Фөн ах улам бүр атиралдав. Өрөөний голд зогсох Чэнь Гөг хараад, Аймшгийн байшингаа илүү бодитой болгохын тулд энэ хүн хүмүүсийг алж, цогцсыг нь хэрэглэж байна гэж тэр төсөөлж байлаа. Тэр амь насандаа санаа зовж эхлэв.

"Алив дээ, ямар сүртэй юм бэ. Би зүгээр л тоглосон юм." Чэнь Гөгийн урам бага зэрэг хугарав. Тэр Фөн ахаас ямар нэгэн онцгой зүйл олж харсан тул тэр асуултыг асуусан юм.

Хүүхэлдэйн багахан тусламжтайгаар Фөн ах толин доторх мангасын хяналтаас мултарч, бүр эсэргүүцэн тэмцэж чадсан шүү дээ. Түүний сэтгэлийн тэнхээ бусдаас хамаагүй илүү байсан тул маш үнэтэй холбоотон болж чадах байв.

Энэ нь Чэнь Гөгийн хувьд залуугийн хамгийн бахархмаар чанар байлаа. Хэрэв боломжтой бол, Чэнь Гө түүнтэй найзлаад, толин доторх сүнс шиг ер бусын зүйлстэй тэмцэхэд түүнээс тусламж гуйхыг хүссэн юм. Энэ бол Чэнь Гөгийн зорилго байсан ч, харамсалтай нь Фөн ах хэтэрхий их цочролд орсон байсан тул цаадах далд утгыг нь ойлгосонгүй.

[Би өөртөө л найдахаас өөр аргагүй бололтой] хэмээн Чэнь Гө дотроо бодоод, 'Шөнө дундын аллага' үзвэрийн хаалгыг түгжлээ. Түүнийг Фөн ахыг шатаар уруудан буухад нь туслах үед халаасан дахь хар гар утас нь чичирхийлэв. Чэнь Гө цочсондоо цовхчих шахав. Ямар нэгэн муу мэдээ байх вий гэхээс айсандаа тэр утсаа яаран гаргаж ирлээ.

"Сарын зочдын тоо 100 давлаа. Нэр хүнд одоогоор 60 хувийн эерэг үнэлгээтэй байна. Өргөтгөл хийх нөхцөлийг хангасанд баяр хүргэе!

"Анхааруулга: Аймшгийн байшингийн өргөтгөл бүрд танд нууцлаг шагнал олгох болно (Гурван удаа өргөтгөл хийсний дараа Аймшгийн байшин 'Аймшгийн төөрдөг байшин' болон шинэчлэгдэх болно)!"

[Ийм хурдан өргөжүүлж болно гэж үү?]

Өргөтгөл бол сайн зүйл байсан ч, түр зууртаа энэ нь Чэнь Гөгийн төлөвлөгөөнд багтаагүй байв. Хамгийн чухал зүйл нь толин доторх зүйлийг устгах явдал байлаа.

Аймшгийн байшингаас гарсны дараа үүдний шатан дээр нарны гэрэл хурц гэгч нь тусаж байв. Жюжян Анагаахын их сургуулийн оюутнууд Аймшгийн байшингийн урд бөөнөөрөө шалан дээр унасан байлаа.

Тэд толгойгоо барин суух эсвэл өвдгөө тэврэн атиралдана. Заримынх нь нүүрний будаг нулимсанд урсчихсан байсан бол зарим нь тэнгэр рүү гөлрөн сууна. Зарим нэгнийх нь нүүр хааяа нэг татганах нь тэднийг амьд байгааг илтгэх цорын ганц шинж тэмдэг байлаа.

Чэнь Гөд өмнө нь болж байсан зүйл давтагдаж байгаа мэт мэдрэмж төрөв. Гэхдээ энэ удаагийн сүйрэл өмнөхөөсөө хамаагүй илүү том байлаа. Ердөө дөчхөн минутын дотор цог золбоотой залуус ийм аймшигтай өөрчлөлтөд орсон нь бараг л гайхамшиг гэлтэй.

Эргэн тойронд байсан үйлчлүүлэгчид хоорондоо шивнэлдэн хуруугаараа зааж байсан ч Чэнь Гө үүнд нэг их ач холбогдол өгсөнгүй. Эцсийн эцэст, хэрэв ийм сэтгэл хөдөлгөм, аймшигтай байж чадахгүй бол үүнийг яаж Аймшгийн байшин гэж нэрлэх билээ?

Тэр Фөн ахыг газар буулгаснаар цуглуулгаа бүрэн гүйцэд болгож; бүхэл бүтэн 'аз жаргалтай гэр бүл' эцэст нь нэг юм дахин хамтдаа цугларлаа.

"Чэнь дүү! Нааш ир." Цугларсан хүмүүсийн бөөгнөрөл дахин Шюй авгын анхаарлыг татав. Дунд эргэм насны эр Чэнь Гөг хараад 'би одоо чамайг яалтай билээ дээ' гэсэн шинжтэй царайлж байлаа. "Тайлбарлаадах, энэ удаад бас юу болсон бэ? Чи өнгөрсөн удаад нэг хүнийг ухаан алдтал нь айлгасан, харин энэ удаад долоон хүнийг нэгэн зэрэг унагачихжээ! Чи манай цэцэрлэгт хүрээлэнг сонины тэргүүн нүүрэнд гаргах гээд тэгтлээ их улайраад байгаа юм уу?"

Чэнь Гө нүдээ эргэлдүүлэн, хуурай ханиалгав. "Тэд Аймшгийн байшинг үзэх гэж ирсэн, харин би тэдэнд хамгийн шилдэг үйлчилгээгээ л үзүүлсэн шүү дээ, тэгэхээр энэ яаж миний буруу байх юм бэ? Түүгээр ч барахгүй, би тэдэнд хуруугаа ч хүргээгүй гэдгээ батлан хэлж чадна, та үүнийг хяналтын камерын бичлэгээс шалгаж болно. Бүх зүйл Аймшгийн байшин ажиллуулах шаардлагатай дүрмийн дагуу л явагдсан."

"Мэдэхгүй царайлахаа боль. Тийм юм бол, чи тэр охины дагзан дээрх булдрууг юу гэж тайлбарлах юм?" Шюй авга хөөрхий охиныг санамсаргүй айлгачих вий гэсэндээ Хуйн дагз руу сэмхэн зааж, хоолойгоо намсган шивнэлээ.

"Шюй авга, би тангараглая, тэр хэрэг дээр би ямар ч буруугүй шүү. Би урд нь гүйж байсан чинь, тэр миний араас гүйхдээ цамцнаас минь зуурчихсан юм. Би шүүгээ рүү мөлхөж орж нуугдахад, тэр намайг дагахыг хүссэн. Би зүгээр л тэнд чимээгүй хэвтэж байтал, тэр гар чийдэнгээ асааж над руу тусгасан юм. Миний нүд бараг л сохрох шахсан, гэхдээ намайг ямар нэг зүйл хэлж амжихаас өмнө тэр өөрөө шүүгээний ханыг мөргөчихсөн. Харж байна уу, би ч бас энд хохирогч нь байна шүү дээ." Чэнь Гө 'үнэн'-ийг бага зэрэг өөрчлөн тайлбарлав.

"Өөрөөр хэлбэл, чи энд хохирчихсон юм байх нь ээ?"

"Ойлгомжтой байгаа биз дээ?"

"Үүнийг ингээд тоглоом шоглоом болгохоо боль доо. Ирээдүйд илүү болгоомжтой, анхааралтай байж, дахин ийм зүйл гаргахгүй байхыг хичээгээрэй" хэмээн Шюй авга санаа алдан зөвлөлөө. "Хэрэв чи ямар нэгэн осол гаргавал яах юм? Эсвэл чиний үйлчлүүлэгч хэл амаа ололцоход хэцүү хүн байж таарвал яах вэ? Энэ нь чиний Аймшгийн байшингийн ирээдүйд маш их нөлөөлнө шүү."

"Мэдэж байна аа, мэдэж байна. Дахиад өөр үнэтэй зөвлөгөө байна уу?" Чэнь Гө шууд эсэргүүцсэнгүй боловч, дотроо, [Хэрвээ үнэхээр тийм учраа ололцохын аргагүй хүн гарч ирвэл, би тэдэнд зүгээр л тэр хайрын захиаг өгчихнө. Тэгээд хэн нь илүү хэцүү болохыг харъя л даа] хэмээн бувтнав.

Шюй авга Чэнь Гө рүү ширтээд, хэлсэн үг нь нэг чихээр нь ороод нөгөө чихээр нь гарч байгааг маш сайн мэдэж байлаа. Тэр дотроо санаа алдаад, хэдэн секундын дараа үргэлжлүүлэн, "Чэнь дүү, чи миний үгийг заавал сонсох шаардлагагүй гэдгийг би мэдэж байна, гэхдээ эцэг эх чинь одоо энд байхгүй болохоор зарим зүйлийг би хэлэхээс өөр аргагүй юм" гэлээ.

"Би сонсож байна аа."

"Өнөө өглөө Шюй Вань чамайг зурагтаар гарсан гээд, дөрвөн жилийн өмнөх галдан шатаах хэргийг шийдвэрлэхэд тусалсан гол гэрч нь чамайг гэж байсан." Шюй авга огтхон ч баяртай харагдсангүй.

"Тийм ээ."

"Чи яах гэж шөнө дөлөөр сүнстэй байшин руу явдаг юм бэ? Тэр чинь ямар аюултайг чи мэдэж байна уу? Тэд чинь алуурчид шүү дээ!" Шюй авга Чэнь Гөд хариу хэлэх завдал өгсөнгүй. "Хэрэв чамд мөнгө хэрэгтэй байгаа бол, ийм шагналын мөнгөний хойноос хөөцөлдөхийн оронд өөр олон арга зам бий. Цэцэрлэгт хүрээлэнгийн удирдлагуудад төлөх ёстой түрээсийн мөнгийг чинь би түр хугацаанд аргалж өгч чадна. Чи залуу хүн байна, зөв замаасаа хадуурчих вий дээ, болгоомжтой байгаарай."

"Санаа зоволтгүй дээ, Шюй авга минь. Би юу хийж байгаагаа мэдэж байна."

"Тэгж л найдъя. Тийм бол, өөр зүйл байхгүй бол би явлаа. Тэр хүмүүсээ шалан дээрээс хурдхан босгоорой. Тэднийг ингэж шалан дээр хэвтүүлээд байх нь цэцэрлэгт хүрээлэнд муугаар нөлөөлнө шүү." Шюй авгыг явахаар эргэх үед Чэнь Гө түүнийг зогсоов. "Яасан бэ?"

"Шюй авга, надад үнэндээ танаас гуйх нэг зүйл байна аа" хэмээн Чэнь Гө ичингүйрэн хэлэв. "Та надад 5000 юань зээлж болох уу? Би Аймшгийн байшингийн өнцөг булан бүрд камер суурилуулах гэсэн юм. Шагналын мөнгө орж ирэхээр би танд буцаагаад төлнө өө."

Хө Сань болон Фөн ахын 'осол'-уудын дараа Чэнь Гө үнэхээр санаа зовж эхэлжээ. Аймшгийн байшин дотор харагдахгүй сохор бүс хэтэрхий олон байв.

"Чи Аймшгийн байшинд хөрөнгө оруулалт хийхийг хүссээр л байна уу?" Шюй авга алхаагаа зогсоов. "Чэнь дүү, би чамд мөнгийг нь зээлж болно оо, гэхдээ чамд үнэнийг хэлэхэд, манай энэ цэцэрлэгт хүрээлэн сүүлчийн амьсгалтайгаа л тэмцэж байна; энд хөрөнгө оруулалт хийх нь далай руу мөнгөө шидсэнтэй ялгаагүй зүйл шүү дээ."

Тэрээр Чэнь Гөг сүүдэртэй газар дагуулж очоод тайлбарлаж гарлаа. "Энэ цэцэрлэгт хүрээлэн нээгдээд аль хэдийн арван нэгэн жил болжээ; гол үзвэрүүд нь бүгд хоцрогдсон. Өнөө үед хүмүүс виртуал бодит байдал, загварлаг, шинэлэг зүйлсийг хүсдэг болж; бидэнд тэрний аль нь ч алга. Энгийнээр хэлэхэд, бид зах зээлээс арчигдах ирмэг дээр байна. Аймшгийн байшинг эс тооцвол, цэцэрлэгт хүрээлэнгийн бусад бүх үзвэрийн үйлчлүүлэгчдийн тоо тасралтгүй буурсаар байна."

"Би мэдэж байна аа." Чэнь Гө аль хэдийн Аймшгийн байшингаа сайжруулахаар төлөвлөсөн байсан бөгөөд аюулгүй байдлаа нэмэгдүүлэх нь хамгийн эхний алхам байлаа.

"Чи юугаа мэддэг юм?" "Шюй авга богино долгионы станцаа унтраалаа.

"Зүүн Жюжяний 'Виртуал бодит байдлын ирээдүйн карнавал' ашиглалтад ороход ойртож байна. Энэ нь манай улсад байх цөөхөн хэдэн дөрөв дэх үеийн цэнгэлдэх хүрээлэнгүүдийн нэг болох болно. Нээгдэх үедээ энэ нь мэдээж хотын хамгийн их хүн очдог газар болох нь гарцаагүй.

Тэгэхээр хэл дээ, бид тэдэнтэй яаж өрсөлдөх юм бэ? Одоо манай цэцэрлэгт хүрээлэнгийн хамгийн дээд удирдлагаас эхлээд жирийн үйлчлэгч хүртэл бүгд өөрсдийнхөө гарах гарцыг хайцгааж, ажлаа цалгардуулж байна. Чи л ганцаараа юу ч бодолгүй урагшаа зүтгээд байгаа тэнэг нь шүү дээ."