Жан Пөн ажилчдын гарцаар яг л сум шиг сугаран гарсан бөгөөд сум шиг сохор байлаа. Аймшгийн байшингийн зохион байгуулалт нарийн төвөгтэй дээр нь гэрэлтүүлэг муу байсан тул хэдэн минутын дараа тэр төөрчихсөнөө ухаарч зүрх нь үхэх шиг болов.

"Чи яагаад зогсчихов оо? Битгий ай, би чамайг өвтгөхгүй; зүгээр л чам дээр нэг жижигхэн туршилт хийж үзэх гэсэн юм." Чэнь Гө хоёр гартаа төмөр алхаа атган Жан Пөнгийн араас дагаж, олзоо мухар гудамж руу аажмаар шахаж байлаа.

"Намайг өвтгөхгүй гэнэ ээ? Биднийг тааралдах үед л чи миний гарыг хугалчихаад! Үүнийгээ чи намайг өвтгөхгүй байна гэж хэлж байгаа юм уу‽" Жан Пөн цор ганц зэвсгээ алдчихсан; зүүн гар нь цус алдаж, баруун гар нь мэдээгүй болж мөрнөөсөө яг л гоймон шиг унжиж байлаа. Яг энэ мөчид тэр маш их гомдол тээж, цагдаа дуудаж тусламж гуйх бодол хүртэл толгойд нь зурсхийв.

"Миний зөвлөгөөг сонс—эсэргүүцэхээ болиод миний үгэнд ор, эс тэгвэл чи үлдсэн амьдралаа тэргэнцэр дээр өнгөрөөх хэрэг гарч мэднэ шүү." Чэнь Гө Жан Пөн рүү зориуд удаанаар алхлаа. Түүнд энэ эрийг өрөвдөх сэтгэл өчүүхэн ч байсангүй; эцсийн эцэст Жан Пөн түүнийг алахаар ирсэн шүү дээ. Хэрэв тэр үүнийг эртхэн мэдээгүй бол аль хэдийн үхчихсэн байх байв.

"Дарга аа, наадах чинь хохирогч хүний амнаас гарах үг мөн үү? Би үнэхээр хараал хүрсэн бололтой!" Жан Пөн ямар ч хамгаалалтгүй болсон тул таарсан онгорхой зам руугаа зугтан гүйлээ.

"Тэр хоёр хөл ч яаж гүйхээ сайн мэдэх юм аа..." Чэнь Гө Жан Пөнгийн араас үргэлжлүүлэн хөөлөө. Гэвч хэдхэн алхмын дараа ажилчдын гарцаас нэгэн хар сүүдэр сугаран гарах үед Чэнь Гөгийн чихэнд хөрөөдөх чимээ дахин сонсогдов!

Толин доторх мангас энэ үед яг юу болоод байгааг ойлгосон байх; энэ бол хамгийн төгс боломж гэдгийг тэр мэдэж байлаа. Жан Пөн нэгдүгээр давхрын хонгилоор харалган мэт зугтаж байв. Булан эргэх үед нүднийх нь үзүүрт нэгэн хүний дүрс түүн рүү даллаж байх нь харагдав. Магадгүй тэр Чэнь Гөгөөс дэндүү их айсан байсан учраас юу ч бодолгүйгээр тэр хүн рүү гүйчихэв.

Жан Пөнгийн араас дагаж байсан Чэнь Гө үүнийг хараад нуруугаар нь хүйт даалаа. Тэр дүрс Хө Фөнтэй яг ижилхэн бие хаатай байв; тэр бол толин доторх мангас байлаа!

"Би чамайг амьд үлдээе гэж байхад чи өөрөө үхэл рүүгээ зүтгээд байх юм; тэр чинь жинхэнэ сүнс шүү дээ!" Чэнь Гөгийн анхааруулга дүлий хүнд хэлсэн мэт л өнгөрөв. Жан Пөн хонгилын төгсгөлд хүрч, өнөөх дүрсийн заавраар угаалгын өрөө рүү яваад орчихов.

[Нэгдүгээр давхрын угаалгын өрөөний толинууд бүгд бүрэн бүтэн байгаа. Жан Пөнг угаалгын өрөө рүү дагуулж орж байгааг бодоход, мангас удахгүй хөдлөх нь ээ!]

Хамгийн эгзэгтэй мөч ирсэн тул Чэнь Гө сандарч эхэллээ. Тэр угаалгын өрөө рүү ухасхийн очиж хаалганы бариулыг мушгив. Яг энэ үед л тэр хаалга түгжигдсэнийг ойлголоо.

Нөхцөл байдал түүний төлөвлөгөөнөөс гажчихлаа. Хар сүүдэр гэнэт гарч ирсэн нь бүх зүйлийг сүйтгэв. Чэнь Гө, Жан Пөнг барьж авахаас өмнө тэр Жан Пөнг өөрийн болгож амжжээ.

"Аааа!"

Хэдхэн секундын дараа угаалгын өрөөний хаалганы цаанаас чих дүлийрэм хашхирах дуу гарав. Үүний араас эд зүйлс унаж, хагарах чимээ сонсогдлоо. Жан Пөн үнэхээр аймшигтай зүйлтэй нүүр тулсан бололтой.

"Дотор юу болоод байна аа?" Чэнь Гө бариулыг нь эвдэхээр алхаа далайв. Хаалганы бариул унасан боловч хаалга огт хөдөлсөнгүй. Хэн нэгэн шүүгээгээр хаалгыг дотроос нь таглачихсан байлаа. Угаалгын өрөөнд юу болж байгааг мэдэх боломжгүй байсан тул Чэнь Гө сандарч, модон хаалга руу алхаараа дахин дахин нүдэв.

Түх! Түх! Түх!

Энэ чанга чимээ Аймшгийн байшингийн гаднаас ч сонсогдохоор байв. Чэнь Гө хамаг хүчээ шавхаж байж сая нэг хөндий модон хаалгыг эвдэж чадлаа. Ард нь байсан шүүгээ бага зэрэг хөдөлж, хагас алганы дарам зай гарч ирэв.

Энэхүү завсраар шагайж харвал толийг бүтээсэн хар даавуу шалан дээр уначихсан байхыг Чэнь Гө олж харлаа. Жан Пөн гөлөрсөн нүдээр толь руу ширтэж байсан ч хамгийн аймшигтай нь... тэр болон толины хооронд нэгэн том хар сүүдэр зогсож байлаа!

Хар сүүдэр аажмаар хувирсаар бараг л Жан Пөнтэй ижилхэн болов. Тэр нэг алхам ухарч биеийнхээ тал хэсгийг толинд уусгахад хамгийн хачирхалтай зүйл тохиолдов.

Мансуурсан мэт Жан Пөн толины зүг алхлаа. Тэр нүүрээ толины гадаргуу дээр наав. Түүний бие болон хар сүүдэр аажмаар нэгдэж байлаа. Дөрөв орчим секундын дараа Жан Пөнгийн гөлөрсөн царайнд жихүүцмээр инээмсэглэл тодров!

Тэр аажмаар эргэж хараад, хаалга болон шүүгээний завсраар Чэнь Гөгийн харцтай тулгаж байгаагаа баттай болгов. Тэр гарынхаа шинэхэн цуснаас арчиж аваад толины гадаргуу дээр ямар нэгэн зүйл бичлээ.

Дахин нэг, хоёр секундын дараа Жан Пөнгийн нүдэнд сүнс нь эргэн ирэх шиг болов. Тэр мэдэгдэхүйц дагжин чичирснээ угаалгын өрөөний цонхоор үсэрч, Аймшгийн байшингаас гарлаа.

[Толин доторх мангас Жан Пөнгийн биед орчихлоо гэж үү? Гэхдээ тэр зүйл над руу тийм их өс хорсол тээдэг байсан хэрэг үү? Би төлөвлөгөөг нь хэд хэдэн удаа нураасан болохоор тэр юм болов уу?]

Толин доторх мангас Хө Сань, Хө Фөн хоёулан руу нь халдсан. Хоёр удаа хоёуланд нь гадны нөлөөллөөс болж тасалдсан; тиймээс л тэр мангас Аймшгийн байшингийн эзэн болох Чэнь Гө рүү ингэтлээ өсөрхдөг байсан бололтой.

Угаалгын өрөөний хаалга хаалттай хэвээр байсан бөгөөд нэлээд хэсэг хугацаанд онгойхооргүй байлаа. Чэнь Гө гол хаалга руу хурдлан гүйсэн ч хаа нэгтээ очиж амжаагүй байтал Ли байцаагчийн дуудах чимээ сонсогдов.

"Чэнь Гө! Тэвчээртэй байгаарай! Бид чам дээр очиж байна!" Чанга түсхийх чимээ гарч Аймшгийн байшингийн хаалга нугаснаасаа мултарч, хэд хэдэн цагдаа барилга руу цувран орж ирлээ. Үүнийг харсан Чэнь Гө тэр даруй төмөр алхаа хажуу тийш шидэж, өмсгөл болон багаа тайлав.

Хонгилоор хөлийн чимээ цуурайтлаа. Ли байцаагч харанхуйг зүсэн хамгийн түрүүнд гарч ирэв. Хонгилд цор ганцаараа зогсох Чэнь Гөг хараад тэрээр санаа зовсон байдалтай, "Чэнь дүү, чи бэртээгүй биз?" хэмээн асуулаа.

Чэнь Гө ч жүжигтээ орон арагш нэг гуйван алхаж, ханыг 'сулбайн' наллаа. Тэр гараа цээжин дээрээ тавиад, "Би маш их цочсон, гэхдээ бэртээгүй ээ. Намайг орхи, Жан Пөнгийн араас хөө! Түүнийг Аймшгийн байшингийн угаалгын өрөөний цонхоор үсрэхийг би харсан!" гэлээ.

"Ойлголоо, үлдсэнийг нь бидэнд даатга. Өнөө шөнө тусалсанд баярлалаа!"

"Зүгээр дээ. Хууль сахиулах байгууллагад тусална гэдэг миний нэр төрийн хэрэг, энэ зэргийн эрсдэл, золиос байлгүй яах вэ?"

"Гэхдээ чи ирээдүйд дахиж ингэж яаруу сандруу үйлдэл хийхгүй байсан нь дээр шүү—өнөө шөнө ямар аюултай байсныг харсан биз дээ!" Ли байцаагчийн нүдэнд бишрэл, бахархал гэрэлтэж байлаа. Тэрээр хүмүүсээ Жан Пөнгийн араас хөөлгөж, харин өөрөө хэргийн газрыг шалгахаар Чэнь Гөтэй хамт Аймшгийн байшинд үлдэв.

Тэр хамгийн түрүүнд ажилчдын амралтын өрөө рүү орлоо. Орон дээрх цусыг хараад тэрээр Чэнь Гө рүү санаа зовсоор эргэж, "Чэнь дүү, чи шархадчихсан юм уу? Харуулаадах даа!" гэлээ.

"Наадах чинь минийх биш ээ..." Чэнь Гө ч яаж тайлбарлахаа мэдсэнгүй. "Тэр үед өрөө харанхуй байсан юм. Сэжигтэн санамсаргүй өөрийгөө гэмтээчихсэн байх."

Ли байцаагч толгой дохив. Тэрээр орны хүрээ болон хөнжил дээрх хутганы мөрүүдийг гар чийдэнгээрээ тусган шалгаж үзэхэд царай нь барсхийлээ. "Чиний зөв бололтой. Хутгатай харьцаж сураагүй хүн хэт их стресстэй нөхцөлд өөрийгөө санамсаргүйгээр зүсэх нь бий."

Тэрээр нүдэнд харагдах мөрүүдийг тоолоод, "Нийт 17 удаа дүрсэн байна! Энэ нь түүнийг хүн алахыг завдсан хэрэгт буруутгахад хангалттай; энэ бол хамгийн сайн нотлох баримт!" хэмээн дүгнэлээ.

Хутганы мөрнүүдийг хараад Чэнь Гөгийн ч бас гарынх нь шар үс босох шиг болов.

Ли байцаагч бээлийгээ өмсөөд Чэнь Гөд өрөөнөөс гарахыг дохилоо. "Энэ өрөөнд байгаа ямар ч зүйлд хүрч болохгүйгээ санаарай. Дараа нь хүмүүс ирж нотлох баримт болгон зураг авна."

"Мэдээж хэрэг, би бүрэн хамтран ажиллах болно."

Чэнь Гө өрөөнөөс гарч, нэгдүгээр давхрын угаалгын өрөө рүү явахаасаа өмнө түрүүн байсан газартаа очиж төмөр алхаа нуув. Тэр эвдэрхий хаалганы өмнө зогсонгоо дотроо,

[Хэрэв би андуураагүй бол, Жан Пөн толин дээр ямар нэгэн зүйл бичсэн дээ, тийм ээ?] хэмээн бодлоо.