Битүүмжлэгдсэн анги бол Чэнь Гө хүртэл удаан байхыг хүсдэггүй газар байсан ч, Фэй Юлян, Жү Жянин хоёр тийшээ ямар ч асуудалгүйгээр орчихлоо. Агаарт нэг л хачин үнэр сэнгэнэнэ. Өрөөнд орох нь яг л усан доогуур орохтой адил байв; тэднийг тайлбарлахын аргагүй ямар нэгэн дарамт дарж, амьсгалыг нь давхцуулж байлаа.

"Юлян аа, би чамайг гадаа хүлээж байх уу?" Анги хонгилоос ч илүү харанхуй байлаа. Фэй Юлянгийн ард зогсох Жү Жянингийн нүүрэнд айдас тодорч, дух нь хөлсөнд дарагдсан байв.

"Аймшгийн байшинд орохын өмнө бид бие биедээ юу гэж амлалаа? Хоёулаа нэг нэгнээ хэзээ ч орхихгүй гэсэн байтал, чи одоо ингээд бууж өгч байгаа юм уу?" Фэй Юлян ч бас улам бүр бухимдаж байлаа. Өрөөгөөр нэг хөглөрөх дүрэмт хувцаснууд аймшгийн кинонд гардаг тайзны хэрэгслээс нэг их ялгаатай биш байсан ч, яагаад ч юм тэр тэдгээр рүү ойртохоос болгоомжилж байв.

Жү Жянин найзынх нь итгэл үнэмшил хэдийнээ ганхаж эхэлснийг анзаарсангүй. Тэрээр ардаас нь, "Аймшгийн байшингийн ажилтан хаана нуугдсан гэж чи бодож байна? Тэд дүрэмт хувцаснуудын дороос үсэрч гарч ирэх болов уу?" хэмээн шивнэлээ.

"Сайн мэдэхгүй л байна, гэхдээ тэд ихэвчлэн л тиймэрхүү зүйл хийдэг шүү дээ." Фэй Юлян индэр рүү чиглэн алхав. Ширээнүүдийн дундуур явахдаа тэрээр гараа чанга атгасан боловч ямар ч аймшигтай зүйл болсонгүй. "Энд хүн нуугдаж байгаа шинж алга даа."

"Гэхдээ хэрвээ энд хүн нуугдаагүй юм бол, яах гэж ийм том, нарийвчилсан тайз засахад ингэж их хөрөнгө үрэх юм бэ? Ширээнүүд дээр цусаар сийлж бичсэн юм шиг бичигнүүд байна, бас энэ хуучин дүрэмт хувцаснуудыг зориуд өрөөнд үлдээж. Түүнээс гадна түрүүн хаалга яг л биднийг дотогш урьж байгаа юм шиг өөрөө онгойсон шүү дээ." Жү Жянин хойшоогоо хяламхийв.

"Зүгээр л салхи байсан байх." Фэй Юлян Жү Жянин рүү эргэж муухай хараад, "Чамд ингэж дэмий зүйл чалчих цаг байгаа юм бол, нааш ирээд нууц механизм эсвэл занга байгаа эсэхийг хайхад минь тусал" гэлээ.

"Битгий уурла л даа, би зүгээр л чамд нөхцөл байдалд дүн шинжилгээ хийхэд тусалж байна шүү дээ..." Жү Жянин өрөөний нөгөө тал руу явлаа. Бие томтой тул тэр нэг ширээний хажуугаар өнгөрөхдөө санамсаргүйгээр нэг дүрэмт хувцсыг шалан дээр унагаачихав. Тэр үүнийг тоосонгүй, бас буцааж тавих ч бодолгүй байлаа. Тэр унасан дүрэмт хувцас дээр гишгээд, ангийн арын хаалганд хүрэх хүртлээ үргэлжлүүлэн алхав. "Энд үнэхээр айгаад байх зүйл алга даа; би уг нь ширээнүүдийн хажуугаар өнгөрөх үед ямар нэгэн зүйл над руу дайрах байх гэж хүлээж байсан юм..."

Жү Жянингийн дуу аажмаар суларлаа. Тэр эргэж хараад анги буцаад анхны байдалдаа орчихсон байгааг ухаарав.

"Намайг ширээний дундуур явах үед нэг дүрэмт хувцсыг унагаасан санагдах юм. Юлян, чи газраас авчихсан юм уу?"

"Шалан дээр унасан дүрэмт хувцас аа? Би яагаад анзаараагүй юм бол?" Фэй Юлян ангийн нөгөө захад, түүнээс хэдэн ширээний зайд зогсож байв.

"Би тэгж төсөөлсөн юм байх даа?" Жү Жянин буцаж алхав. Тэр өрөөний голд байрлах ширээний дэргэд очоод зогслоо. "Шалан дээр унасан дүрэмт хувцас энэ байсан гэж би сайн санаж байна даа."

Тэр дүрэмт хувцсыг авч нэг сэгсэрлээ. Түүнээс ямар нэгэн хачин эвгүй үнэр сэнгэнэв. Яг л муудсан загас шиг үнэртэж байлаа.

"Хачин юм." Жү Жянин дүрэмт хувцсыг ширээн дээр шидээд, ширээ сандалд ямар нэгэн нууц механизм байгаа эсэхийг шалгахаар явган суув. Тэр ширээг сэгсэрч үзсэн ч бүх зүйл хэвийн мэт санагдлаа. Түүнийг цааш явах гэж байтал, шургуулган дотроос шилэн үрлэн тоглоомнууд харжигнах чимээ гарав.

"Дотор нь ямар нэгэн зүйл байна уу?" Жү Жянин тонгойж шургуулганы ам руу шагайлаа. Харанхуй шургуулга шалгалтын цаас болон сурах бичгүүдээр дүүрсэн байв.

"Яагаад шилэн үрэлний чимээ гардаг билээ? Энэ шургуулган дотор нууц тасалгаа байгаа юм уу?" Тэр харанхуй руу ширтэж, цааснуудыг гаргаж ирэхээр гараа явуулав. Түүнийг дөнгөж эхнийхийг нь татаж гаргаж ирэхэд, цаасны цаанаас хоёр дугуй нүд яг өөр рүү нь эгцлэн ширтэж байхыг олж харлаа.

"Новш гэж!" Гэнэтийн айдаст автсан Жү Жянин хагас явган суусан байрлалаасаа хойш тэнцвэр алдан унаж, ардаа байсан хоёр ширээг байрнаас нь мөргөж хөдөлгөв.

"Яасан бэ?!" Энэхүү чимээнээр өрөөнд байсан Фэй Юлян цочин үсрэв.

"Шургуулган дотор хүн байна!" Жү Жянин шалан дээрээс босохыг оролдсон боловч мөчнүүд нь түүний үгэнд орсонгүй. Түүний царай цусгүй болтлоо цайсан байлаа.

"Чи солиороо юу?! Хүн яаж шургуулганд багтах юм бэ?" Фэй Юлян хараасаар найздаа туслахаар очлоо. "Тэр зүгээр л нэг тайзны хэрэгсэл байх."

Тэр шургуулганд байсан шалгалтын цаас, сурах бичгүүдийг татаж гаргаж ирээд шалан дээр унагалаа. "Хараад үз. Ингэж хэтэрхий их битгий айж бай л даа; дотор нь юу ч алга."

Өөрийгөө тайвшруулах гэж арван секунд болсны эцэст Жү Жянин шалан дээрээс арайхийн босож ирлээ. "Гэхдээ би үнэхээр нэг хос нүд харсан... Би худлаа хэлээгүй шүү! Амиараа тангараглаж байна!"

"Тийм байлаа ч гэсэн, энэ чинь ердөө л Аймшгийн байшингийн заль шүү дээ. Чи яагаад ингэж их айгаад байгаа юм бэ?" Фэй Юлян эхэндээ тийм ч их айгаагүй байсан боловч Жү Жянингийн хэлсэн үг түүнийг бага зэрэг тавгүйтүүлсэн байлаа. "За яах вэ, одоодоо энэ өрөөнөөс гарцгаая."

Тэр хоёр яаран сандран зугтаж, ардаа эмх замбараагүй байдал үлдээн одлоо.

"Хоёулаа цаашаа явах хэрэг байна уу?" гэж Жү Жянин асуулаа. Төгсгөл нь үл харагдах хонгил руу харахад түүний зүрх чичирхийлж байв.

"Таван минут ч болоогүй байхад чи бууж өгч байгаа юм уу? Бид энэ газрыг сүйтгэх гэж ирснээс биш, Аймшгийн байшингийн сурталчилгаа хийж өгөх гэж ирээгүй шүү."

Фэй Юлян, Жү Жянинг өшиглөөд авмаар санагдаж байлаа. "Биеэ барь л даа! Чи яагаад жаахан охин шиг үхтлээ айгаад байгаа юм бэ? Чи тэгээд энэ том булчиндаа юу гэж хэлэх гэж байна?"

Тэгээд тэр урагш алхлаа. Хэдийгээр Жү Жянин айж байсан ч, ганцаараа үлдэж орхигдох эсвэл Чинь Гуаны студийн урвагч гэж дуудагдах нь түүнээс ч долоон дор байсан тул тэр хүчлэн дагаж явав.

Тэр урагшлах зуураа мөрөн дээгүүрээ хойш хяламхийлээ. Битүүмжлэгдсэн ангийн хаалга дахин аажмаар өөрөө онгойхыг хараад тэр яаран Фэй Юланг гүйцэж очоод, "Явцгаая, тэр ангиас ямар нэгэн зүйл гарч ирэх гэж байгаа юм шиг санагдаад байна!" хэмээн шавдуулав.

Тэр хоёр яаран сандран урагш гүйлээ. Тэд угаалгын өрөөг үл тоон өнгөрч, эхний уулзвар дээр ирлээ.

"Энэ үзүүлбэр ер нь хэр том юм бэ? Зам салж байна шүү дээ?"

Жү Жянин аль хэдийн бүрмөсөн бууж өгсөн байсан бол, Фэй Юлян гүнзгий хөмсөг зангидаж байв. Тэрээр аймшгийн кинонд дуртай бөгөөд амьдралдаа маш олон Аймшгийн байшингуудаар орж байсан боловч, ийм Аймшгийн байшинтай анх удаа л таарч байлаа. Тэд сүнсний хувцастай ганц ч ажилтан хараагүй байтал, айдсын мэдрэмж тэднийг огтхон ч орхихгүй байв. Удаан байх тусам тэр мэдрэмж улам л хүчтэй болж байлаа.

Өмнө нь түүний орж байсан Аймшгийн байшингуудад тэр янз бүрийн 'сүнснүүд'-ийг олж хардаг байсан бөгөөд 'сүнс' гарч ирэх үед түүний сэтгэл санаа хавьгүй дээрддэг байв. Учир нь тэдгээр 'сүнснүүд' бүгд Аймшгийн байшингийн хөлсөлсөн жүжигчид шүү дээ. Энэ нь түүнд энэ газар хуурамч; бүгд хүний гараар бүтсэн гэдгийг сануулдаг байжээ.

Гэсэн хэдий ч өнөөдрийн түүний орсон энэ Аймшгийн байшин түүний өмнө нь бодож байсан Аймшгийн байшингийн талаарх ойлголтыг тэр чигт нь орвонгоор нь эргүүлж байв. Одоогоор ганц ч жүжигчин гараагүй байхад л, хэзээ мөдгүй ямар нэгэн аймшигтай зүйл тохиолдох гэж байгаа мэт тайлбарлахын аргагүй түгшүүртэй айдсыг амжилттайгаар төрүүлж чадаж байлаа.

"Энэ замаар яваад үзье."

Фэй Юлян болон Жү Жянин хоёрыг эмэгтэйчүүдийн дотуур байр руу чиглэхэд хонгил нарийсаж эхлэв.

Эхний хэдэн өрөө аймшигтай биш байсан тул тэдний зүрх сэтгэлийг нөмөрсөн айдас аажмаар алга болж, сэтгэл санаа нь тайвширч эхэллээ. Тэгээд тэд Үзэгний сүнс тоглоомтой өрөө рүү оров.

Яг л гэмт хэргийн газар шиг засаж үлдээсэн эмэгтэйчүүдийн унтлагын өрөөнд дөрвөн сандал зэрэгцүүлэн тавьсан байх бөгөөд тэдний нэгэн дээр хэдэн хэсэг цагаан цаас, мөн наалдамхай туузаар ороож наасан үзэг байлаа.