"Эгч ээ, энэ цаасан манекенууд бидэн рүү хараад байгаа юм шиг санагдаад байх юм?" Хө Сань модон хаалганаас тас зуураад, өрөө рүү орохыг огтхон ч хүссэнгүй. "Би тоглоогүй байна шүү! Эдгээр зүйлс яалт ч үгүй нэг л биш ээ! Эсвэл энэ бүгд зүсээ хувиргасан амьд хүмүүс юм болов уу‽ Новш гэж, удахгүй бүгдээрээ хөдлөөд эхлэх юм шиг санагдаад байна шүү дээ!"

Чэнь Гөгийн 'Цогцос будагчийн нүүр будалт' ашиглан янзалсан тэдгээр цаасан манекенуудад нэг л сэртхиймээр хачин зүйл байлаа. Хэдийгээр тэд амьгүй эд зүйлс нь илт боловч, яагаад ч юм амьд юм шиг л харагдах аж.

Гао Рүшүэ , Хө Сань руу ууртай нь аргагүй хялайж харав.

[Өнөөдөр яах гэж би үүнийг дагуулж ирэв ээ‽ Айдас гэдэг халдвартай; би уг нь анхнаасаа тийм ч их айгаагүй байсан ч, энэ бацаанаас болоод өөрийн эрхгүй айдаст автаад байх шиг байна.]

"Чи бодлоо дотроо хадгалж болдоггүй юм уу? Дахиад ингэж хэрэгцээгүй зүйлс чалчиж, дэмийрвэл чамайг энд үлдээгээд явлаа шүү."

Гао Рүшүэ түрүүлж өрөөнд ороод эргэн тойрноо гүйлгэн харлаа. Гол байшингийн цонхнууд зөвхөн чимэглэлийн зориулалттай бөгөөд гадагшаа харагдах ямар ч боломжгүй байв.

"Эгч ээ, явцгаая. Энэ барилга тэр чигтээ билгийн эрчим хүчээр дүүрэн бас битүү орчин байна. Гарц энд байхгүй нь гарцаагүй."

"Энэ Аймшгийн байшингийн эзэн бол хүний сэтгэл зүйгээр хэрхэн тоглохыг маш сайн мэддэг гаргууд нэгэн. Тиймээс бид энгийн хүний үйлдэхээс яг эсрэгээр нь сэтгэх ёстой. Гарц огт байхгүй мэт санагдах ийм газрыг л бид илүү нарийн шалгах хэрэгтэй." Гао Рүшүэ өрөөгөөр хэсүүчлэн алхахад салхины урсгал үүсэж, шалан дээр унасан цаасан манекенууд жигтэйхэн муухай чимээ гарган шүргэлцэхэд хүргэв.

Хө Санийн зүрх амаар нь гарах шахаж байсан ч хаалганы гадаа зогссоор л байлаа. "Гэхдээ энэ өрөөнд нуугдах газар байхгүй шүү дээ; бүх зүйл ил харагдаж байна. Гарцыг хаана нуусан байж таарах вэ?"

"Нуух газар байхгүй гэнэ ээ? Чамд хэн тэгж хэлээ вэ?" Гао Рүшүэ өрөөний голд очиж зогсоод, цагаан хөлөө өргөн улаан авсыг гишгэв. "Нааш ирж тусал, хоёулаа энэ авсыг онгойлгоно!"

"Энийг онгойлгоно оо‽" Хө Санийн цонхийсэн уруул чичирхийлж байв. "Энэ нь үхэгсдийг хэтэрхий үл хүндэтгэсэн хэрэг биш гэж үү?"

"Чи үлдсэн амьдралаа энэ Аймшгийн байшинд өнгөрүүлэхийг хүсээ юу?" Гао Рүшүэ шавдуулсаар байсан тул Хө Сань инч инчээр урагшилсаар өрөө рүү аажмаар орлоо. Тэрээр цаасан манекенуудаас аль болох хол байхыг хичээнэ. Тэгээд бөхийж, авсны тагны нэг талаас нь барьж авав.

"Гурав тоолоод татаарай!"

"За."

"Нэг, хоёр..."

"Тас!" Гао Рүшүэ дөнгөж тоолж талдаа орж байтал өрөөн дотор маш чанга чимээ хадлаа.

"Энэ юу байв аа?" Хө Санийн сүнс нь зайлах шахав.

"Чшш!" Гао Рүшүэ хуруугаа уруулдаа хүргэн түүнийг чимээгүй байхыг сануулав. Тэр эргэн тойрноо ажигласны эцэст харц нь өмнө нь байх улаан авсан дээр тогтлоо. "Энэ чимээ авсан дотроос гарсан юм шиг байна."

Түүнийг ингэж хэлэхэд Хө Санийн царай яг л үхдэл шиг цонхийв. Түүний төвөнх нь чичигнэн хөдөлж, авсны тагнаас барьсан гар нь яг л улайссан төмөр атгасан мэт салганан чичирч байлаа. "Эгч ээ, би гуйж байна, энд юу ч байхгүй байна, одоо явцгаая, тэгэх үү?"

"Тайвшир, биднийг яг тагийг нь онгойлгох гэж байх үед л чимээ гарсан гэхээр маш хачирхалтай санагдахгүй байна уу?"

"Эгч ээ, авсан дотроос чимээ гарсан шүү дээ; энэ чинь зүгээр л нэг хачирхалтай байхаас хамаагүй илүү аймаар зүйл!" 'Хар Баасан гараг' дууны нөлөөгөөр Хө Санийн айдас дээд цэгтээ тулсан байв; яг энэ мөчид тэрээр аль болох хурдан л эндээс гарахыг хүсэж байлаа.

"Сайн бодоод үз дээ, авсан дотроос чимээ гарах хоёрхон л шалтгаан байж болно. Нэгд, дотор нь биднийг авсыг онгойлгох үед айлгахаар хүлээж буй ажилтан нуугдаж байгаа. Хоёрт, дотор нь ямар нэгэн механик төхөөрөмж суурилуулсан байж таарна, түүнийг ажиллуулснаар 'Минхүнь' үзүүлбэрт ямар нэгэн өөрчлөлт гарах байх.

Тиймээс аль нь ч байсан, энэ авс бол үзүүлбэрийн хамгийн чухал хэсэг. Хэрэв бид зугтахыг хүсэж л байвал, энэ авсыг гарцаагүй онгойлгох ёстой." Гао Рүшүэ авсны тагийг хоёр удаа тогшоод, "Битгий эргэлзээд бай, зүгээр л татаад онгойлго" хэмээн нэмж хэлэв.

"Хэдийгээр таны сая юу хэлснийг би сайн ойлгоогүй ч, гарцаагүй логиктой сонсогдлоо."

Хө Сань, Гао Рүшүэ хоёр нэгэн зэрэг хүчлэн татахад авсны хүнд таг гулсаж эхлэв. Авсны таг дөрөвний нэг орчим хувиар онгойх тэр мөчид, ямар ч анхааруулгагүйгээр хуучин авс гэнэтхэн маш чанга дуу гарган дэлбэрэх нь тэр.

Авсан дотроос тоо томшгүй олон цаасан манекен болон цаасан мөнгө шидэгдэн гарч, өрөөн дотор хачирхалтай эмэгтэй хүний инээх дуу хадлаа. Яг тэр мөчид Гол байшингийн хаалга өөрөө хаагдаж эхлэв!

"Оройтоогүй дээрээ эндээс гарцгаая!" Хө Сань огтхон ч эргэлзсэнгүй. Тэрээр хаалганы ойролцоо байсан бөгөөд зугтах гэж яарсандаа дээд ангийн эгчийгээ ч ор тас мартсан байлаа. Тэр хэдхэн алхаад хаалга руу ухасхийсэн ч, хаалгаар гарахын даваан дээр нэгэн эмэгтэй хүний нүүр түүний өмнүүр нисээд өнгөрөх нь тэр!

Энэ бол цонхигор цагаан хэрнээ, үгээр дүрслэхийн аргагүй үзэсгэлэнтэй, уулга алдам үхдэлийн царай байв!

"Новш гэж!" Хө Санийн хамгийн анхны хариу үйлдэл нь гараа далайгаад тэр царай руу дэлсээд авах байлаа. Гэсэн хэдий ч тэрхүү царайны эзэн түүнийг ингэж дайрна гэдгийг урьдаас таамагласан байсан бололтой, цохилтоос нь маш амархан бултаж орхив.

"Сүнс! Туслаарай!" Хө Сань шалан дээр пидхийтэл унаад, хагас мөлхөж, хагас гүйсээр хаашаа ч хамаагүй зүглэн зугтлаа.

"Хө Сань! Хаашаа ч хамаагүй гүйхээ боль!" Хө Санийн нуугдахаар орсон барилга руу нэгэн улаан сүүдэр дагаж орохыг харсан Гао Рүшүэ хоолойныхоо дээд өнгөөр хашхирав.

"Хажуугийн байшингууд нь хөвгүүд, охидод зориулагдсан байдаг. Энэ ч муу юм боллоо; Хө Санийн гүйж орсон газар бол нөгөө сүнсний амьд ахуй цагтаа амьдарч байсан өрөө шүү дээ!"

Гао Рүшүэ гадагш яаран зүтгэсэн боловч хаалга аль хэдийн түгжигдсэнийг мэдлээ. Тэрээр модон хаалгыг нүдэн, "Хувааж байгаад ангуучлах нь уу? Энэ чинь зүгээр л нэг Аймшгийн байшин биз дээ? Ийм гаж зүйл хийх үнэхээр шаардлагатай гэж үү‽" хэмээн харааж байв.

Авс хэдэн хэсэг болон бутарч, цаасан манекенууд шалаар нэг хөглөрнө. Торонд орсон мэт гацсан Гао Рүшүэ тайван байдлаа бүрэн алдсан байлаа. Тэр хаалгыг цохиж, өшиглөсний эцэст нэг минутын дараа арайхийн онгойлгов.

Гэсэн хэдий ч, энэхүү нэгхэн минутын дотор Гол байшингийн гаднах бүх зүйл тэр чигтээ өөрчлөгдсөн мэт санагдлаа.

"Бяцхан Сань? Хө Сань!" Гао Рүшүэ хоёр удаа хашхирсан ч, ямар ч хариу байсангүй. Сэртхиймээр арын хөгжмөөс гадна, цаасан мөнгөнүүд бие биетэйгээ шүргэлцэн хийсэх чимээ л түүнд сонсогдож байлаа.

[Юу болоод байна аа? Аймшгийн байшингийн хэмжээ тодорхой шүү дээ, Хө Сань миний дууг сонсохгүй байх ямар ч боломжгүй, эсвэл түүнд ямар нэгэн муу зүйл тохиолдсон юм болов уу?] Яагаад ч юм Гао Рүшүэгийн толгойд гэмт хэргийн газрын дүр зураг зурвасхийн орж ирэв. Тэрээр хонгилыг дагаж алхсаар, Баруун байшин хүрэх замыг оллоо.

[Бяцхан Сань түрүүн энэ зүг рүү гүйсэн дээ.]

Хуучин модон хаалга хяхтнан онгойх үед цагаан цаасан дээр бичсэн баярын уран бичлэг шалан дээр хийсэн уналаа. Гао Рүшүэ өрөө рүү оров. Өрөөг шинэхэн хосуудын хуримын өрөө шиг зассан байсан боловч баярын өнгө болох улааны оронд, бүх чимэглэлүүд нь Хятадын гашуудлын өнгө болох цагаан өнгөөр хийгдсэн байлаа. Хамгийн багаар бодоход л энэ үнэхээр сэртхиймээр байв.

[Тэр хаашаа гүйчихдэг байна аа?]

Өрөөний уур амьсгал нэг л биш байлаа. Цорын ганц гэрэлтүүлэг нь хаалганы гадна талд өлгөөтэй байх цагаан дэнлүү аж. Гао Рүшүэгийн араас хүйтэн салхи үлээхэд тэрээр аажмаар урагш алхав. Агаарт үл үзэгдэх жижигхэн гарууд арьсыг нь илээд байх шиг санагдан, түүний ил гарсан арьс нь жихүүцэж байлаа.

Хөлийнх нь дор цаасан мөнгөнүүд шажигнах бөгөөд хэтэрхий харанхуй байсан тул яг юу гэдэг нь мэдэгдэхгүй хатуу зүйлст хааяахан тээглэж байлаа. Тэр шүдээ зуугаад урагшлав.

Гао Рүшүэ өрөөнд бага ч болов гэрэл оруулахын тулд хөшгийг нээлээ. Торгомсог хөшигтэй ор болон хананы хажууд өөд өөдөөсөө харан байрласан хэдэн хүрэл толиноос өөр энэ өрөөнд юу ч байсангүй.

[Би Хө Санийг энэ өрөө рүү гүйгээд орохыг өөрийн хоёр нүдээр харсан даа. Түүнээс хойш ердөө нэг хоёрхон минут л өнгөрсөн байхад, тэр ийм хурдан алга болчихно гэж байх уу? Эсвэл... гарц энэ өрөөнд байсан бөгөөд Хө Сань санамсаргүйгээр олчихсон юм болов уу?]

Гао Рүшүэ гүнзгий амьсгаа аваад өрөөг илүү нарийвчлан шалгахаар шийдэв. Гэвч түүнийг эхний алхмаа хийхэд л, яг ардхан талд нь бас нэг хүний хөлийн чимээ даган дуугарахыг сонслоо.

"Миний ард хэн байна?"

Тэр огцом эргэж харсан ч, хүрэл толь болон толин дахь өөрийнхөө тусгалаас өөр юуг ч олж харсангүй.