Чэнь Гө толиноос хуруу хагасын хэртэй зайд байсан тул хүссэнээсээ ч илүү тод харж байлаа. Гоёмсог сургуулийн дүрэмт хувцаснаас шинэхэн цус дуслан, биед нь наалдсан байв. Түүний царай үсэндээ халхлагдах бөгөөд ил гарсан хэтэрхий цонхигор арьс нь аймшигтай харагдаж байлаа.

Утасны дэлгэцийн хүйтэн гэрэл гажиж, Чэнь Гөгийн мөчнүүд хөлдөж байгааг тэр мэдэрлээ. Тэрээр хамаг хүчээ шавхан байж чичирхийлэх уруулаа тогтоон, охины нэрийг арай ядан дуудав.

"Жан Я?"

Чэнь Гөгийн хоолойг сонссон мэт охин толгойгоо аажмаар өргөв. Хөшиг мэт хар үс нь хоёр тийш хуваагдаж, өө сэвгүй царай нь түүний нүднээ туслаа. Гэвч түүнийг толгойгоо хагас өргөх төдийд толь цантаж эхлэв. Охин урагш нэг алхаж, толиноос замхран алга боллоо.

"Тэр хаашаа явчихав аа?"

Чэнь Гө толь руу ширтэж байтал улам хачирхалтай зүйл тохиолдов. Утасны гэрэлд тусах түүний сүүдэр аажмаар босож, яг ард нь зогслоо.

Тэр сүүдэр 1.7 метр орчим өндөртэй болохыг Чэнь Гө харж чадаж байв. Чихэнд нь яг л цус дуслах мэт чимээ сонсогдохтой зэрэгцэн сүүдэр өнгөтэй болж эхэллээ. Цусанд будагдсан дүрэмт хувцас биед нь наалдсан байх бөгөөд тэр чигтээ улаан өнгөтэй байв.

Чэнь Гө зогсож байсан газраасаа хөдөлж ч зүрхэлсэнгүй. Ар нуруунаас нь мэдрэгдэх хүйтэн нурууны нугасыг нь даган тархи руу нь өгсөх шиг боллоо. Яг тэр үед өнөөх улаан сүүдэр дахин нэг алхам ухарч, түүний нурууг налах нь тэр!

Нуруу нуруугаараа нийлэн зогсох үед Чэнь Гөгийн бие хөшиж орхилоо. Тэр агаар амьсгалах гэж хичээж байсан ч, амьсгал нь боогдох мэдрэмж огтхон ч арилсангүй.

[Сүнс миний нуруунд наалдчихлаа гэж үү?]

Ардаа хэн зогсож байгааг мэдэхгүйгээс болоод нуруугаараа нийлж зогсох нь заримдаа үнэхээр аймшигтай байдаг.

Ямар нэгэн хүйтэн зүйл түүний хуруу руу сарвайх шиг болов. Чэнь Гө эргэж харахаар зүрхэлсэнгүй. Түүний хөлдсөн хуруунууд аажмаар суларч, утсаа шалан дээр унагаж орхилоо. Гэрэл нь хоёр удаа анивчсанаа гэнэт унтарчихав.

Харанхуйгаар хүрээлүүлсэн ч, нуруун дахь хүйтэн мэдрэмж цааш тархсаар л байлаа. Чэнь Гө өөрт нь юу тохиолдоод байгааг төсөөлж ч чадахгүй байв.

[Шөнийн 2 цаг, хаягдсан сургуулийн бүжгийн зааланд, өндөр толины өмнө Улаан сүнстэй нуруугаараа наалдаад зогсож байдаг... нэг талаараа, үүнийг романтик л гэх байх даа.]

Чэнь Гөгийн толгойд янз бүрийн бодол зурсхийнэ. Ямар нэгэн зүйл түүний гараас атгасан бөгөөд энэ нь түүнд улам л хүйтэн санагдахад хүргэж байв. Ард нь байгаа охины үс хөдөлж, Чэнь Гөгийн үстэй орооцолдож эхэллээ.

[Тэр яах гэж байгаа юм бол? Миний энд ирсэн даалгавар бол улаан бүжгийн гутлыг олох шүү дээ. Хэрвээ би үүр цайхаас өмнө үүнийг хийж чадахгүй бол даалгавар маань бүтэлгүйтнэ.]

Гэсэн хэдий ч, Чэнь Гөгийн бие байрандаа хөлдсөн байсан тул, түүний хийж чадах ганц зүйл нь өмнөх толь руугаа ширтэх л байлаа. Эхэндээ тэр анзаараагүй ч хэдэн секундын дараа толин дотор бүдгэрсэн сүүдэрнүүд бүрэлдэж байгааг ухаарч цочлоо. Сүүдэрнүүд улам тодрох тусам тэр нүдээ томруулан харав.

[Байз, эдгээр чинь нөгөө сандал дотор түгжигдсэн охид биш үү?]

Толин дотор цэвэрхэн дүрэмт хувцастай таван охин бүжгийн заал руу орж ирж байв. Тэдний хувцаслалт нь Чэнь Гөгийн түрүүчийн харсан зүйлсээс тэс өөр байсан тул, одоо харж буй энэ дүрснүүд нь хэдэн жилийн өмнө болсон үйл явдлыг тусгаж байна гэж тэр таамаглав.

Таван охин хоорондоо инээлдсээр толины зүг алхлаа. Тэднийг зааланд орж ирснээс удалгүй Жан Я гарч ирэв. Хэдийгээр тэд ижилхэн дүрэмт хувцастай байсан ч, Жан Ягийн биеэ авч яваа байдал нь бусад охидоос тэс өөр байв.

Тэр гартаа цүнх барьсан байлаа. Чэнь Гө энэ цүнхийг өмнө нь охидын хувцас солих өрөөнд харсан; дотор нь таван хайрцаг чихэр байсан шүү дээ.

Жан Я нэлээд сайхан ааштай байгаа бололтой байв. Тэр яаруухан алхсаар хувцас солих өрөө рүү орох ба хэдэн минутын дараа зургаан охин бүгд балетын даашинзаа өмссөөр гарч ирлээ.

Нөхцөл байдал нэг их өөрчлөгдсөнгүй. Таван охин хоорондоо бүлэглэсэн байх ба харин Жан Я тэдний араас ганцаараа дагаж байлаа.

Тэднийг бэлтгэлээ хийж эхлээд удаагүй байтал, бүжгийн заалны хаалга онгойв. Нэгэн эмэгтэй багш гартаа 'Хунт нуур' тэмцээний ялагчийн гэрчилгээг барьсаар орж ирлээ. Тэр охидтой их л сэтгэл хөдлөлтэйгөөр ярьж байсан нь, магадгүй тэдэнд урам өгч, баяр хүргэж байсан бололтой.

Тэр өдөр магадгүй сургуулийн энгийн өдөр биш байсан байх, учир нь Чэнь Гө өөр ямар ч сурагч олж харсангүй. Тэдгээр зургаан охин улсын чанартай тэмцээнд бэлтгэж, эрчимтэй сургалт хийхээр л тэнд байсан нь лавтай.

Хагас цагийн дараа багш эмэгтэй гарч явлаа. Багшийг явсан гэдэгт итгэлтэй болсныхоо дараа өнөөх таван охин бэлтгэлээ зогсоон, шалан дээр хэвтэнгээ утсаараа тоглож, хоорондоо чалчиж эхлэв. Ганцхан Жан Я л бэлтгэлээ хийсээр байлаа.

Тэгтэл охидын нэг нь Жан Я руу зааж байгаад ямар нэгэн зүйл хэлэв. Жан Ягаас бусад нь бүгд инээлдлээ. Гэвч Жан Я үүнд нэг их ач холбогдол өгсөнгүй бололтой. Дахин хэсэг хугацаанд бэлтгэл хийснийхээ дараа тэр амарч зогсов. Тэгээд хувцас солих өрөө рүү орж, чихрийн хайрцагтай цүнхээ барьсаар гарч ирлээ.

Жан Я тэдгээрийг охидод тарааж өгөв, гэхдээ нэг нь авах гэж гар сунгах үед Жан Ятай ойролцоо өндөртэй өөр нэг охин түүнийг болиуллаа. Тэр охин Жан Я руу хуруугаараа чичиж байгаад олон зүйл хэлэв. Тэгснээ тэр хувцас солих өрөө рүү гүйн орж, нэгэн сургуулийн цүнх барьсаар гарч ирлээ. Тэр цүнхнээс хэд хэдэн хайрын захидал гаргаж ирэв. Нэрнээс нь хараад Чэнь Гө эдгээр нь бүгд Жан Яд зориулагдсан гэдгийг мэдэж байлаа.

Үүнийг үнэндээ хэрүүл гэж үзэхэд хэцүү байв, учир нь энэ нь хачирхалтайгаар бухимдсан өнөөх охиноор удирдуулсан бүхэлдээ нэг талыг барьсан дайралт байлаа.

Ийнхүү Жан Ягийн чихрийн хайрцгууд гологдлоо. Тэр тэдгээрийг цүнхэндээ буцааж хийгээд цааш явав. Чэнь Гө үүгээр дуусчихлаа гэж бодсон ч, удалгүй бүжгийн заалны хаалга дахин онгойлоо. Нөгөө хэдэн охин цочирдон босов. Багш ирлээ гэж бодоод тэд шалнаас хурдан гэгч нь босож, 'бэлтгэлээ' хийж эхэллээ.

Нэгэн эрэгтэй хүний бүдгэрсэн сүүдэр орж ирэв. Тэр 1.8 метр орчим өндөртэй, бөгтөр, маш том биетэй нэгэн байлаа.

Тэр хүн охидод хандан ямар нэгэн зүйл хэлэхэд, зөвхөн хоёр нь л түүнд хариу хэлж байв. Чэнь Гө түүнийг хэн болохыг ойлгосонгүй.

Охид удалгүй бэлтгэлдээ эргэж орсон бөгөөд өнөөх эр багшийн өрөө рүү орлоо. Дараа нь тэр хаалгаа онгойлгож, Жан Яг өөр рүүгээ ир хэмээн даллав. Жан Я тэр хүнийг таньдаггүй эсвэл бүр итгэдэггүй юм шиг харагдана. Тэр эргэлзсээр өрөөний зүг алхсан ба хаалган дээр нь очоод зогссон ч дотогш орсонгүй.

Толь өрөөн дотор юу байгааг тусгаж чадахгүй байлаа. Гэвч найм орчим секундын дараа Жан Я өрөөнөөс гүйж гарах үед толин дээрх дүр зураг харанхуйлав. Гараа барьсан өнөөх эр түүний араас замдаа хараал урсгасаар хөөж гарч ирлээ.

Бүжгийн зааланд байсан таван охин бүгд үүнийг харсан боловч, бүгд л байрандаа суусан хэвээр байв. Тэдний хэн нь ч Жан Яд туслахаар очсонгүй. Удалгүй Жан Я хаалганаас огт өөр зүгт буланд шахагдлаа. Тэр чангаар хашхирч тусламж дуудсан ч хэн ч хариу өгсөнгүй. Охид түүнийг огт сонсоогүй юм шиг л авирлацгааж байлаа.

Өнөөх эр Жан Я руу дөхөхдөө маш олон зүй бус үгс хэлж байв. Жан Ягийн гар ард байх цонхны тавцанд хүрсэн байлаа—тэнд ганцхан гарц үлдсэн байв.

Толинд хөврөх дүр зургийг хараад, Чэнь Гөд Хараалт хайрын захиаг хожих үед хар гар утсан дээр гарч ирсэн мөрүүд гэнэт санаанд нь оров.

[Нүд нь бүлтийж, хацар нь үнс мэт цайсан, барилгаас унах тэр мөчид тэр сургуулийн хориотой сэдэв болсон юм. Улаан бүжгийн гутал болон цусанд будагдсан дүрэмт хувцас, бүр түүний нэр нь хүртэл зөвхөн айдас дүүрэн шивнээгээр л дурдагддаг зүйл болон хувирсан.]

Өнөөх эр хоосон цонхыг анхааралтай ажигласан боловч Жан Яг аврахаар доош яарсангүй. Оронд нь тэр хэд хэдэн алхам ухарч, бүрэн цочролд орсон таван охины хажууд зогслоо.