Фань Юйгийн авга эгч өнгөрсөнд юу ч хийсэн байлаа гэсэн, ядаж л энэ мөчид тэр Фань Юйг нэгдүгээрт тавьж байлаа.

"Би хүүг чадах ядахаараа анхаарч харж хандах болно оо" гэж Чэнь Гө огтхон ч эргэлзэлгүйгээр амлалаа. Энэ бүх хэрэг явдалд Фань Юй л хамгийн гэм зэмгүй нь байсан юм.

"Үнэндээ та ингэж их санаа зовох хэрэггүй дээ." Ширээний ард байсан цагдаа ч мөн алхаж ирээд, "Бид хүүхэд хамгааллын үйлчилгээтэй аль хэдийн холбогдсон. Хэрвээ та үнэхээр чин сэтгэлээсээ гэмшиж байгаа бол, ирээдүйд хүүхэдтэйгээ уулзах боломж гарч магадгүй шүү" гэлээ.

"Миний хүүхэд ээ?" Фань Юйгийн авга эгч тэр цагдаа руу харахад, түүний хоосон харц аажмаар өөрчлөгдлөө. Тэрээр цагдаагийн мөрөн дээгүүрх нэг цэг рүү ширтэн уруул нь нээгдэж, яагаад ч юм инээмсэглэв. "Ойлголоо, би өөрийн мэдэх бүхнээ танд хэлье."

Ингээд тэд ердийн байцаалтын үйл явц руугаа орлоо. Чэнь Гөд өөрөө тэнд цаашид хэрэггүй болсон мэт санагдсан тул явах зөвшөөрөл хүсэв. Цагдаагийн хэлтсээс гарсныхаа дараа тэр такси барин Фань Юйгийн гэр рүү хөдөллөө.

Энэхүү хэрэг гаднаасаа эцсийн цэгтээ хүрсэн мэт харагдаж болох ч, одоог хүртэл шийдэгдээгүй нэгэн маш том асуулт байсан бөгөөд зөвхөн Чэнь Гө л мэддэг, бас зөвхөн Фань Юй л хариултыг нь өгч чадах тийм асуулт байв.

Нар мандаж байсан хэдий ч, түүний гэрэл төөрдөг байшин мэт нарийн гудамжнуудыг нэвтэлж чадахгүй байх шиг санагдана. Таксинаас буусныхаа дараа Чэнь Гө ой санамжаа даган нарийн гудамжны гүн рүү алхлаа.

Эцэст нь тэр Фань Юйгийн авга эгчийн түрээсэлдэг байрыг оллоо. Тэр хоёрдугаар давхрын хаалгыг хэд хэд тогшсоны дараа дотроос нь цоож онгойлгох чимээ сонсогдож, хаалга үл ялиг нээгдэв. Чэнь Гө түүнийг түлхэж онгойлгоод ихэд гайхлаа; хаалганы цаана хэн ч байсангүй. Тэр үүдэнд нэлээд удаан зогссон бөгөөд нарны гэрэл түүн дээр тусаж байсан ч, түүнд өчүүхэн төдий ч дулаан илч мэдрэгдсэнгүй.

"Фань Юй?" Чэнь Гө өрөө рүү ороход түүнд улам л хүйтэн санагдав. Зочны өрөө болон гал тогоо хов хоосон байлаа. Чэнь Гө унтлагын өрөө рүү чиглэн алхав. Тэр хаалгыг түлхэж үзэхэд, өмнөхтэй адилаар хаалга цоожгүй байсан бөгөөд маш амархан онгойлоо.

Зузаан хөшиг өрөөн дэх бүх гэрлийг хаасан байх бөгөөд гэрэл асаагүй байв. Өрөө бүүдгэр байсан бөгөөд шалаар нэг цаас хөглөрнө. Чэнь Гө тааралдсан нэг цаасыг аваад хартал, нөгөө л улаан хүмүүсээр дүүрсэн хар байшингийн зураг байв.

"Чи яагаад энэ зургуудаа хаячихсан юм бэ? Зурсандаа сэтгэл дундуур байгаа юм уу?" Чэнь Гө гартаа зургийг нь барьсаар ширээ рүү харлаа. Фань Юй сандал дээр түүнээс буруу харан сууж байв. Хүү ямар нэгэн зүйлд гүнзгий бодолхийлж, гөлөрсөн мэт харагдана.

Чэнь Гө шалан дээрх зургуудыг болгоомжтойгоор тойрч алхсаар ойртож очих үедээ ширээн дээр хамгийн сүүлийн ганц зураг үлдсэнийг харлаа. Цагаан цаасан дээр хар өнгийн харандаагаар байшингийн дүрс зурсан байх бөгөөд түүний яг голд нь нэгэн жижигхэн хар дүрс ганцаархнаа зогсож байлаа.

"Нөгөө улаан хүмүүс яасан бэ?"

Чэнь Гө Фань Юйг хариулна гэж хүлээгээгүй ч, Фань Юй толгойгоо эргүүлж түүн рүү хараад, "Тэд шинэ гэрээ олсон" гэж шивнэлээ.

"Тэгэхээр, тэд нүүчихсэн гэсэн үг үү?" Чэнь Гөд өөрийнх нь Аймшгийн байшинд байсан хорин дөрвөн дүрэмт хувцас санаанд нь орж, нэгэн зүйл толгойд нь буув. "Чи тэдний найз нь юм уу?"

Хүү толгой сэгсэрлээ. Фань Юй зураг руугаа ширтсэн хэвээр, шургуулга руугаа гараа явуулж нэгэн цаасан хайрцаг гаргаж ирээд Чэнь Гөд сарвайв.

"Надад уу?" Чэнь Гө хайрцаг руу шагайж хартал, дотор нь хорин дөрвөн өөр нэртэй, сургуулийн хорин дөрвөн энгэрийн тэмдэг байлаа. Хайрцагны голд нэгэн хамтын зураг байх бөгөөд хорин дөрвөн сурагч камераас буруу харан зогссон байв.

Энэ хорин дөрвөн энгэрийн тэмдэг нь битүүмжлэгдсэн ангийн нууцыг тайлах ёстой байсан бөгөөд одоо Фань Юй тэднийг Чэнь Гөд өглөө. Хайрцгийг өгснийхөө дараа Фань Юй дахиж нэг ч үг дуугарсангүй. Хүү юу бодож байгааг Чэнь Гө огтхон ч гадарлахгүй байв.

Тэдний хэн хэн нь юу ч хэлсэнгүй. Фань Юйг хараад Чэнь Гө толгойд нь байсан тэр асуултыг асууж зүрхэлсэнгүй. Гэнэт хонгилоос хөлийн чимээ гарч, удалгүй хаалган дээр нэг эрэгтэй, эмэгтэй хоёр хүн гарч ирэв.

"Яг энэ газар байх нь."

"Хаалга нь яагаад онгорхой байгаа юм бол? Фань Юй? Чи дотор байна уу?"

Тэднийг сонсоод Чэнь Гө юу болоод байгааг харахаар гүйн гарлаа. "Харин та хоёр хэн бэ?"

"Бид Жюжян хотын Хүүхдийн төвийн ажилтнууд байна; энэ бидний үнэмлэх. Бид энд Фань Юйг эрүүл мэндийн үзлэгт хамруулж, дараа нь түүний ирээдүйтэй холбоотой бичиг баримтын асуудлыг хөөцөлдөхөөр ирсэн юм" гэж эмэгтэй тайлбарлах зуураа тэд хоёулаа Чэнь Гө рүү сэжиглэнгүй харж байлаа. Фань Юйгийн гэрт яагаад үл таних хүн байж байгааг тэд ойлгохгүй байв.

"Фань Юй унтлагын өрөөнд байгаа. Хүү маш бие даасан болохоор түүнд сайн анхаарал тавиарай."

"Тэгэлгүй яах вэ; энэ чинь бидний ажил шүү дээ." Эмэгтэй Фань Юйг авахаар унтлагын өрөө рүү орох зуур эрэгтэй нь гадаа үлдэж Чэнь Гөг нүд салгалгүй харж байлаа. Тэд түүнд тийм ч их итгэхгүй байгаа бололтой. Эмэгтэйг өөрийнх нь орон зайд орж ирснийг мэдээд Фань Юйгийн хариу үйлдэл нэлээд цочромтгой байв. Тэрээр ширээн дээрх зургийг шүүрэн авч, яг л зугтах гэж байгаа мэт гадагш гүйлээ.

"Түүнийг бариад аваарай!" гэж эмэгтэй байшин дотроос хашхирав. Хаалган дээр байсан эрэгтэй үүнийг сонсоод, Фань Юйг хажуугаар нь гүйх үед гарыг нь шүүрч авлаа. Тэр хүн асуудалтай хүүхдүүдтэй харьцах тал дээр маш туршлагатай нэгэн байв. Тэр маш амархан Фань Юйгийн хоёр гарыг ард нь барьлаа. Ингэснээр тэрээр Фань Юйд маажуулахгүйгээс гадна Фань Юй өөрийгөө гэмтээх боломжгүй болох байв.

Фань Юй яг л амь нас нь үүнээс шалтгаалах мэт хамаг байдгаараа тийчигнэн эсэргүүцэж байлаа. Энэ байдал Чэнь Гөг маш их тавгүйтүүлсэн бөгөөд тэр хүнтэй хэсэг ярилцаж тохиролцсоны эцэст тэр хүн Фань Юйг тавьж явуулав. Суллагдсан Фань Юй дахиж зугтахыг оролдсонгүй. Тэрээр зургийг чимээгүйхэн чанга атгах бөгөөд зугтаад нэмэргүй гэдгийг мэдэж байгаа мэт байлаа.

Фань Юйг хөтлөөд явж байгааг хараад Чэнь Гө үүнийг цааш тэвчиж чадсангүй. Тэр хүүгийн араас гүйж очоод, өмнө нь явган сууж өөрийг нь маш удаан хугацаанд зовоосон тэр асуултаа асуулаа.

"Диваажин худаг дотор байгааг чи мэдэж байсан, бас чи бүх зүйлийн гэрч болсон байж яагаад юу ч хэлээгүй юм бэ?" Чэнь Гө хэзээ ч Фань Юйтэй жирийн нэгэн хүүхэд мэт харьцаж байсангүй — харин ч насанд хүрсэн хүнтэй харьцаж байгаа мэт ханддаг байлаа.ъ

Чэнь Гөгийн асуултыг сонсоод хоосон царайлсан Фань Юй хэсэг хугацаанд бодолхийлэв. Эцэст нь тэр юу ч хариулсангүй, харин толгойгоо өргөөд Чэнь Гө рүү маш гэнэн цайлганаар инээмсэглэлээ.

Фань Юйг явахыг харах үед Чэнь Гөгийн нуруу хөлсөндөө нэвт норж эхлэв. Энэ нь түүний хувьд хүүг инээмсэглэхийг харсан анхны тохиолдол байлаа. Хорин дөрвөн нэр болон хамтын зураг бүхий Фань Юйгийн өгсөн цаасан хайрцгийг тэвэрсээр Чэнь Гө Шинэ зуун цэцэрлэгт хүрээлэн рүү буцлаа.

Цагдаагийн хэлтэс рүү, дараа нь Фань Юйгийнд очсон нь нэлээдгүй их цаг хугацаа авчээ. Түүнийг Шинэ зуун цэцэрлэгт хүрээлэнд ирэхэд аль хэдийн өглөөний 10:30 цаг өнгөрч байлаа.

Шөнөжин үргэлжилсэн борооны дараа нар хурц гэрлээр ээж байв. Цэцэрлэгт хүрээлэн дотор цугларсан олон хүмүүсийг хараад Чэнь Гөгийн сэтгэл санаа ч мөн дээрдлээ. Цэцэрлэгт хүрээлэн рүү орохдоо тэрээр Аймшгийн байшингийнхаа гадаа цугларсан олныг тэр даруй анзаарав.

Эхэндээ тэр тэднийг үйлчлүүлэгчид байх гэж бодсон боловч ойртож очоод өөрийнхөө буруу бодсоныг ухаарав. Тэдний хэн нь ч тасалбар авахаар дугаарлаагүй байсан бөгөөд харин ч ямар ч утгагүйгээр бусад жинхэнэ үйлчлүүлэгчдийн орох замыг хааж зогссон байлаа.

[Юу болоод байна аа?]

Чэнь Гө алхаж очоод Шюй авга ч бас тэнд байж, тэрхүү эмх замбараагүй хүмүүстэй яриа хэлэлцээ хийж байгааг харлаа.

Тэд Чэнь Гөг ойртож ирэхийг хармагцаа түүнийг маш хурдан бүслэн авав.