[Энэ тасалбар түгээгүүр эвдэрхий юм байна, гэхдээ үүнийг засах ямар ч боломжтой арга алга. Энэ хар гар утас дандаа л хачин жигтэй зүйлс өгөх юм аа.]

Чэнь Гө тасалбар түгээгүүрээс гарлаа. Энэ байгууламжийг харах тусам амьд хүмүүст зориулагдаагүй гэх мэдрэмж түүнд улам ихээр төрнө.

"Дарга аа!" бяцхан Вань энгийн хувцастайгаа, гартаа уур савссан хоёр мантуу барьсаар түүн рүү гүйсээр ирлээ.

Вань дүүгийн хөгжилтэй царайг хараад Чэнь Гөгийн сэтгэл санаа тэр даруй сэргэв. Энэ охин заримдаа жаахан бүтэлгүй гэмээр ч гэлээ, ямар ч бүрхэг өдрийг гэрэлтүүлж чадах гэгээлэг төрхтэй нэгэн байлаа.

Чэнь Гө бяцхан Ванийн өгсөн мантууг баяртай нь аргагүй үмхэж эхлэв. "Чи өнөөдөр яагаад ийм эрт ирчихэв ээ?"

"Дарга аа, хараач ээ!" бяцхан Вань шатны гишгүүр дээр Чэнь Гөгийн хажууд суулаа. Тэр Пин Ан апартментэд гарсан хэрэгтэй холбоотой урт жагсаалт бүхий мэдээ, бичлэгүүдийг утсан дээрээсээ Чэнь Гөд харуулав. "Эд нар бүгд таны тухай байна шүү дээ, дарга аа—та алдартай болчихож!"

"Алив Үзээдэхье." Өчигдрийн тэрхүү богинохон ярилцлагыг ингээд хүчээ авчихна гэж бодоогүй Чэнь Гө нийтлэлүүдийг гүйлгэж харлаа. "Ямар хайран юм бэ."

"Хайран гэнэ ээ? Яагаад? Энэ чинь харин ч их догь зүйл биш гэж үү." бяцхан Ванийн царай түрүүхэн гүйснээсээ болсон уу, эсвэл догдолсноос болсон уу бага зэрэг улайсан байв.

"Тэр үед би шагналын мөнгөнд л хамаг анхаарлаа хандуулаад энэ чинь сурталчилгаа хийх ямар төгс боломж байсныг мартчихаж" хэмээн Чэнь Гө нийтлэлүүдийг уншингаа урамгүйхэн бувтналаа. "Хэрвээ үүнийг ингээд хүчээ авна гэдгийг мэдсэн бол, би Янь ахмадын яриаг таслаад ч хамаагүй Аймшгийн байшингаа сурталчлах байсан юм! Энэ нийтлэлүүдийн заримыг нь хараач, бүр бодит баримтыг нь буруу биччихсэн байна. Тэд бүр манай Аймшгийн байшингийн хаягийг ч оруулаагүй байна шүү дээ!

"Вань дүү, энэ бол чиний өнөөдрийн ажил. Дараа нь, бид хоёр хоёулаа эдгээр нийтлэлүүдийн сэтгэгдэл хэсэг рүү орж өөрсдийгөө хэн болохоо зарлаж, Аймшгийн байшингийнхаа хаягийг үлдээнэ. Бидний сэтгэгдлийг уншиж мэдээд ирсэн хүмүүст хорин хувийн хөнгөлөлт үзүүлэх болно!"

"Энэ ч арай л ёс зүйгүй сонсогдож байна шүү..." бяцхан Вань ийм зүйл хийхээсээ санаа зовж байсан ч эцсийн эцэст Чэнь Гөгийн зааврыг дагахаас өөр аргагүй боллоо.

Өглөөний 9 цагт цэцэрлэгт хүрээлэн нээгдэх үед тэд хоёулаа утсаа далд хийж ажилдаа орохоор бэлтгэлээ. Хаалга онгойлгосны дараа бяцхан Вань эцэст нь нэг 'Шөнө дундын тасалбар түгээгүүр'-ийг олж харав.

"Дарга аа, та үүнийг өчигдөр хийсэн юм уу?"

"Тийм ээ, царай муутай ч гэлээ, ашиглаж болно оо."

"Нээрээ шүү, бид тасалбар түгээгүүртэй болох цаг нь аль хэдийн болсон гэж би бас бодож байлаа."

Бяцхан Ванийн царайд тодрох нухацтай байдлыг хараад Чэнь Гө дотроо чимээгүйхэн санаа алдав.

[Сайн ажилтан шүү, миний үгэнд ганц ч удаа эргэлзэхгүй юм аа.]

Тэд хоёулаа Аймшгийн байшин руу орлоо. бяцхан Вань нүүрээ будахаар явсан бол, Чэнь Гө агуулахаас хэдэн модон банз чирж авчраад газар доорх зогсоол руу орох орцыг хаав. Шинэ үзвэрүүд хараахан нээгдээгүй байсан тул уг газар одоохондоо ямар ч ашиггүй хэвээр байлаа.

Бүх бэлтгэл хангагдсаны дараа ажлын өдрийг эхлүүлэх цаг боллоо. Хэдийгээр амралтын өдөр биш байсан ч, Аймшгийн байшингийн үүдэнд аль хэдийн оочер дараалал үүссэн байв. Тийм ч урт дараалал биш байсан ч, өмнөхтэй харьцуулахад энэ нь үнэхээр гайхалтай сайжралт байлаа.

бяцхан Вань 'Минхүнь' үзвэр дотор сүнс-сүйт бүсгүйн дүрээр хүмүүсийг хөөж айлгаад завгүй байсан бол, Чэнь Гө тасалбар зарах болон 'Шөнө дундын аллага' үзвэр дотор Гавал-бяцлагч эмчийн дүрээр хүмүүсийг айлгахын хооронд өөрийгөө хоёр хуваах шахам ажиллаж байлаа. Энэ том Аймшгийн байшинг зөвхөн хоёулхнаа авч явна гэдэг үнэхээр хүнд байв.

Сяо Сяо 'Шөнө дундын аллага' үзвэр доторх үйлчлүүлэгчидтэй гэнэтийн байдлаар харилцдаг байсныг дурдах нь зүйтэй болов уу. Энэ даавуун хүүхэлдэй үйлчлүүлэгчдийн араас дагаж явах дуртай байсан нь Чэнь Гөгийн санааг зовоож байлаа, учир нь тэр үйлчлүүлэгчид түүнийг шүүрч аваад гэртээ харьчих вий гэхээс айж байсан юм.

Үд дундын орчимд тэд эцэст нь нэг хэсэг зуур амсхийв. Чэнь Гө хар гар утсаа шалгатал—нэр хүнд болон үйлчлүүлэгчдийн тоо аль аль нь маш хурдацтай өссөн байсан бөгөөд хоёр дахь өргөтгөл хийхэд тун ойрхон болсон байлаа.

[Хоёр ажилтан хоёр үзвэрийг хариуцаж ажиллана гэдэг аль хэдийн хязгаартаа тулчихаж. Шинэ үзвэрийг нээснийхээ дараа би шинэ ажилчид авах шаардлагатай болох нь дээ.]

Чэнь Гө хар гар утас руу харлаа. Хар дарсан зүүдний даалгаврууд ихэвчлэн маш утгагүй байдаг ч, Хялбар болон Ердийн даалгаврууд нь Аймшгийн байшингийн сул талуудыг шууд онцолж өгдөг байсан ба тэдгээрийг биелүүлэх нь үйл ажиллагааг сайжруулдаг байв.

[Утсанд хүртэл ажилтан авах даалгавар гарч ирнэ гэдэг... би энэ асуудлыг удахгүй шийдэх хэрэгтэй бололтой.]

Чэнь Гөгийн эцэг эхийг дагаж байсан хуучин ажилчид ажлаасаа гарснаас хойш тэрээр шинэ хүн ажилд авахаас болгоомжилсоор ирсэн юм.

[Хэрвээ Сяо Сяо, Жан Я хоёр миний тушаалыг сонсдогсон бол тэд чинь төгс ажилчид байхгүй юу.]

Мэдээж хэрэг энэ бол зүгээр л мөрөөдөл төдий бодол байлаа. Сяо Сяо, Жан Я хоёроор Аймшгийн байшин дотор хүмүүсийг айлгах ажил хийлгэнэ гэдэг... Сяо Сяо яах вэ болно, харин Жан Я бол жинхэнэ хүн амины хэргийн газар болгож орхих байх.

[Миний Сүнс болон Чөтгөрүүдийн баг хоосон хэвээр л байна. Хэзээ энэ байдал өөрчлөгдөх юм бол доо.]

Чэнь Гө Аймшгийн байшингийн гадаах шатны гишгүүр дээр суулаа. Тэр ажилдаа эргэж орохоосоо өмнө өөртөө маш их хэрэгтэй байсан амьсгаагаа дарж амрав.

Нар хамгийн өндөр цэгтээ хүрч, хүмүүс нарнаас зайлсхийж үйлчлүүлэгчдийн тоо цөөрч эхэллээ. Яг энэ үед Чэнь Гөгийн хар гар утас чичирхийлэв. Тэр зурвасыг нээж үзтэл агуулга нь түүнийг нэлээд цочролд оруулах нь тэр.

"Шөнө дундын тасалбар түгээгүүрийн нөлөө идэвхжиж эхэллээ. Анхны онцгой үйлчлүүлэгч гарч ирлээ! Энэ боломжийг сайн ашиглаарай, таны сонголтоос шалтгаалж үр дүн нь өөр өөр байх болно!"

[Нөлөө нь идэвхжиж эхэлсэн гэнэ ээ? Бүр мянганы нэг хувийн магадлалтай байхад уу‽ Өмнөх туршлагаасаа харахад, энэ лав ямар нэгэн сайн зүйл байж таарахгүй дээ!]

Чэнь Гө дайнд бэлдэж буй цэрэг шиг цэх зогсож, Аймшгийн байшингийн эргэн тойрноо гүйлгэн харлаа.

[Нар хурц гийж байхад, энэ лав сүнс байж таарахгүй.]

Өдрийн хамгийн халуун үе байлаа. Цэцэрлэгт хүрээлэнгээр алхах хүмүүсийн тоо нүдэн дээр цөөрсөн байв.

[Тэр маргалдаж байгаа хосууд юм болов уу? Охин нь тийм хөөрхөн байж, залуу нь ямар царай муутай юм бэ; ямар нэгэн асуудал байгаа нь гарцаагүй. Шюй авга хэнтэй ярьж байгаа юм бол? Шинэ ажилтан уу? Би яагаад тэр хүнийг өмнө нь харж байгаагүй юм бэ?]

Чэнь Гө ийнхүү таамаглаж байтал туранхай, бор арьстай, гуч орчим насны нэгэн эмэгтэй хөнгөн алхсаар хүрч ирлээ.

[Энэ эмэгтэй байж болох уу?]

Чэнь Гө тэр эмэгтэйн гадаад төрхийг чимээгүйхэн шинжиж байв. Түүний арьс нэлээд бор, өөрөө ч тийм өндөр биш байлаа. Тэр биеэ барьсан инээмсэглэл тодруулах ба гандсан хүрэм өмссөн байв.

"Сайн байна уу, Аймшгийн байшин руу орох тасалбар хэд вэ?" Эмэгтэйн хоолой гайхмаар нарийн, часхийсэн дуутай байсан ч, хүний чихэнд чийртэй сонсогдохоор хэмжээнд хүрээгүй байлаа.

"Одоогоор бидэнд хоёр үзвэр байна; нэг тасалбар нь 20 юань, та алийг нь үзэхийг хүсэж байгаагаа өөрөө сонгож болно" хэмээн Чэнь Гө ажил хэрэгчээр инээмсэглэн хариулав.

"Ойлголоо, тэгвэл надад хоёр тасалбар өгөөч." Эмэгтэй Чэнь Гөд мөнгийг нь сарвайв.

"Та хоёр үзвэрийг хоёуланг нь үзэхийг хүсэж байгаа юм уу?"

"Үгүй ээ, бид хоёрт." Эмэгтэй хүлцэл өчсөн байдалтай инээмсэглээд сүүдрээс өөрийг нь чиглэн гүйж ирсэн найм, ес орчим насны нэгэн хүү рүү даллав.

Хүү хүмүүсээс нэлээд ичимхий бололтой. Тэр эмэгтэйн хажууд ирж зогссон ч, түүний гараас барих гэж сарвайсангүй. Тэр зүгээр л ямар ч хувиралгүй тэндээ зогсож байлаа.

"Уучлаарай, гэхдээ манай Аймшгийн байшин насны хязгаартай—арван дөрвөөс доош насныхан орохыг хориглодог юм." Чэнь Гө энэ хүүг нэг хараад л түүнийг бусад энгийн хөвгүүдээс өөр гэсэн мэдрэмж төрсөн боловч, яг яагаад тэгж бодсоноо өөрөө ч сайн тайлбарлаж чадахгүй байв.

"Та бид хоёрын хувьд онцгойлон зөвшөөрч болохгүй гэж үү? Энэ хүү Аймшгийн байшинд орохыг маш их хүссэн юмаа. Одоо үйлчлүүлэгч ч бага байна шүү дээ, тэгэхээр бид хоёрыг орсон ч хүмүүс нэг их анзаарахгүй байх. Бид ямар ч асуудал тарихгүй ээ гэж би амлаж байна."

"Ийм жаахан хүүхэд Аймшгийн байшинд ормоор байна гэж үү?" Чэнь Гө хар гар утсаа халаасандаа сэмхэн шургуулаад толгой сэгсэрлээ. "Уучлаарай, гэхдээ манай дүрэм бол дүрэм шүү дээ."