"Өнөөдөр манай Аймшгийн байшинд нэг хүү ирсэн юм. Найм, ес орчим настай , ярих дургүй, бас харанхуй газар байх тусмаа илүү сэргэж, догдлоод байх юм. Энэ ер нь ямар төрлийн шинж тэмдэг вэ?" Чэнь Гө асуудлаа шууд л ярилаа. Түүнд асууж болох хоёрхон хүн байсан бөгөөд нэг нь Хө Сань, нөгөөх нь Хө Фөн байв.

"Шүүх эмнэлгийн оюутнууд практик анагаах ухаан, биологи, бас бага зэрэг химийн чиглэлээр суралцдаг юм.

Харин сэтгэл судлал гэдэг нь сэтгэцийн үзэгдэл, мэдрэл судлал, сэтгэцийн өвчин зэргийг судалдаг. Эдгээр нь хоорондоо тэс өөр салбарууд. Та надаас асуусан ч би танд хариулт өгч чадахгүй ээ." Хө Сань аргаа барсан байдалтай санаа алдлаа. "Дарга аа, та үнэхээр энэ тал дээр ямар нэгэн арга хэмжээ авахгүй гэж үү? Та хэд хоног шинэ бичлэг оруулсангүй, хамгийн сүүлийн шууд дамжуулалт чинь ч хэд хоногийн өмнө байсан. Хэрвээ ингээд л орхиод байвал таны нэр хүнд унаж эхлэх байх шүү. Профайл хуудсаа ороод хар даа, хүмүүс таныг шинэ санаагүй болчихлоо гэж сэтгэгдэл үлдээж, бүр Аймшгийн байшинг чинь элэглэж шоолж эхэлсэн байна лээ."

"Миний Аймшгийн байшинг шоолж байна гэнэ ээ? Тийм зүйл гарсан хэрэг үү?" Энэ нь Чэнь Гөгийн санааг үнэхээр зовоов. Тэрээр хувийн хуудас руугаа орж үзтэл үнэхээр олон сөрөг сэтгэгдэл хөвөрч байлаа.

"Дарга аа, одоо үед богино бичлэгүүд маш их болж, хоорондоо ижил төстэй байдаг нь асуудал болоод байна. Та бичлэг оруулахаа зогсоох л юм бол, үзэгчид тэр дорхноо өөр суваг руу шилжих болно."

"Чиний зөв өө, гэхдээ байдал чиний бодож байгаа шиг тийм ч ноцтой биш байна" гэж Чэнь Гө хариулав. Түүний анхаарал Фань Юй болон түүний авга эгч дээр төвлөрсөн хэвээр байв. Тэр шууд дамжуулалт болон бичлэгүүдийг үргэлж нэмэлт маркетинг л гэж үздэг байсан бөгөөд хамгийн чухал зүйл нь хар гар утсан дээрх даалгаврууд байлаа.

"Та тэгж бодож байвал яах вэ дээ. Би зүгээр л танд сануулах гэсэн юм." Хө Санийн хоолойд бага зэрэг гунигтай өнгө аяс мэдрэгдлээ. "Тэр Чинь Гуан чинь хэдийн танигдчихсан хөтлөгч, үүн дээрээ нэмээд студийнх нь зүгээс асар их дэмжлэгтэй байгаа. Платформоос ч түүнийг маш сайн сурталчлах нь гарцаагүй. Гэхдээ би таны шууд дамжуулалтыг түүнийхээс хамаагүй дээр байх болно гэдэгт итгэж байна."

"Түүний контент бол зүгээр л минийхийг дуурайсан хуулбар" гэж Чэнь Гө инээмсэглэн хариулав. Түүний контент болон бусад хөтлөгчдийн контентын хоорондох хамгийн том ялгаа нь түүнийх бүрэн бодит бөгөөд хуулбарлах ямар ч боломжгүй байсан юм. "Тийм ээ, би нөөц бололцоо, суваг, дагагчдын хувьд түүнээс хол хоцорч байгаа нь үнэн. Гэхдээ айдсыг ойлгох, түүнтэй ажиллах тал дээр бол тэр зүгээр л шинэков."

"Таны зөв өө! Эцсийн эцэст та чинь мэргэжлийн хүн шүү дээ." Хө Сань хэсэг чимээгүй болсноо, "Дарга аа, би гэнэт нэг зүйл саналаа" гэв.

"Юу юм бэ?"

"Таны айлгаж уйлуулсан манай тэр дээд курсийн эгч санаж байна уу?"

"Чиний тэр тодорхойлолт чинь маш олон хүнд тохирно шүү—шууд л нэрийг нь хэлчих."

"Гао Рүшүэ. Түүний аав нь сэтгэл судлаач, эрүүгийн сэтгэл судлалын багш хүн байгаа юм. Би өнөө орой түүнтэй холбогдоод танд тусалж чадах эсэхийг нь асуугаад өгье."

"За, хэрвээ бүтэх юм бол би чамайг хоолоор дайлна шүү, Аймшгийн байшингийнхаа шинэ үзүүлбэрт үнэгүй оруулах болно." Чэнь Гө энэхүү цайлган залуугийн тусламжинд ихэд талархаж, шагнана хэмээн амлалаа.

"Баярлалаа, гэхдээ хэрэггүй дээ! Өнгөрсөн удаа би танай Аймшгийн байшинд орсны дараа хэдэн шөнө дараалж хар дарж зүүдэлсэн" гэж Хө Сань гомдоллов.

"Нэг удаа би хичээл дээр зүйрмэглээд, багш хажууд ирчихсэн байсныг ч мэдээгүй юм. Зүүдэндээ би гартаа алх барьсан галзуу эмчид хөөгдөж байлаа. Шатаар гүйж гараад дээд давхарт хүрэх үед хэн нэгний гар мөрөн дээр минь хүрэх шиг болсон. Би үхтлээ цочсондоо шууд л тохойгоороо угсруулаад цохичихсон. Тэгээд нүдээ нээтэл... багшийн нүдний шил хагарчихсан байсан..."

Чэнь Гө инээдээ барихыг хичээсэн ч чадсангүй. "За за, тэгвэл би чамайг цаашдаа Аймшгийн байшиндаа ор гэж хүчлэхгүй ээ."

Тэд дахин хэсэг ярилцсаны эцэст Чэнь Гө утсаа тасаллаа. Тэр цонхоор харахад нар борооны үүлэнд аажмаар халхлагдаж байв. Шинэ зуун цэцэрлэгт хүрээлэнд буцаж ирэхдээ Чэнь Гө Аймшгийн байшингийн үүдэнд овоорсон хэсэг хүмүүсийг холоос харлаа. Шюй Вань тэдэнтэй ямар нэгэн зүйл тайлбарлан тун чиг завгүй байв.

"Бяцхан Вань, юу болоо вэ?"

"Та ашгүй нэг ирэв үү. Энэ хүмүүс бүгд Аймшгийн байшинд орохоор ирсэн ч, би таныг олж чадаагүй болохоор тэднээс хүлээж байхыг л гуйх шаардлагатай боллоо." Шюй Ванийн нүүрний будаг хэдийнээ арилж, сандарсандаа духнаас нь хөлс бурзайсан байв.

"Сайн байна. Чи гадаа үлдээд тасалбараа зар, бусдыг нь надад даатгачих." Чэнь Гө хаалгаа түлхэж ороод, гавал хагалагч эмчийн хувцсаа өмсөн, 'Шөнө дундын аллага' үзүүлбэр рүүгээ орлоо.

Үдээс хойш 4 цаг орчмын үед шиврээ бороо орж, тэнгэр дэх үүл улам өтгөрөв. Цэцэрлэгт хүрээлэнгийн олон үзвэрүүд осол гарахаас болгоомжлон хаагдах шаардлагатай болсон тул, үзвэрээр хангалттай үйлчлүүлж амжаагүй ихэнх зочид гадаа байдаг биш барилга доторх үзвэрүүд рүү хошуурчээ.

Тиймээс Чэнь Гөгийн Аймшгийн байшин гэнэтийн байдлаар хүмүүсийн хамгийн их очиж байгаа газар болон хувирав. Гадаах олны хөл хөдөлгөөн 5 цаг хүртэл үргэлжилж, сая нэг тарах тийшээгээ хандлаа.

Бүтэн үдээс хойшжин барилга дотор гүйсэн Чэнь Гө маш их ядарсан байв. Тэрээр хувцсаа тайлж, Аймшгийн байшингаас гарлаа.

Тэнгэр харанхуйлж, салхи хүчтэй исгэрэн үлээнэ.

Хэдэн жилийн өмнө Фань Юйгийн эцэг эхийг алга болох үед ч бас яг ийм аадар бороо цутгаж байсан шүү дээ. Чэнь Гө дотроо нэг л тайван бус тэнгэр өөд ширтлээ. Тэр Шюй Ванийг гэртээ харихыг хэлчихээд, үүргэвчээ бэлтгэхээр засварын өрөө рүү буцаж оров.

Тэрээр үүргэвчиндээ асаагуур, гар чийдэн, алх, бас хүүхэлдэйгээ чихэж хийгээд, борооны цуваа өмсөн Аймшгийн байшингаас гарлаа. Төлөвлөгдөөгүй олон хүн ирснээс болж, түүнийг цэцэрлэгт хүрээлэнгээс гарах үед хэдийнээ оройн 6 цаг болж байв. Тэр үүдэнд нэг такси зогсоосон ч Мү Ян ахлах сургууль руу явна гэж хэлэхэд жолооч түүнийг авч явахаас шууд татгалзлаа.

Түүнд өөр такси хүлээхээс өөр сонголт байсангүй. Дараагийн жолооч Чэнь Гөд Мү Ян ахлах сургууль руу хөтлөх зам битүү бут сөөгөнд хучигдаж, машинаар явах ямар ч боломжгүй болсон тул Мү Ян ахлах сургуулийн ойролцоо л буулгаж чадна гэж хэлэв.

Даалгаварт хугацааны хязгаар байлаа. Эрт очих тусмаа орчноо судлах цаг илүү гарч, үүнийгээ дагаад эрсдэл ч буурах болно. Чэнь Гө цаг үрэхийг хүссэнгүй. Тэрээр жолоочтой үнээ тохиролцсоны дараа хөдөллөө.

Очих замдаа тэрээр жолоочоос Мү Ян ахлах сургуулийн талаар илүү их мэдээлэл асуусан боловч жолооч маш эвгүй царайлан зөвхөн урагшаа ширтэж, машин барихдаа л бүх анхаарлаа төвлөрүүлж байв. Яг тэр мөчид Чэнь Гө Баруун Жюжяны Хувийн академи руу хүргэж өгсөн өнөөх яриасаг ахыг үгүйлж байлаа.

Оройн 7 цаг орчимд тэд эцэст нь зорьсон газартаа ирэв. Зам үнэхээр аймшигтай муу байсан бөгөөд тэр газар хөдөө орон нутгаас ч илүү бөглүү, хоцрогдсон мэт харагдаж байлаа.

"Машин үүнээс цааш явах боломжгүй, тиймээс би энд л зогсох хэрэгтэй байна." Жолооч цонхоор заалаа. "Ойролцоо амьдардаг хүмүүс байх ёстой, төөрчихвөл тэднээс очоод асуугаарай. Төлбөрөө WeChat-аар явуулчихаарай, би бэлэн мөнгө авдаггүй юм."

"Бэлэн мөнгө авахгүй ээ?" Чэнь Гө гайхсан ч цааш нь лавласангүй; хүн бүрд л өөрийн гэсэн хачин зуршил байдаг шүү дээ. Төлбөрөө хийснийхээ дараа тэрээр таксинаас буулаа.

Бороо ширүүсэж, тэнгэр тэр чигтээ харанхуйлсан байв. Чэнь Гө эргэн тойрноо харвал үнэхээр нилээн цаана хэд хэдэн эгнээ байшингууд харагдах боловч, ямар ч гэрэлгүй тас харанхуй байсан тул аль хэдийнээ эзэнгүй орхигдсон мэт харагдана.

"Би Мү Ян ахлах сургуулийг яаж олох юм бэ?"

Чэнь Гө эргэж жолоочоос асуух гэтэл, жолооч түүний саяхан сууж байсан суудлын бүрээсийг цонхоороо гаргаж шидчихээд юу ч бодолгүйгээр шууд л эргээд яваад өгөв.

[Тэр надаас бэлэн мөнгө авахаас татгалзаж, бас миний сууж байсан суудлын бүрээсийг гаргаад шидчихлээ... Энэ одоо юу гэсэн үг вэ? Тэр намайг бохир заваан байна гэж бодсон хэрэг үү?]