Жан Пөнгийн харгис бөгөөд зөрүүд харц Чэнь Гөгийн толгойд орж ирэхэд түүний царай хувьсхийлээ.

[Хоёр чөтгөр хоорондоо тулалдах нь ээ?]

Жан Пөн орж ирсэн хэдий ч 'Шөнө дундын аллага' үзвэрээс гарах хөрөөдөх чимээ зогссонгүй—толин доторх мангас хэн нэгэн ингэж сохроор, яаруу сандруу дайрч орж ирнэ гэж тооцоолоогүй бололтой.

[Би үүнээс цааш аюулгүй байдлыг сахиад байж чадахгүй нь ээ. Толин доторх мангас Жан Пөнгийн биед орохыг өөрийн нүдээр харсныхаа дараа л би шөнө тайван унтаж чадах болно.]

Жан Пөнгийн байршлыг тодорхойлохын тулд хяналтын камер руу нэг хяламхийгээд, Чэнь Гө 'Гавал хагалагч эмч'-ийн өмсгөлөөс гинжнүүдийг нь суга татан авч шалан дээр хаяад, өмсгөлөө нөмөрч, арьсан багаа зүүлээ. Тэр төмөр алхаа гартаа дасгахын тулд хоёр удаа савчуулахад түүнээс нэг тийм муу ёрын энерги цацрах шиг болов.

[Би яагаад энд муу талынх нь дүр шиг санагдаад байна аа?]

Түлхүүр болон утсаа аваад, хүүхэлдэйнүүдээ халаасандаа шургуулж, хачирхалтай загвартай алхаа атгасныхаа дараа тэрээр удирдлагын өрөөнөөс гарлаа.

…

'Шөнө дундын аллага' үзвэрт түгжигдсэн Жан Пөнд гарт нь байгаа хутга улам л хүндэрч байх шиг санагдлаа. Тэр энэ өдөрт маш удаан хугацаанд бэлдсэн боловч, гэнэтийн зүйлс аль хэдийн тохиолдсон байсан тул хүн хэзээ ч хангалттай бэлтгэлтэй байж чаддаггүйг тэр ухаарав.

Хэдийнэ шөнийн 1 цаг болж байсан бөгөөд хэвийн хүн бол аль эрт унтчихсан байх цаг. Унтаагүй байлаа ч, унтлагын өрөөндөө амарч байх учиртай. Ажилчдын амралтын өрөөг заасан тэмдгийг хараад тэрээр ихэд догдолжээ. Тэр тайвширч өөртөө ирэх гэж нэлээд их цаг зарцууллаа.

Хаалгыг эвдэн орох хангалттай зоригтой болохын тулд тэр өөртөө хангалттай их урам зориг өгч, доторх үзэн ядалт, хорслоо асаасан юм. Ингэхдээ тэр ор руу харгисаар хутгаа савчуулсан байв. Тэр өөрийнхөө үйлдэлдээ хэт автсан байсан тул өөрийгөө зүсчихсэнээ ч анзаарсангүй.

Хутганы үзүүрт цус болсон байсан ч, орон дотор хэн ч байсангүй. Сүйдсэн орны бүтээлэг дээрх ганц цусны толбо нь түүний өөрийнх нь гарынх байлаа. Үзэн ядалтаас гадна, одоо бас нэгэн гомдлын толбо нэмэгдэж; энэ нь түүний алах хүслийг улам өдөөж, эрүүл ухааныг нь тэр чигт нь сохор болгож орхилоо.

[Пин Ан апартментийг сүйтгэж, Жюань Эрийг шоронд явуулж байдаг. Өөдгүй новш минь, би хамгийн эцсийн амьсгалаа татах байсан ч хамаагүй чамайг заавал алах болно!]

Жан Пөн энэ тухай бодох тусам улам л уур нь хүрч байв. Дээд давхраас гарах хөрөөдөх чимээ яг л ялаа шиг дүнгэнэж, сэтгэл хөдлөлийг нь улам л үймүүлнэ.

Тэр дуу гарч буй зүг рүү дөхөхдөө хутгаа чанга атгалаа. Баригдахаас сэргийлж, тэр замдаа маш болгоомжтой явав.

[Ойрхон байна; чимээ энэ давхраас гарч байна!]

Жан Пөн шатаар толгойгоо цухуйлгав. Тэр ямар ч гэрэл авч яваагүй байв. Гуравдугаар давхрын хонгилд орохдоо тэр нуруугаа хананд наасаар л байлаа.

[Энэ Аймшгийн байшин ч үнэхээр эвгүй юм гээч; хонгилууд нь яг л төөрдөг байшин шиг нарийн төвөгтэй юм. Би түүнийг алчихаад цогцсыг нь зүгээр л нэг таарсан өрөөндөө хаячихад л түүнийг олох гэж дор хаяж хагас сар болно доо.]

Түүний уруулд харгис инээмсэглэл тодров.

[Чимээ урдаас гарч байна! Гэхдээ тэр хүн шөнө дөлөөр унтахгүй юм хөрөөдөөд юу хийж байгаа юм бол? Ямар нэгэн эвдэрсэн эд хэрэгсэл засаж байгаа юм болов уу?]

Жан Пөн бөхийлөө. Тэр урт ханцуйгаараа шархаа халхлаад, хутганыхаа үзүүрийг урагш чиглүүлсээр мөлхөв.

Гуравдугаар давхрын хонгилын төгсгөлд, үзвэрийн үүдэнд Жан Пөн бүдгэрсэн хар сүүдэр олж харлаа. Тэр сүүдэр хаалганы голд зогсож, гартаа ямар нэгэн зүйл бариад хаалгыг маажиж байв.

[Хачирхалтай юм, тэр яагаад гэрлээ асаагаагүй юм бол?]

Тэр сүүдэрт маш ойртож очсоныхоо дараа л Жан Пөн энэ тохиромжгүй байдлыг анзаарав. Гэвч тэр үүнд нэг их анхаарал хандуулсангүй, учир нь түүний ухаан санаа удалгүй өшөө авах хүсэлдээ бүрэн автсан байлаа. Эргэн тойрных нь агаар хөлдөх шиг болов. Тэр хутгаа мөрнөөсөө дээш аажмаар өргөлөө. Бие нь татсан нум шиг чангарч, сүүдэр рүү хутгалахаар урагш дайрав.

"Там руугаа тонил!"

Жан Пөн хамаг хурдаараа гүйж очоод хутгаа тэр сүүдэр рүү дүрлээ!

Түүний царайнд баярласан инээмсэглэл тодорсон ч, ердөө 0.2 секунд л үргэлжлээд алга болов. Хутга сүүдрийг шууд нэвтлээд гарчихав!

Инерцээсээ болоод Жан Пөн хаалгыг толгойгоороо мөргөж, цохилтын хүчинд бараг л бэлхүүсээрээ хугарах шахав.

"Ямар новш нь вэ‽" Жан Пөн энэ үр дүнг хүлээн зөвшөөрч чадсангүй. Тэр шалан дээрээс яаран босож, хутгаа эргэн тойронд нь галзуу мэт савчууллаа. "Тэр хаана байна? Тэр хаана байна‽"

Түүний уур хилэн арилах үед Жан Пөнгийн зүрхэнд өмнө нь хэзээ ч мэдэрч байгаагүй нэгэн мэдрэмж төрж эхлэв.

[Би энд нэг хар сүүдэр зогсож байхыг гарцаагүй харсан даа! Миний нүд алдаагүй байх учиртай!]

Жан Пөн мөрөө нуух талаар санаа зовохоо болив. Тэр эргэн тойрноо гэрэлтүүлэхийн тулд утсаа гаргаж ирлээ. Хаалган дээр маажуулсан мөрнүүд хэрээслэж, газар хэд хэдэн хурц толины хэлтэрхий тарсан байв.

[Энэ бүхнийг тэр хар сүүдэр л үлдээсэн, тэгэхээр миний зөв байж, түрүүн энд хэн нэгэн зогсож байсан байна!]

[Тэгээд тэр чухам хаашаа алга болчихдог билээ‽]

Жан Пөн толгойноосоо хөл хүртлээ чичирлээ. Тэр гэнэтхэн л маш жихүүцмээр санагдах болсон харанхуй хонгил руу айдас дүүрэн ширтэхэд түүний уур хилэн тэр чигтээ замхран алга болсон байв.

[Хүн зүгээр л агаарт замхарчихна гэж байхгүй, хэрвээ... тэр жирийн хүн биш л бол.]

Түүний төвөнх хөдөлж, утасны сулхан гэрэл нь түүнд аюулгүй байдлын мэдрэмж өгөхөө больжээ. Үнэндээ тэр сулхан гэрэл нь гэрэл тусаагүй булан тохойд мангасууд нуугдаж байгаа мэт санагдуулж, түүний айдсыг улам л нэмэгдүүлж байлаа.

[Аймшгийн байшингийн эзэн амьд хүн биш байна! Энэ Аймшгийн байшин үнэхээр сүнстэй юм байна!]

Жан Пөнгийн духнаас хүйтэн хөлс цутгав. Хутга атгасан гар нь хүртэл хөлсөндөө нэвчжээ. Өшөө авах, хүн алах тухай бодол түүний толгойноос тэр чигтээ арчигдсан байлаа. Тэр хонгилоор яаран гүйв; тэр үед түүний толгойд энэ хараал идсэн газраас зугтах л бодол байлаа.

Яаран зугтахдаа тэр шатны хаалга өмнө нь онгорхой орхисноос нь өөр өнцөгтэй байгааг анзаарсангүй.

[Би эндээс гарсныхаа дараа өшөө авах төлөвлөгөөгөө дахин боловсруулж болно.]

Жан Пөн шархадсан гараа барьсаар шат руу үсрэн орох үед хаалганы ардаас нэгэн сүүдэр гялсхийн гарч ирээд түүн рүү дайрлаа.

Яс хугарах чимээ чихэнд маш тод сонсогдов. Жан Пөн бараг л мэдээгүй болох шахсан баруун гараа барьж, түүний тархи унтрах шиг боллоо.

"Уучлаарай, би зөрүүлчихлээ." Чэнь Гө хаалганы ардаас алхан гарч ирэв. Чэнь Гөгийн уруул хөдлөхтэй зэрэгцэн түүний зүүсэн жихүүцмээр арьсан багны хувирал өөрчлөгдөнө. "Уг нь би чиний дал руу цохих гэж байсан юм."

Чэнь Гөгийн дууны өнгө яг л цаг агаарын талаар ярьж байгаа юм шиг хайхрамжгүй байлаа. Чэнь Гөг хараад Жан Пөнд бараг л бүтэж үхэх гэж байгаа мэт санагдав.

[Бурхан, Есүс, Аллах минь, хэн нэгэн надад туслаач!]

Жан Пөн эсэргүүцэхийг оролдсон боловч Чэнь Гөгийн гарт байгаа дөчин сантиметр урт алхыг хараад, мөчнүүд нь түүний тушаалыг дагахаас татгалзав.

[Алх нь цусанд будагдчихсан, бас иш нь хүний сээр нурууны хэлбэртэй байх шив! Чи хүмүүст өөрийгөө галзуу алуурчин гэдгийг мэдүүлэхээсээ тийм их айгаа юу‽]

Өрсөлдөгчдөө сэхээ авах цаг өгөлгүйгээр, Чэнь Гө алхаа далайж Жан Пөнгийн хөл рүү цохилоо. Түүнд толин доторх мангасын сав болох ямар ч хамгаалалтгүй хүн хэрэгтэй байлаа.

Тас!

Шатны төмөр хашлага цохилтын хүчинд хонхойв. Жан Пөн хамгийн эцсийн мөчид дайралтаас бултаж амжлаа. Нэг гар нь цус алдаж, нөгөө гар нь хөдлөх боломжгүй болсон тул Жан Пөн эсэргүүцэхээсээ хэдийнэ бууж өгсөн байв. Тэр бүр шатаар доош гүйхдээ хутгаа хүртэл унагаж орхилоо.

"Тийм жаахан зоригтой байж чи миний Аймшгийн байшинд ирж зүрхлээ юу‽"

Төмөр алхаа атгасан Чэнь Гө олзныхоо араас хөөж, тэр хоёр нэгдүгээр давхарт бууж ирлээ.