Гэвч уг даалгавар нэгдүгээр бие дээр бичигдсэн байх бөгөөд хэн нэгэн шөнө дунд гарч ирэх улаан сүүдрийг барихын тулд тав дахь бүхээгт нуугдсан тухай өгүүлсэн байв. Гэхдээ дараа нь юу болсон нь тодорхойгүй байсан тул Чэнь Гөд төсөөлөн бодох маш их зай үлдээжээ.

Тэр гар чийдэнгээ унтраагаад дотроо, [Даалгаврын тайлбарт шөнө дунд угаалгын өрөөнд нэг улаан сүүдэр гарч ирнэ гэсэн байтал, саяын хөлийн чимээгээр бол хоёр хүн зэрэгцээд алхаж байх шиг байсан. Энэ хаягдсан сургуульд гацаж үлдсэн жилүүддээ тэр улаан сүүдэр шинэ найзтай болчихсон юм болов уу?] хэмээн бодлоо.

Хөлийн чимээ хоёрдугаар давхрын угаалгын өрөө рүү аажмаар дөхөж ирлээ. Даалгаврын шаардлагын дагуу Чэнь Гө тав дахь бүхээгт орж нуугдах ёстой байсан ч, энэ нь хэтэрхий аюултай юм шиг түүнд санагдав. Тэгвэл тэр өөрийгөө өөрөө урхинд оруулсан хэрэг болно шүү дээ.

[Магадгүй би илүү идэвхтэй хөдлөх хэрэгтэй байх.]

Чэнь Гө угаалгын өрөөний хаалганы ард нуугдаад, хэн ч байсан хамаагүй орж ирмэгц нь шууд л толгой руу нь цохихоор шийдлээ. Чэнь Гө гүнзгий амьсгаа авч түгжээд, алхаа толгой дээрээ далайв.

Хөлийн чимээ улам бүр тодорхой болсоор байлаа. Хоёр хүн зэрэгцээд гүйж байгаа мэт сонсогдоно. Тэд хоёрдугаар давхрын угаалгын өрөөнд ойртож ирлээ. Ингэж хүлээх нь Чэнь Гөгийн хувьд жинхэнэ тамлал байв. Тэр гадаа юу байгааг, бас тэд юу хийхээр төлөвлөж байгааг огтхон ч мэдэхгүй байлаа. Түүний хийж чадах ганц зүйл нь өөрийгөө аль болох чимээгүй байлгах л байв.

Хэдэн секундийн дараа хөлийн чимээ эцэст нь угаалгын өрөөний үүдэнд ирээд зогслоо.

[Тэд ирчихлээ!]

Алх атгасан Чэнь Гөгийн гар хөлөрч эхэлсэн бөгөөд зүрх нь байж боломгүй хурдтайгаар цохилж байв. Гадаа шуурга үргэлжилж, борооны ус өрөө рүү нэвчиж, угаалгын өрөөний шалыг норгожээ.

[Тэд хаана байна аа?]

Чэнь Гө мөрөн дээгүүрээ эргэж харав. Түүний төсөөлж байсан шиг түүн рүү ширтэж буй хүний царай харагдсангүй. Түүний тэвчээр барагдаж байлаа. Нэг гараараа хаалганы бариулаас бариад, тэр цухуйж харахаар бэлтгэв. Гэвч тэгж амжихаас нь өмнө тэнгэрт аянга гялбаж, тэрхүү зурвас гэрэлд Чэнь Гө угаалгын өрөөний шалан дээр хоёр сүүдэр туссан байхыг олж харлаа.

[Тэд үүдэнд зогсож байна!]

Түүний бие хөшиж орхисон бөгөөд гар чийдэнгээ аль хэдийн унтраасан байсан тул тас харанхуй угаалгын өрөөнд юу ч олж харж чадахгүй байлаа.

Тэдгээр сүүдэр намхан байх бөгөөд яг л хоёр хүүхдийнх шиг харагдана.

Тэр сонор сэрэмжээ сулруулахыг зүрхэлсэнгүй. Хэдэн секунд хүлээсний дараа хөлийн чимээ дахин гарч эхлэв. Гэхдээ түүний бодож байснаас эсрэгээрээ, хөлийн чимээний эзэд угаалгын өрөө рүү орсонгүй, харин хажуудах шатаар нь уруудаж нэгдүгээр давхар руу бууцгаав.

[Ингээд л явчихаж байгаа юм уу?]

Чэнь Гө хаалганы араас аажмаар гарч ирлээ. Тэр эргэж үүд рүү харахад тэнд юу ч байсангүй.

[Түрүүн үүдэнд зогсож байсан зүйлс хоёр хүүхэд шиг санагдсан. Энэ хар гар утсанд бичсэн улаан сүүдрээс шал өөр байна. Тэр үеэс хойш дэндүү их цаг хугацаа өнгөрснөөс болов уу, эсвэл намайг сургууль дээр эрт ирсэн болохоор цагийн хуваарь нь алдагдчихсан хэрэг үү?]

Чэнь Гө үүний учрыг олж чадсангүй. Гар чийдэнгээ буцааж асаагаад, тэр тав дахь бүхээг рүү очив. Ямар ч байсан энэ бүхээг яг даалгаврын байршил мөн эсэхийг тэр шалгах ёстой байв. Хаалгыг онгойлгоход хуучирсан хэдий ч бүрэн хэвийн орчин угтлаа.

[Одоогийн нөхцөл байдлаас дүгнэвэл, даалгаврын байршил гуравдугаар давхрын угаалгын өрөөнд байх ёстой. Түрүүний хоёр хүүхэд нэгдүгээр давхар руу буучихсан болохоор энэ л яг төгс боломж байна.]

Чэнь Гө угаалгын өрөөнөөс гарахаар эргэв. Түүнийг босго давахаас өмнө утас нь дуугарлаа. Танихгүй дугаар байв.

[Энэ хэний дугаар вэ?]

Чэнь Гөд олон найз байдаггүй бөгөөд байдаг цөөхөн хэд нь түүн рүү тэгж их залгаад байдаггүй байв. Бага зэрэг тээнэгэлзсэний эцэст Чэнь Гө буцаж нэг буланд очоод, шууд дамжуулалтаасаа гарч утсаа авлаа. "Байна уу?"

"Чи Рүшүэгийн ангийнх нь хүүхэд үү? Чамайг сэтгэцийн асуудалтай байж болзошгүй нэг хачирхалтай хүүтэй таарсан гэж дууллаа?" Утасны цаадах хүний хоолой нэн тайван, бас өөртөө итгэлтэй сонсогдоно.

"Тийм ээ, тэгээд та хэн бэ?"

"Би Рүшүэгийн аав байна аа." Хө Сань түрүүн Гао Рүшүэд Чэнь Гөгийн утасны дугаарыг өгсөн гэж хэлсэн шүү дээ.

[Хө Санийн дээд курсийн эгч нь юмыг ямар хурдан бүтээдэг хүн бэ.]

"Тэр хүүгийн талаар надад дэлгэрэнгүй яриад өгөхгүй юу? Сэтгэцийн өвчин гэдэг бол хүний биен дэх хортой л адил. Хэрвээ түүнийг аль болох хурдан гаргаж хаяхгүй бол тэр хүүгийн ирээдүйг сүйрүүлж мэднэ шүү." Гао Рүшүэгийн аав сэтгэцийн өвчний болзошгүй аюулыг сайн мэддэг хүн байлаа. Түүний өнцгөөс бол сэтгэцийн өвчин нь бие махбодын олон өвчнөөс хавьгүй илүү аюултай байж болох аж.

"Долоо, найм орчим настай нэг хүү байгаа юм. Биеийн хувьд бол зүгээр ч гэсэн, гадаад ертөнцөөс өөрийгөө тусгаарлачихсан юм шиг; бусадтай харилцахаас татгалздаг, бас нарны гэрлээс айдаг юм."

"Өөр ямар нэгэн шинж тэмдэг байна уу? Боломжтой бол надад илүү дэлгэрэнгүй хэлж өгөөч?"

"Би энэ хүүтэй цэцэрлэгт хүрээлэнгийн Аймшгийн байшингийн үүдэнд таарсан юм. Түүний авга эгч нь хүүг Аймшгийн байшинд орох дуртай гэж хэлсэн. Аймшгийн байшинд ороход хүнд байх ёстой айдас, түгшүүр зэрэг хэвийн сэтгэл хөдлөлүүд тэр хүүд огт байхгүй байсан. Үнэндээ тэр нарны гэрэл дор байхаас илүү харанхуйд байхдаа хамаагүй тайван тухтай байгаа харагдсан. Харанхуй булан тохой түүнд аюулгүй байдлын мэдрэмж өгдөг юм шиг надад санагдсан." Чэнь Гө өөрт төрсөн таамгаа хэлэв. Хэрэв тэр хүүтэй биечлэн уулзаагүй бол ийм хачирхалтай хүүхэд байдаг гэдэгт итгэхгүй байсан биз ээ.

"Аймшгийн байшинд орох дуртай долоо, наймтай хүү гэнэ ээ? Тэгээд бас огт айдаггүй гэж үү?"

"Тийм ээ, бүр үхсэн хүний нүүр будалттай байсан жүжигчнийг хүртэл маш ихээр сонирхож байсан."

Утасны цаана хэдэн секунд чимээгүй боллоо. "Хэрэв зүгээр л айдасгүй байгаа хэрэг бол энэ аутизм байж болно, тархины бүйлсэн булчирхайн гэмтлээс болж ийм байдалд хүрсэн байж магадгүй."

"Уучлаарай, би сайн ойлгосонгүй."

"Энгийнээр хэлбэл, бүйлсэн булчирхай бол ой санамжийг боловсруулж хадгалдаг төв мэдрэлийн систем юм. Мөн уур хилэн, айдас зэрэг сэтгэл хөдлөлийг бий болгохыг хариуцдаг. Хэрвээ хүний бүйлсэн булчирхай гэмтсэн бол арслан эсвэл хортой могойтой нүүр тулсан ч айхгүй, Аймшгийн байшинд ороод айх тухай бол бүр ч ярих хэрэггүй."

Гао Рүшүэгийн аавын хэлдэг ч ортой байв, гэхдээ энэ тайлбар Фань Юйгийн байдалд бүрэн тохирохгүй байгаа мэт Чэнь Гөд санагдсаар байлаа. "Гао эмч ээ, энэ хүүг юунаас ч айдаггүй гэж хэлэх гэсэн юм биш шүү. Хамгийн наад зах нь, тэр нарны гэрлээс айдаг бөгөөд нарны гэрэл дор алхахыг үзэн яддаг. Бас, тэр Аймшгийн байшингаас айгаагүйгээр зогсохгүй, доторх орчин нь бүр түүнд таалагдаж байсан. Тэр Аймшгийн байшингийн дотор болон гадна байхдаа шал өөр хоёр хүүхэд шиг санагдаж байлаа."

Чэнь Гө хэсэг бодсоноо нэмж хэлэв. "Тэр Аймшгийн байшингийн гадаа байхдаа таг дуугүй, бусадтай харилцахаас татгалзаж байсан мөртлөө дотор нь ороод маш их сэргэсэн. Явах цаг болоход тэр маш хүчтэй эсэргүүцэж, бүр авга эгчийгээ гэмтээж байхыг нь би өөрийн нүдээрээ харсан."

"Таны тайлбарлаж байгааг сонсвол энэ нь хоёр туйлт сэтгэцийн эмгэг буюу биполяр өвчний шинж тэмдэг ч байж болох юм. Уурласан үедээ маш хор хөнөөлтэй, ухаангүй авирладаг ч, сэтгэлээр унасан үедээ хэт хувиа хичээж, өөрийнхөө ертөнцөд түгжигдчихдэг." Гао багш өөрийн дүгнэлтээ Чэнь Гөтэй хуваалцлаа. "Гэхдээ нэг зүйл миний толгойд бууж өгөхгүй байна. Хоёр туйлт эмгэгтэй өвчтөнүүдийн сэдрэлт ямар ч үед тохиолдож болох ба ингэж Аймшгийн байшин дотор эсвэл гадаа гэсэн тодорхой өдөөгч хүчин зүйл байх ёсгүй дээ. Миний хувийн бодлоор бол хүүгийн ааш зангийн өөрчлөлт нь Аймшгийн байшинтай холбоотой байгаа тул асуудлын уг сурвалж нь ч бас Аймшгийн байшинтай холбоотой байх ёстой. Тэр багадаа Аймшгийн байшинд ямар нэгэн сэтгэлийн гэмтэл авч байсан юм болов уу? Эсвэл эцэг эх нь Аймшгийн байшинд ажилладаг байсан уу?"

Гао Рүшүэгийн аавын дүгнэлтийг сонссоны дараа Чэнь Гөгийн толгойд нэгэн таамаг орж ирлээ.

[Хүүгийн зан чанарын өөрчлөлт яг миний Аймшгийн байшин дотор гарсан. Бас миний Аймшгийн байшин бусдаас ялгарах хамгийн том ялгаа нь гэвэл, миний Аймшгийн байшинд үнэхээр сүнс чөтгөр байдаг шүү дээ.]