"Чи үхэх болно?" Фэй Юлян ихэд гайхширлаа. Тэрээр ирээдүйн эхнэрийнхээ нэрийг асуусан байтал яагаад ийм хараал гарч ирдэг билээ? Энэ хоёрын хооронд ямар ч холбоо байсангүй. Тэр Үзэгний сүнс тоглоомын дүрмийг яг таг дагасан гэдэгтээ итгэлтэй байв; Үзэгний сүнсийг уурлуулах ямар ч зүйл хийгээгүй шүү дээ.

Тэр энэ талаар бодож үзээд нэгэн хариулт оллоо.

[Энэ бол урьдчилан тохируулсан загваруудынх нь нэг байх. Би ямар ч асуулт асуусан бай, энэ гурван үг гарч ирэхээр тохируулагдсан байна.]

Даргынх нь заль мэхийг нэвт харчихсан мэт санагдаж, Фэй Юлянгийн түрүүн алдсан байсан итгэл нь эргэн сэргэж эхлэв.

"Энэ гурван үгийг гарч ирүүлэх арга нь сонирхолтой л юм. Одоодоо би үүнийг хэрхэн хийснийг нь ойлгохгүй байгаа ч, айлгах хүчин зүйлээ нэмэгдүүлэхийн тулд дарга нь нөхцөл байдлын логик, учир зүйг анхаарахаа мартчихаж," гэж тэр тайлбарлав.

"Хэрвээ өөр үйлчлүүлэгч байсан бол сандарсандаа Үзэгний сүнс тоглоомыг шууд зогсоох юм уу, эсвэл сүнсийг уурлуулах ямар нэгэн хориотой зүйл хийх байсан биз. Тэгээд энэ гурван үг гарч ирснээр тэдний дотоод сандралыг улам лавшруулж, Үзэгний сүнс үнэхээр ирчихлээ гэж бодон өөрсдөө айдаст автах байсан байх. Харин харамсалтай нь, өнөөдрийн үйлчлүүлэгчид нь бид хоёр байлаа.

Бид замдаа ямар ч алдаа гаргаагүй байхад цаасан дээр гарч ирсэн хариулт нь миний асуулттай ямар ч хамааралгүй юм гарч ирж байна. Тиймээс энэ Үзэгний сүнс тоглоом нь зүгээр л нэг айлгах гэсэн заль мэхээс өөр юу ч биш."

Удаан хугацаанд тайлбарласныхаа дараа Фэй Юлян, Жү Жяниныг одоог хүртэл ямар ч хариу үйлдэл үзүүлэхгүй байгааг анзаарах үед түүнд яг л ханатай яриад байгаа мэт санагдав.

"Бяцхан Жү? Чиний гар яагаад ийм хүйтэн байгаа юм бэ?" Тэр толгойгоо өргөөд хартал, Жү Жянин түүний ар талын хоосон зай руу гөлрөн ширтэж, ам нь том ангайж, царай нь үгээр дүрслэхийн аргагүй айдаст автан хувирсан байхыг харлаа.

"Чи юу хараад байгаа юм бэ?"

Жү Жянингийн нүүрний хувирал Фэй Юляныг тавгүйтүүлэв. Тэрээр найзынхаа хэлснийг сонсохгүй байгаа бололтой, тэдний барьж байсан хугархай үзэг шиг хамаг бие нь чичирхийлж байлаа.

Фэй Юлянгийн зүрхэнд муу совин төрөв. Тэрээр унтлагын өрөөн доторх уур амьсгал өөрчлөгдсөнийг ч бас мэдэрсэн байлаа. Өрөөнд түрүүн байгаагүй, үгээр дүрслэхийн аргагүй ямар нэгэн зүйл тэдэнтэй нэгдсэн байх бөгөөд тэр зүйл яг түүний ард байгаа мэт мэдрэгдэнэ.

Тэр эргэж харахыг хүссэн боловч ямар нэгэн зүйл түүний нуруун дээрээс дарж, хамаг биеийнх нь булчин чангарлаа. "Юу болоод байна аа? Миний ард юу байна вэ?"

Түүний толгойд төрөл бүрийн асуултууд зурсхийн орж ирэх бөгөөд харахыг хүсэж байгаа ч юу олж харахаасаа айх айдас нь энэ эрийг галзууруулах шахаж байлаа.

"Бяцхан Жү, надад хэлээдэх, чи юу харж байгаа юм бэ? Миний ард юу байна?!"

Удалгүй түүний биеэр хүйтэн жихүүдэс тархаж; яг л мөсөн агуй руу уначихсан мэт санагдав. Фэй Юлян өөрийн эрхгүй чичирч, арьсан дээр нь хөх ягаан өнгийн хөхрөлтүүд үүсэж эхэлсэн нь яг л олон үл үзэгдэх гар түүнийг базсан мэт харагдаж байлаа.

Түүний ард байх тэр зүйл яг л өөрийнх нь бие рүү чихэж орохыг оролдож байгаа мэт санагдах бөгөөд мөрөн дээр нь дарах жихүүцэм дарамт улам бүр хүндэрсээр байв!

Түүний өөдөөс харж суусан Жү Жянин хамаг байдгаараа хичээн байж арайхийн нэг сануулга хэлэв.

"Чиний ард хүн байна!"

"Миний ард аа?"

Энэ сануулгад хоёр тайлбар байж болох байв; нэг бол хэн нэгэн яг түүний нуруун дээр гарчихсан, эсвэл хэн нэгэн түүний ард зогсож байсан. Фэй Юлянгийн тархи ажиллаж байх хооронд Жү Жянин гэнэт шалан дээрээс үсрэн босож, Фэй Юлянгийн гарыг сэгсэрч унагаагаад өрөөнөөс гүйн гарлаа!

Жү Жянин зугтахдаа огтхон ч эргэлзэж, бүр нэг ч удаа эргэж харсангүй.

Ганнцаараа орхигдсон Фэй Юлян шалан дээр гөлөрсөн чигтээ суусаар л байв. Бал үзэг түүний гарт наалдчихсан мэт байх бөгөөд хэчнээн сэгсэрч салгахыг хичээсэн ч огтхон ч салахгүй байлаа. Гэнэтхэн, түүний гар яг л ямар нэгэн зүйлд удирдлагаа алдсан мэт таг хөшлөө. Тэгээд үзэг өөрөө хөдөлж, цагаан цаасан дээр бичиж эхлэв.

"ЧИ ҮХЭХ БОЛНО! ЧИ ҮХЭХ БОЛНО! ЧИ ҮХЭХ БОЛНО!"

Цусан улаан өнгөтэй цуврал хараалууд цагаан цаасан дээр гарч ирлээ. Жү Жянин аль хэдийн явчихсан бөгөөд үзгийг барьж байсан хүн нь тэр өөрөө байв. Тэр гараа огт хөдөлгөөгүй гэдэгтээ итгэлтэй байсан тул энэ нь эдгээр хараалыг өрөөнд байгаа өөр ямар нэгэн зүйл бичиж байна гэсэн үг байлаа.

Ийм үед ч гэсэн Фэй Юлян тайван байдлаа хадгалж чадаж байв. Тэрээр адреналинд донтогч бөгөөд сүнсэнд итгэдэггүй нэгэн байлаа. Тэр юунаас ч илүү шинжлэх ухааны логик, учир шалтгаанд итгэдэг байв.

[Бяцхан Жүгийн харсан зүйл магадгүй 3D дүрслэл байх. Сандлуудыг ингэж байрлуулсан байгаагаас харвал, Үзэгний сүнс тоглоомын байрлал тогтмол гэсэн үг. Өнцгийг нь маш нарийн тохируулснаар, яг л бодит мэт харагдах эффектийг бий болгож чадна. Тэнд ашигласан арга барил нь тэр байх, гэхдээ яагаад миний хамаг бие чичрээд байгаа юм бол?]

Энэхүү хугархай бал үзэг болон ерөнхийдөө энэ Аймшгийн байшинг дутуу үнэлсэн гэдгээ тэр хүлээн зөвшөөрөв. Хэрэв түүнд дахин боломж олдвол, тэр ийм бага бэлтгэлтэйгээр Аймшгийн байшин руу орохгүй байсан нь гарцаагүй бөгөөд илүү дээр хамтрагч сонгох байлаа.

Түүний нуруунд мэдрэгдэх хүйтэн жихүүдэс тархсаар л байв. Хамаг эрч хүчээ барсан мэт, Фэй Юлянгийн алганд байсан үзэг галзуу юм шиг сараачиж дууссаныхаа дараа эцэст нь бутарч уналаа. Үзэг түүний алганаас салах үед бичигдсэн хамгийн сүүлийн үг нь "ҮХ" гэсэн байлаа.

[Дуусчихсан уу?]

Фэй Юлян гарт нь мэдрэхүй буцаж ирж байгааг мэдэрлээ. Яг тэр үед л тэр эцэст нь нэг тайвширч гүнзгий амьсгаа авав. Түүний булчингууд таг хөшсөн хэвээр байв. Тэрээр тэдгээрийг бага зэрэг хөдөлгөж дулаацуулахыг хүссэн боловч мөрөн дээрх дарамт нь алга болоогүйг ухаарах үед тэрээр одоо ч хөдөлж чадахгүй байлаа!

Тэр өөрийгөө Үзэгний сүнс тоглоомоос амьд үлдлээ гэж бодож байсан ч, жинхэнэ аймшиг дөнгөж л эхэлж байлаа.

[Би яагаад одоо хүртэл хөдөлж чадахгүй байна аа?]

Фэй Юлян мөрөн дээгүүрээ харахаар хүзүүгээ инч инчээр аажмаар эргүүлэв. Тэр нүдээ онийлгож, бүрэн бэлтгэлтэй байсан ч, эргэж харахад түүний ард юу ч байсангүй.

[Энэ бүхэн зүгээр л хоосон зүйл байсан гэж үү? Тэгвэл бяцхан Жү яагаад тийм галзуу юм шиг хариу үйлдэл үзүүлдэг билээ? Тэр яг юу харсан юм бэ?]

Фэй Юлянгийн тархи яаран ажиллаж байх зуур, яг л хэн нэгэн гишгэж байгаа мэт мөрөн дээрх дарамт нь улам бүр нэмэгдэв.

[Мөрөн дээр? Гишгэх ээ?]

Түүний толгойд нэгэн дүр зураг зурсхийн орж ирж, Фэй Юлян толгойгоо аажмаар дээш өргөлөө.

Тэр чигтээ унжсан хэрээ шиг тас хар үс, бүтэж үхсэнээс болж хөөж хавдсан царай, ухархайгаасаа бүлтийх шахам гарч ирсэн нүд, түүний эргэн тойронд хуралдах уур хилэн.

Фэй Юлянгийн мөрөн дээр нэгэн дүүжлэгдсэн эмэгтэй зогсож байлаа!

Түүний ам ангайсан боловч ямар ч чимээ гарсангүй. Хамаг биеийнх нь үс босож, нүдний шил нь нүүрнээс нь аажмаар мултарч унав. Яг тэр мөчид Фэй Юлянд зүрх нь зогсчихсон мэт л санагдаж байлаа.

"Би..."

Үгээ дуусгахаас өмнө түүний нүдний харц суларч, бие нь шалан дээр сулбайн уналаа.

…

Хоёр үйлчлүүлэгчийг орсны дараа Чэнь Гө, Мү Ян ахлах сургуулийн үзүүлбэр рүү орохоосоо өмнө хэдэн минут хүлээв. Тэрээр тэдний араас хэтэрхий эрт орохыг хүссэнгүй.

[Ингэж удаан хугацаа өнгөрөөд байхад нэг ч орилох чимээ сонсогдсонгүй... Би тэр хоёрыг дутуу үнэлсэн бололтой.]

Арьсан багаа зүүснийхээ дараа Чэнь Гөгийн хамгийн эхний очсон газар бол Битүүмжлэгдсэн анги байлаа. Тэр хорин дөрвөн энгэрийн тэмдэгтэй цаасан хайрцгийг индэр дээр тавив.

[Ширээ, сандлууд хөдөлсөн байна. Тэд энд ирсэн, бас магадгүй ямар нэгэн зүйлтэй тааралдсан бололтой.]

Тэр зүйл нь яг юу байсныг Чэнь Гө огтхон ч гадарлахгүй байв. Эцсийн эцэст, тэр өөрөө хүртэл энэ битүүмжлэгдсэн ангийн нууцыг бүрэн дүүрэн ойлгоогүй л байсан шүү дээ.

Ширээ, сандлуудыг буцаан байранд нь оруулж, цаас болон сурах бичгүүдийг шургуулганд нь буцааж хийснийхээ дараа, Чэнь Гөд гэнэт тийм ч холгүй байх уулзвараас хөлийн чимээ сонсогдов. Хэн нэгэн хонгилоор гүйж байлаа.

[Тэр хэн байдаг билээ?]

Тэр 'Гавал хагалагч эмч'-ийн цусанд будагдсан хүрмээ өмсөж, хэд хэдэн хүний царайгаар хийсэн багаа зүүгээд ангиас аажмаар сэмхэн гарлаа.