Хонгилын голд байх модон сандал руу эгцлэн ширтэнгээ Чэнь Гө төмөр алхаа чанга атган бэлэн байдалд зогсов. Тэр арван секунд хүлээсэн боловч сандал огтхон ч хөдөлсөнгүй.

[Намайг харж байгаа болохоор тэр юм болов уу?]

Чэнь Гө урагш алхан утасныхаа бичлэг хийх тохиргоог асаагаад хаалганы гинжинд хавчуулан үлдээлээ. Дараа нь тэр барилгын гадаах хаягдсан цэцэрлэг рүү буцан алхаж, тэвчээртэйгээр хүлээв.

Шөнө дундын сургууль нь эвгүйцмээр нам гүм байх бөгөөд шувуу, шавжны ч чимээ гарсангүй. Гурван минут орчмын дараа Чэнь Гө дотуур байр руу буцан ирлээ; тэр хамгийн муу зүйлд ч бэлтгэлтэй байв. Гэвч түүнийг шилэн хаалган дээр ирэх үед сандал хагархай гэрлээс нэг метр орчим зайд, байсан газраа л байхыг тэр олж харлаа.

[Хөдлөөгүй байна? Юу болоод байна аа?]

Чэнь Гө хаалга руу алхаж, гинжин дэх утсаа авав. Тэр бичлэгийг гүйлгэж үзсэн ч ер бусын зүйл юу ч олж харсангүй. Сандал байх ёстой газартаа буюу хонгилын голд л байлаа.

[Амьд хүн ойр байх үед л хөдөлдөг юм болов уу?]

Энэ бодол толгойд нь зурсхийх үед л Чэнь Гө ямар нэгэн зүйл буруу байгааг тэр даруй мэдэрлээ. Тэр эргэн хонгил руу хартал сандал дахиад хоёр метр урагшилчихсан байх нь тэр; одоо тэр шилэн хаалгатай дэндүү ойрхон болжээ!

[Дахиад л урагшилчихлаа? Энэ чинь юу гэсэн үг вэ? Намайг ойрхон байх үед л хөдлөөд байна гэхээр, энэ надаас ямар нэг зүйл хүсээд байгаа юм болов уу?]

Айгаагүй гэвэл худлаа болох ч, Чэнь Гөгийн айдас даах чадвар бусдаас хамаагүй өндөр байсан тул тэр ийм нөхцөл байдалд ч эрүүл ухаанаа хадгалж чадаж байлаа.

[Сургууль сүнстэй байгаа нь илт байна, гэхдээ яагаад гэдгийг нь ойлгохоосоо өмнө би эдгээр зүйлсээс чадах чинээгээрээ зайлсхийхийг хичээх хэрэгтэй.]

Чэнь Гө уг нь шилэн хаалгыг хагалан орж, сандлыг хэдэн хэсэг болгон бяц цохихыг хүсэж байв. Гэвч барилга дотор хараа хүрэхгүй сохор бүсүүд байгааг бодолцон, харж чадахгүй буланд нь аюул нуугдаж байж магадгүй гэж тэр болгоомжиллоо. Тэр барилга руу орсны дараа сандал биш, харин өөрөө хэдэн хэсэг болж тасрах вий гэхээс эмээж байв.

[Өнөө шөнийн гол даалгавар бол улаан бүжгийн гутлыг олох. Энэ хачирхалтай зүйл миний ажилд саад болохгүй л бол, надад үүнтэй орооцолдох шалтгаан байхгүй.]

Чэнь Гө утсаа аваад хаалганаас холдлоо.

[Би эхлээд өөр газруудаар очиж хайсан нь дээр байх. Хэрвээ бүжгийн гутлыг олж чадахгүй бол энд үргэлж буцаж ирэх боломжтой шүү дээ. Ямартай ч нар мандахаас өмнө л олчихвол даалгавар амжилттай болно; надад хангалттай их цаг байна.]

Чэнь Гө охидын дотуур байрны байршлыг цээжилж аваад, сургуулийн хаалга руу буцан алхлаа. Тэр утасныхаа гэрлийг унтраагаад, төмөр алхаа атгасан чигтээ гол хаалганы ойролцоо явган суув.

[Цагийг нь бодвол, миний араас ирж явсан такси аль хэдийн энд ирчихсэн байх ёстой доо, яагаад зам ийм харанхуй байгаа юм бол?]

Тас харанхуй үед машины гэрэл маш тод харагдах ёстой байтал Чэнь Гө сургуулийн зүг ирж буй ямар ч гэрэл олж харалгүйгээр нэлээд удаан хүлээлээ.

[Ямар нэгэн осол гарсан юм болов уу?]

Энэхүү жижигхэн зүйл түүний толгойноос огт гарсангүй. Чэнь Гө энэ хорвоод санамсаргүй тохиолдол гэж байдаггүйг сайн мэднэ; түүнийг дагаж Баруун Жюжян хотын Хувийн Академи руу ирсэн хүнд ямар нэгэн зорилго байгаа нь лавтай.

[Өрсөлдөгч намайг хүлээнэ гэдгийг мэдэж байсан болохоор эртхэн машинаасаа буугаад үлдсэн замаа явганаар туулж ирж байгаа юм болов уу? Хэрэв тийм бол, энэ ч нэлээд төвөгтэй болно шүү.]

Чэнь Гө өөрийгөө буруу бодож байсан байгаасай л гэж хүсэж байлаа. Түүнд одоо тулгараад байгаа асуудал нь угтаа хангалттай байсан юм.

[Ямартай ч би хурдлах хэрэгтэй. Надад хоёр давуу тал байна: би түрүүлж ирсэн болохоор эргэн тойрноо сайн мэдэж авлаа, бас миний талд Жан Я байна. Тэр намайг өөрийнхөө нутаг дээр бусдад дээрэлхүүлэхийг зүгээр хараад зогсохгүй байх, тийм биз дээ?]

Магадгүй Чэнь Гөгийн нүд харанхуйд дассан эсвэл Инь Ян хараа-ны нөлөө байсан биз, харанхуйд юмс тийм ч бүдэг харагдахаа больжээ.

[Гэрэлд байгаа нь харанхуйд байгаагийнхаа олз болдог юм.]

Чэнь Гө утсаа асаалгүйгээр харанхуйд өөр нэг барилгын зүг чиглэлээ. Сургуулийн хамгийн өндөр барилга нь сургалтын байр байв. Энэ нь таван давхар бөгөөд ард нь арчилгаагүй, өвс ургамалд дарагдсан талбай байлаа. Талбайн нөгөө захад бусад барилгуудаас нэлээд зайтай орших нэгэн барилга байв.

Бүдгэрч гандсан улаан будгаараа тэр барилга бусдаасаа эрс ялгарч харагдана.

[Сургалтын байр хичээл ороход зориулагдсан болохоор бүжгийн гутал тэнд байхгүй байх; хөвгүүдийн дотуур байранд байх магадлал бүр ч бага. Тэгэхээр тэр улаан барилгыг очиж үзсэн нь дээр юм байна.]

Чэнь Гө талбайн гадуур тойрон алхсаар тэрхүү хачирхалтай барилгын урд хаалган дээр ирлээ.

Барилга нь охидын дотуур байртай ижилхэн өндөртэй хэдий ч, хэмжээгээрээ ердөө гуравны хоёртой нь л тэнцэхээр байв. Ойртож очсоныхоо дараа Чэнь Гө энэ барилга үнэхээр өвөрмөц болохыг анзаарлаа. Урд хаалганы өмнө модон самбар байрлуулсан бөгөөд түүн дээр улаан бэхээр — ОРОХЫГ ХОРИГЛОНО! гэх хоёр үгийг маш тодоор бичсэн байв.

[Энэ барилга ямар зориулалттай юм бол?]

Сониуч зан бол хүний байгалийн шинж чанар билээ. Анхааруулах тэмдгийг уншсаны дараа барилга руу орох Чэнь Гөгийн хүсэл улам л нэмэгдэв.

[Хэдэн жилийн өмнө энд ямар нэг зүйл тохиолдсон байх ёстой — магадгүй миний хайж байгаа улаан бүжгийн гутал дотор нь байж ч мэднэ.]

Чэнь Гө модон самбарыг тойрч хартал урд хаалгыг хоёр цоожоор битүүмжилсэн байв.

[Би хаалгыг алхаар эвдэж болох ч, тэгвэл хэтэрхий их чимээ гарна; энэ нь намайг дагаж яваа хүний анхаарлыг татаж магадгүй.]

Тиймээс Чэнь Гө хаалганаас холдмогцоо барилгын захыг тойрон алхлаа. Тэнд тэрээр нэлээд хуучирч муудсан цонхыг олж харав — бүр том хэсэг шил нь байхгүй болсон байлаа.

[Энэ миний нэвтэрч орох цэг байж болох юм.]

Чэнь Гө цонхны завсраар гараа шургуулж, дотроос нь түгжээг нь онгойлгов. Аюулгүй байдлаа бодолцон, тэр үсрэн орохоосоо өмнө дотор хэн ч байхгүйг баталгаажуулахын тулд хэдэн минут хүлээв.

Тэр цонхыг хаагаад, бүх зүйлийг яг өмнө нь байсан байдалд нь орууллаа. Чэнь Гө эргэн тойрноо ажиглахдаа сонор сэрэмжээ огтхон ч сулруулсангүй. Тэрээр уран зургийн студид орж ирсэн байв. Хананд оюутнуудын гар урлалын бүтээлүүдийг наасан байх ба тавиур дээр гантиг баримлууд харагдана.

[Энэ газар аймшигтай харагдаж байгаа ч, миний Аймшгийн байшинтай бол өрсөлдөхөөргүй юм.]

Чэнь Гө эгнүүлэн тавьсан гантиг баримлуудын дундуур алхсаар өрөөний арын хаалга руу чиглэлээ. Тэр хаалганы цонхоор шагайж хартал, хонгилд 'Урлагийн үйл ажиллагааны төв' гэсэн бичигтэй тууз өлгөөтэй байхыг харав.

[Би зөв газартаа иржээ.]

Чэнь Гө хаалгыг аажмаар татаж онгойлгов. Магадгүй удаан хугацаанд ашиглаагүйгээс болсон биз, хаалганы нугасны хяхтнах чимээ Чэнь Гөгийн чихэнд чийртэй сонсогдлоо.

[Тайвшир, гутлыг олсныхоо дараа л шууд эндээс гарна.]

Хаалттай барилга дотор байсан тул Чэнь Гө утсаа дахин асаалаа. Бүдэгхэн гэрэл түүнд ямар ч тайтгарлыг авчирсангүй. Үнэндээ энэ нь Чэнь Гөгийн зүрхэн дэх айдсыг улам л нэмэгдүүлж байв.

Чэнь Гө нэгдүгээр давхрын өрөөнүүдийг нэг нэгээр нь шалгаж үзлээ. Бүгд л уран зургийн студиуд байв. Тэр ч байтугай зарим өрөөнд нь мольберт болон зурагнууд үлдсэн байлаа.

[Энэ барилга дөрвөн давхар юм байна; миний хайж байгаа бүжгийн заал өөр давхарт байгаа бололтой.]

Утас болон төмөр алхаар зэвсэглэсэн Чэнь Гө шатаар өгслөө. Түүнийг хоёрдугаар давхарт хүрэх үед зүрх нь хүчтэй цохилж, нуруугаар нь хүйт даалаа.

Учир нь түүнийг эргээд хоёрдугаар давхрын хонгил руу харах үед тэнд нэгэн модон сандал байлаа.

[Дахиад л энэ зүйл үү?]

Чэнь Гөгийн гарын булчингууд чангарч, төмөр алхаа улам чангаар атгав.