Чэнь Гө бүх зурвасуудын илгээгдсэн огноог гүйлгэн харвал, бүгд нэг өдрийн зайтай, шөнө дунд илгээгдсэн байлаа. Энэ нь Ван Чигийн хэлсэнтэй яг таг таарч байсан ч, Чэнь Гөгийн нуруугаар хүйт даалгам аймшигтай санагдах гол нарийн ширийн зүйл нь бас л энэ байв.

[Ханан дотор хөлдөж, шигтгэгдсэн цогцос яаж шөнө бүр яг цагтаа зурвас илгээж чадах билээ?]

[Ер бусын үзэгдэл үү? Хэрэв энэ үнэхээр хүчирхэг хорон сүнсний хийсэн үйлдэл байсан юм бол, цогцсыг нь хөндсөн тэр хэсэг түрээслэгчид яаж одоог хүртэл амьд байж чадах юм бэ?]

[Ямар нэгэн зүйл буруу байна.]

Чэнь Гө бүх сэжүүрүүдийг нэгтгэн дүгнэхэд түүний толгойд нэгэн бодол зурсхийв.

[Шөнө бүр Ван Чи рүү зурвас илгээгээд байсан хүн бол түүний сүйт бүсгүйн алуурчин, бас олон жилийн өмнөх галдан шатаах хэргийн жинхэнэ эзэн нь байна шүү дээ.]

[Бас тэр хүн хэн бэ гэдгийг би мэдэх шиг боллоо,] гэж Чэнь Гө модон байшин дотор зогсохдоо дотроо бодов.

[Апартментийн бүх түрээслэгчид Ван Чиг галзуу гэж боддог, бас байрны эзэн түүнийг харах болгондоо хөөж явуулдаг. Гэхдээ үүнээс илүүтэйгээр, тэр бол миний өнөө шөнө харсан хүмүүсээс энэ байрны түрээслэгч биш цорын ганц хүн нь шүү дээ. Гэсэн хэдий ч, тэр энэ байрны ойр хавьд маш олон удаа үзэгддэг; энэ нь түүний амьдардаг газар апартменттэй маш ойрхон байх ёстой гэсэн үг.]

[Гэхдээ гол асуудал нь, байрны эзэнтэй түрээсийн талаар маргалдаж байх үед тэрээр хэдэн мянган метрийн радиус дотор өөр амьдрах газар байхгүй гэж надад маш итгэлтэйгээр хэлсэн. Өөрөөр хэлбэл, Ван Чи ойролцоох өөр ямар нэгэн байр эсвэл зочид буудалд амьдрах боломжгүй. Тийм бол, энэ модон байшин нь магадгүй түүний нөгөөх зар хуудсуудаа тараагаагүй үедээ амьдардаг газар нь байж таарна.]

[Хэрэв тэр энэ модон байшингийн оршин суугч мөн бол маш олон зүйлийн учир тайлагдана. Өдөр бүр алга болсон сүйт бүсгүйгээ хайн тэнүүчилж явдаг тэрхүү өрөвдмөөр эр чинь магадгүй өөрийнхөө сүйт бүсгүйн алуурчин нь байх нь ээ!]

Хүйтэн цуст алуурчинтай тийм эелдгээр ярилцаж, бүр өөрийнхөө гунигт түүхийг хуваалцахыг хүртэл оролдсондоо Чэнь Гө өөрөө ч итгэж ядаж байлаа. Тэр шүлсээ хүчтэй залгих үедээ л сая нэг жинхэнэ айдсыг мэдэрлээ.

[Энэ галзуу амьтан үхсэн эмэгтэйнхээ хувцсыг цуглуулж, бүр түүний утсыг ашиглан шөнө бүр өөр рүүгээ зурвас бичих хэрэгцээ шаардлага гарна гэдэг нь ямар нэгэн ноцтой сэтгэцийн гэмтэл авсных нь байх. Магадгүй түүний биен дотор өөр нэг зан чанар амьдардаг бөгөөд унтсаных нь дараа тэр нь гарч ирээд биеийг нь удирддаг байж болох юм.]

Энэ талаар бодох тусам Чэнь Гө улам бүр тавгүйцэж байв. Тэр илүү их сэжүүр олохоор утас руу дахин шагайв.

[Энэ утас түүний хурууны хээгээр дүүрэн байх ёстой, тиймээс энэ бол маш чухал нотлох баримт; би үүнийг маш сайн хадгалах хэрэгтэй.]

Чэнь Гөг дэлгэц рүү харах үед, магадгүй сандарсандаа ч юм уу эсвэл өөр ямар нэгэн зүйлээс болоод дэлгэцэн дээр нэгэн охины дүрс гарч ирэхийг тэр харлаа. Тэр охин арван найм, ес орчим настай бололтой бөгөөд цусанд будагдсан сургуулийн дүрэмт хувцас өмссөн байв.

Илүү сайн харахын тулд нүдээ нухаж байтал, яг л хэн нэгэн хүйтэн гараараа хүзүүг нь шүргэх шиг болоход дагзаар нь хүйт даан, хамаг бие нь арзайв. Үүнээс болж Чэнь Гө цочиж үсрээд, эргэж харлаа!

Модон байшин доторх агаар царцаж, ард нь байсан зүйлийг харах үед Чэнь Гөгийн зүрх цээжнээсээ үсрээд гарах шахав. Модон байшингийн хаалга чимээгүйхэн онгойсон байх бөгөөд түүнээс хоёр метр орчмын зайд Ван Чи нүд нь улаанаараа эргэлдэн, гартаа сүх барьсаар аажмаар далайж зогсож байлаа.

Хоёр эр бие бие рүүгээ ширтэлцэх үед цаг хугацаа зогссон мэт болж, хэн хэн нь хөдөлж зүрхэлсэнгүй.

"Иймхэн зайд..." Ван Чигийн хоолой өмнөхөөсөө шал өөр сонсогдох бөгөөд өмнө нь дарж байсан галзуурал нь дэлбэрэн гарч ирсэн мэт санагдана. Чэнь Гө хариуд нь юу ч хэлсэнгүй, харин алхнаас атгах атгалт нь чангарлаа. Тэр нөгөөх сүнсэнд маш их талархаж байв. Хэрэв тэр сүнс гарч ирж түүнд анхааруулаагүй бол, түүний толгой одоо шалан дээр өнхөрч байх байлаа.

"Ямар харамсалтай юм бэ." Ван Чи нэг алхам урагшлах үед Чэнь Гө тэр даруй хамгаалах байрлал авч алхаа урдаа барив. "Тайвшир даа, чи утсан доторх зүйлсийг харчихсан биз дээ?"

Чэнь Гө энэ галзуу хүний юу сэдэж байгааг мэдэхгүй байсан тул сонор сэрэмжээ алдаж зүрхэлсэнгүй.

"Үнэндээ сайн бодоод үзвэл, би чамд худал хэлээгүй шүү." Түрүүн Чэнь Гөгийн харсан нөгөө ядарч туйлдсан байдал нь тэр чигтээ ор мөргүй алга болсон байв. Харин ч эсрэгээрээ, Ван Чи маш догдолсон, сэргэсэн байдалтай харагдана. Чэнь Гөд яг л үдээс хойш ярилцаж байсан хүнээсээ тэс өөр хүнтэй нүүр тулж байгаа мэт санагдаж байлаа. "Чамайг апартментэд орж ирээд надтай анх ярилцах үед, би сүйт бүсгүйгээ энэ байран дотор нуугдсан гэж хэлсэн шүү дээ, тийм биз дээ? Харж байна уу, би чамд худлаа яриагүй байгаа биз?"

Тэр сүхийнхээ мохоо талаар сүйт бүсгүйнхээ нэгэнтээ өмсөж байсан хувцсыг өлгөж авав. "Эцсийн эцэст, түүнийг ханан дотор өөрийн гараар хийж битүүмжилсэн хүн нь би шүү дээ."

Тэгснээ Ван Чигийн дууны өнгө огцом өөрчлөгдөж, ямар нэгэн аймшигт үйл явдлыг санасан мэт сэтгэл хөдлөл нь дэлбэрэв. Тэр сүхээрээ өнөөх хувцсыг хоёр хувааж цавчлаа. "Би ямар ч буруу зүйл хийгээгүй; алдаа гаргасан хүн нь тэр байсан юм. Тэр намайг орхиж явахыг хүссэн, тэгээд би түүнийг үлдээхийн тулд чадах бүхнээ хийхээс өөр яах байсан юм бэ?"

Ван Чи гартаа сүхээ савчуулсаар хаалгыг таглан зогсов. Тэр тас цавчуулсан даавууны өөдөс рүү ширтэнгээ, "Би тэгэхийг хүсээгүй юм; чи ойлгож байгаа биз дээ? Би санаатай тэгээгүй шүү дээ..." гэлээ.

Ван Чи юу ч гэж хэлж байсан, түүнийг нэгээс илүү хүний аминд хүрсэн гэдэг нь маргаангүй үнэн байсан тул Чэнь Гө түүний тайлбарыг огтхон ч тоосонгүй. Чэнь Гө гартаа алхаа чанга атгасаар, нөгөөх үхсэн эмэгтэйн утсыг халаасандаа шургуулав. Тэр хаалга руу хамаг анхаарлаа төвлөрүүлж, зугтах сиймхий хайж байлаа.

"Би бол хүн бүрд үзэн ядагдсан амьтан; миний эргэн тойрны бүх хүн тэгж хэлдэг. Үгүй ээ, тэд үүнийгээ амаараа хэлэхгүй байсан ч, тэдний юу бодож байгааг би мэднэ; би үүнийг мэдэрч чадна." Ван Чи ухаанаа бүрмөсөн алдсан бололтой.

Түүний сэтгэцийн байдал тэр чигтээ сүйрч, өөртэйгөө ярих зуршилтай болсон мэт харагдана. Энэ нь яг л тэр өөрийнхөө сэтгэл зүйн төөрөгдлийн төөрдөг байшинд орчихоод, гарах гарцаа олж чадахгүй байгаатай ижил байв.

Ван Чиг ярьж байх хооронд Чэнь Гө зогсох өнцгөө аажмаар өөрчиллөө. Тэрээр өөр ямар нэгэн зүйл ашиглан энэ галзуугийн анхаарлыг сарниулах гэх мэт зугтах янз бүрийн хувилбаруудыг толгой дотроо боловсруулан төсөөлсөн ч, энэ модон байшин тиймэрхүү зүйл хийхэд дэндүү жижигхэн байсан тул тэдгээр санаануудаа толгойноосоо авч хаялаа.

Ван Чи цааш үргэлжлүүлэн ярих тусам дуу нь улам цахруу бөгөөд хурц болж байсан нь түүний сэтгэл зүй бүрэн хямарч унасны бодит шинж тэмдэг байв.

Тэнд удаан байх тусам Чэнь Гөд тулгарах аюул төдий чинээгээр нэмэгдэнэ. Тэр эртхэн хөдлөхөөр шийдэж, толгой дотроо зугтах хувилбар боловсруулахаа зогсоов.

Түүний биеийн булчин нэг бүр чангарчээ. Ван Чи хяналтаа алдахын ирмэгт ирсэн мэт сонсогдож, сүх нь агаарт аюултайгаар савчина. Яг энэ үед Чэнь Гө сиймхийг олж харлаа. Тэр хамаг хурдаараа ухасхийн, маш хүчтэй эрчээр Ван Чиг мөргөж унагав!

Буланд шахагдсан туулайг хэзээ ч дутуу үнэлж болохгүй. Энэ магадгүй Чэнь Гөгийн сүүлийн хорин жилд гаргасан хамгийн зоригтой шийдвэр байсан байх. Цуврал алуурчинтай нүүр тулах үедээ тэр алуурчнаасаа ч илүү бодлогогүй, догшин үйлдэл хийсэн юм!

Харанхуйд Ван Чигийн хариу үйлдэл үзүүлэх хурд Чэнь Гөгийнхөөс нэг тактаар удаан байлаа. Тэр толгой руу нь нисэж ирэх Чэнь Гөгийн алхнаас бултаж амжсангүй.

Тас хийх чимээ!

Алх арьс, гавлын ястай хүчтэй мөргөлдөв. Чэнь Гөгийн гарт ямар нэгэн наалдамхай зүйл мэдрэгдсэн ч, тэр тайвширч зогсолгүй Ван Чигийн гэдэс рүү дахин маш хүчтэй өшиглөлөө. Тэр эрийг хоёр нугаран унах үед Чэнь Гө хаалгаар сум шиг харван гарлаа!

Чэнь Гө тэр даруй ой руу ухасхийв. Энэ удаад тэр гүйж буй зүг чигээ баримжаалж чадаж байлаа. Модод сийрэгжиж, газар нь хамаагүй тэгшхэн болж эхлэв. Гэсэн хэдий ч тэр аюулаас бүрэн мултраагүй л байлаа. Араас нь хэн нэгэн хөөж байгааг тэр мэдэж байв; анивчиж савлах гэрэл, модны мөчир хугарах чимээ нь үүний хамгийн сайн баталгаа байлаа.

Чэнь Гө зогсож амьсгаа авах ч зориггүй байв. Түүнийг цементэн зам олж харах үед л сая нэг ард нь гарч байсан чимээ аажмаар замхран алга боллоо.

"Нөгөө хүмүүс аль хэдийн явчихсан байх ёстой доо." Чэнь Гө цементэн замаар хэдэн зуун метр гүйсний дараа цагдаагийн машины дохиолол дуугарахыг сонслоо. Тэрээр тэнгэрийн хаяа руу хартал замаар уруудан ирж буй машины гэрлүүд харагдав.

"Би аврагдлаа!" Тэр замын голд дээш доош үсэрсээр, "Цагдаа дуудсан хүн нь би байна! Би дөрвөн жилийн өмнөх алуурчныг барьчихлаа!" хэмээн хашхирч байлаа.