баримтыг нь булж өгөхөд хүртэл туслах хэрэгтэй болж дээ.]
[Байрны эзэн надад харанхуй болсны дараа барилга дотор битгий сэлгүүцээд бай гэж олон удаа сануулсан нь гайхах зүйл биш байж.]
Чэнь Гөгийн нүд харанхуйд дассаны дараа түүний хурд нэмэгдлээ. Тэр энэ барилгаас аль болох хурдан гарахыг тэсэн ядан хүлээж байв. Чэнь Гө үүргэвчээ орхихоор шийдээд шууд нэгдүгээр давхар руу буулаа.
[Новш!]
Урд хаалга цоожтой байх бөгөөд энэ нь тэр барилга дотор түгжигдсэн гэсэн үг байв.
[Энэ хүмүүс цогцос булахаар гарч явахдаа хүртэл хаалгаа цоожлохоо мартсангүй ээ‽] Чэнь Гөгийн зүрхэнд айдас хуралдаж эхлэв.
[Нэгдүгээр давхрын цонхнууд бүгд хулгайчаас хамгаалсан төмөр тортой, харин гуравдугаар давхрынх нь модон банзаар хадагдсан байгаа, тэгэхээр зугтах цорын ганц зам бол хоёрдугаар давхрын цонхнууд юм байна.]
Апартмент дотор удаан байх тусам тэрээр улам ихээр түгшиж байлаа. Чэнь Гө гартаа алхаа чанга атгасаар хоёрдугаар давхарт буцаж ирэв. Хонгил харанхуйд яг л мангасын ангайсан ам шиг аймшигтай харагдаж байлаа.
[Энд хэтэрхий нам гүм байна.]
Чэнь Гөгийн өрөө хонгилын хамгийн мухарт байх байрны эзний өрөөний хажууд байсан юм. Ямар нэгэн өрөөний хаалга гэнэт онгойх вий гэж айсандаа түүний хамаг бие чангарсан байв. Амьсгаагаа даран, Чэнь Гө хонгилоор сэмхэн гулссаар өрөөндөө хүрлээ.
Азаар ямар нэгэн гэнэтийн зүйл тохиолдсонгүй.
[Хэрвээ орны бүтээлгийг хооронд нь уях юм бол, цонхоор үсрээд нэгдүгээр давхарт хүрэх хэмжээний урт болох байх.]
Чэнь Гө түлхүүрээ олж аваад, утасныхаа гэрлээр түлхүүрийн нүхийг хайлаа. Түлхүүрээ шургуулах гэж байтал түүний гар хөдөлгөөнгүй гацаж орхив.
[Миний түлхүүрийн нүхэнд наасан үс хаачсан бэ?]
Чэнь Гөгийн хамаг биеийн шар үс босож, айдас түүнийг бүх талаас нь нөмрөн авав. Мөчнүүд нь тэр чигтээ хөшиж орхилоо.
[Хэн нэгэн миний өрөө рүү орсон байна! Намайг өрөөндөө байхгүй байгааг тэд мэдчихэж!]
Чэнь Гөгийн амьсгал хурдаслаа; уушгинд нь мөс тээглэчихсэн юм шиг л мэдрэгдэв.
[Тэд хэзээ орсон юм бол? Цогцсыг ухаж гаргасныхаа дараа юу? Эсвэл шалан дээрх хөвөнг харсан үедээ юу?]
Бодит байдал дээр хариулт нь тийм ч чухал биш байлаа. Чэнь Гө хэдэн алхам ухарч, аажмаар тайвшраад, өрөөнийхөө хаалттай хаалга руу ширтэв.
[Би өрөө рүү орж болохгүй; тэд магадгүй намайг урхидахаар дотор хүлээж байгаа байх!]
Хүчирхэг зүрхнийхээ ачаар Чэнь Гө нөхцөл байдалд маш хурдан дасан зохицлоо. Тэр эндээс аль болох хурдан гарах хэрэгтэй, эсвэл үхлийн аюулд орох байв. Чэнь Гө ямар ч чимээ гаргахгүйгээр дахин хэдэн алхам ухарлаа. Хоёрдугаар давхрын цонхноос өөр энэ апартментээс гарах ямар ч гарц байхгүй гэдгийг тэр маш сайн мэдэж байв.
Аль болох бага чимээ гаргахыг хичээн, Чэнь Гө хонгилын хамгийн баруун талын булан руу ухарлаа, энэ нь түүний өрөөнөөс хамгийн хол газар байв.
[Эдгээр түрээслэгчид миний бодож байснаас хамаагүй илүү аюултай юм. Би өнөө шөнө амьд үлдэж чадах эсэх нь энэ аз туршилтаас л шалтгаалах нь!]
Чэнь Гө шүдээ зуугаад, алхаа далайж хамгийн баруун талын өрөөний хаалганы цоож руу маш хүчтэй цохив.
Пин Ан апартментийн хачирхалтай нам гүм байдал эвдэгдлээ. Чэнь Гө яг л галзуурсан хүн шиг цоожийг балбаж гарлаа. Чанга нүдэх чимээний дараа, түүний огтхон ч харахыг хүсээгүй хүмүүс гарч ирэв.
Чэнь Гөгийн түрээсэлсэн өрөө болох 208 тоотын хаалга хүчтэй түлхэгдэн онгойв. Шивээстэй эр болон байрны эзэн хоёр төмөр алх болон том хутга далайсаар гарч ирлээ. Тэд аймшигтай царайлсаар Чэнь Гө рүү ухасхийв!
[Онгойгооч дээ!]
Цоож эцэст нь хүчтэй цохилтыг дийлэлгүй мултарсан бөгөөд Чэнь Гө ямар ч эргэлзээгүйгээр өрөөний хаалгыг өшиглөн онгойлгов!