30-р бүлэг : Найм дахь хүн
Хө Сань тэднийг ятгах гэж чадах чинээгээрээ хичээсэн боловч, дээд курсийнхэн нь огтхон ч тоосонгүй. Тэд бүгд Хө Санийг хулчгар зангаа нуухын тулд дэгсдүүлж байна гэж бодож байв. Эцсийн эцэст, нүдээр үзэх нь хамгийн сайн баталгаа шүү дээ. Тэд Аймшгийн байшин дотор ороод хэдэн минут болсон ч, энд онцын аймшигтай зүйл байхгүй л байлаа... одоогоор шүү дээ.
"Сань дүү минь, чи тэгтлээ их айгаад байгаа бол эгчийнхээ ард нуугдаж болно шүү." Хуй эгч гэгдэх охин манлайлан алхаж, хажуугийн өрөө рүү ганцаараа яваад орчихлоо. "Засал чимэглэл нь дандаа л нэг хэвийн юм; оронд хэвтээд гэмт хэрэгтэй кино үзэх нь хамаагүй илүү сонирхолтой байх байж."
"Тэгвэл, түрүүний ярьсан хуваарийн дагуу багуудад хуваагдацгаая." Сармагчин Хуй эгчийн араас дагангаа, "Гарцыг хурдхан олцгооё, би уйдаж эхэлж байна" гэлээ.
Лао Сун болон Ши Лин гэх дуу цөөтэй охин ч бас тэднийг дагахаар зэхэж, Хө Сань, Фөн ах, Лао Жао гурвыг хонгилд үлдээв.
"Үнэнийг хэлэхэд, миний урам үнэхээр хугарч байна." Лао Жао бол ихэнх охидынхоос ч илүү цайвар арьстай, мяраалаг нэгэн байв. Тэрээр хэдхэн алхам яваад л хөлөрч эхэлдэг туйлын муу бие хаатай нэгэн байлаа.
"Эрч хүчээ гамнаад, хөдөлцгөөе." Фөн ах гараараа дохиод урагш алхахад Лао Жао түүнийг дагалаа.
Хө Сань удалгүй хонгилд цор ганцаараа үлдэв. Тэрээр өндөр сонор сэрэмжтэй байсан цорын ганц хүн нь байлаа.
[Ямар нэгэн муу зүйл болох нь гарцаагүй.]
Хоёр алхам яваад тэр зогтусав.
[Хүлээгээрэй, арын ая нь өөрчлөгдчихсөн юм шиг байна, гэхдээ яагаад ийм танил сонсогдоод байна аа?]
Чимээн дээр төвлөрч амжихаас нь өмнө түүний чихэнд ямар нэгэн тод чимээ сонсогдлоо. Тэрээр анхаарлаа хандуулахыг оролдсон боловч чимээ хурдан алга болов. Чимээ гарсан эх үүсвэр нь хонгилын цаахнаас ирсэн бололтой байв.
[Хэн нэгэн биднийг хөөгөөд байгаа юм уу?]
Хө Сань юу болохыг мэдэхээр тэндээ үлдэж зүрхэлсэнгүй, дээд курсийнхнээ гүйцэж очихоор яаран гүйлээ. 'Хар баасан гараг' ая явж эхэлсэн нь 'Шөнө дундын аллага' үзвэр жинхнээсээ эхэлж байгаагийн дохио байлаа. Орчин тойрны гэрэл бүдгэрч, хонгилоор нэг хөглөрөх эд зүйлс өөрсдөө хөдөлж эхлэх бөгөөд шатны зүгээс гинж харжигнах чимээ дуулдана.
"Би нэг зүйл олчихлоо!" Урд нь явж байсан Хуй эгч гартаа даавуун хүүхэлдэй барьсаар нэгэн өрөөнөөс гарч ирэв. "Үүнийг хараач, энэ хүүхэлдэй өрөөний яг голд нь сууж байсан."
"Эгч ээ, Аймшгийн байшин доторх зүйлсийг хамаагүй бүү хөдөлгөөч. Өнгөрсөн удаа биднийг авсыг хөдөлгөсний дараа урхи идэвхжсэн шүү дээ." Хө Сань өөрийн туршлагаасаа хуваалцаж байсан ч хэн ч түүнийг тоосонгүй.
"Бүгдэд үл тоогдсон тэрээр бүлгийнхээ хамгийн гадна талд чимээгүйхэн зогсож, дээд курсийнхэн нь тас харанхуй хонгил руу, цаашлаад гарцаагүй аюул руу хэрхэн алхан орохыг харахаас өөр юу ч хийж чадсангүй."
"Энэ хүүхэлдэйтэй холбоотой ямар нэг чухал зүйл байх ёстой. Өрөөний голд сууж байсан нь ямар нэгэн сэжүүр байж болох уу?" Сармагчин хүүхэлдэйг бүдэг гэрэлд өргөж харав. Хүүхэлдэй тав, зургаан настай бяцхан охин шиг харагдана. Түүнд нүд байхгүй бөгөөд бие нь түлэгдсэн байлаа. "Нүдгүй байгаа нь харанхуйг, харин түлэгдсэн бие нь тамын галыг бэлгэдэж байгаа юм болов уу?"
"Эсвэл галдан шатаасан аллага юм болов уу?" Фөн ах хүүхэлдэйг гараараа дарж үзлээ. "Дотор нь хөвөнгөөс өөр зүйл байна; ямар нэгэн хатуу зүйл. Онгойлгоод үз дээ."
Сармагчин хүүхэлдэйн ард байх цахилгааныг доош татав. Хүүхэлдэйн дотор тал нь урагдсан цаасны өөдсөөр дүүрэн байлаа. Тэр нэгийг нь сугалан авч үзвэл, гар бичмэл нь сараачсан, уншихад хэцүү байх бөгөөд яг л хүүхдийн бичгээр бичсэн мэт харагдана.
"Юу гэж бичсэн байна?"
Цаасыг уншсан цорын ганц хүн болох Сармагчингийн царай тэрхэн зуур барайн хувирлаа. Тэр цаасыг алган дээрээ тавиад бусдадаа харуулав; түүн дээр ердөө тавхан үг байлаа—Та нар бүгд үхэх ёстой!
"Бүх цаасан дээр ижилхэн зүйл бичсэн байна."
"Ийм зүйл хийх хэмжээний хорсол гэхээр хэр гүн байх бол?"
"Хурдхан буцаагаад хийчих ээ, надад нэг л эвгүй санагдаад байна." Дуу цөөтэй байсан Ши Лин хүүхэлдэйнээс жихүүцэж байгаа бололтой. Тэр түүн рүү ганц хальт харчихаад хэдэн алхам ухарлаа.
"Зүгээр л хүүхэлдэй байна шүү дээ, айх зүйл огт алга, Аймшгийн байшингийн ашигладаг нэг засал чимэглэл л биз." Сармагчин цаасыг хүүхэлдэйн бие рүү буцааж чихээд, хүүхэлдэйг хонгилын нэг буланд унатал нь хажуу тийш шидчихлээ. "Дараагийн өрөө рүүгээ орцгооё."
Гэсэн хэдий ч, түүний хоолойн чичирхийлэл нь дотроо хэрхэн сандарч байгааг нь илчлээд өгөв.
"Түр хүлээгээрэй." Хуй эгч үрчийсэн цаас барьсан зүүн гараа өргөв. "Би түрүүн өрөөнөөс хүүхэлдэйнээс гадна үүнийг олсон юм. Хараадах, энэ ямар нэгэн өдрийн тэмдэглэл бололтой байна."
"Би харъя." Лао Жао цаасыг шүүрч аваад уншиж эхэллээ. "Гэрт дахиад нэг хүн нуугдаад байгаа юм шиг надад санагдах юм. Тэр орны доор эсвэл шүүгээн дотор нуугдаж байгаа болов уу. Би энэ тухай ээж, аав, эгч гуравт хэлсэн боловч, тэд өөр зүйлд хэтэрхий их санаа зовоод намайг огтхон ч тоосонгүй.
Шөнө болох үед, аав унтахынхаа өмнө бүх хаалга, цонхыг түгжээтэй байгаа эсэхийг шалгалаа. Гэр дотор хүн нуугдаж байхад, тэд яагаад гадаа байгаа зүйлсээс тэгтлээ их айгаад байгааг би ойлгохгүй байна."
"Новш гэж! Энэ одоо юу вэ?" Лао Жао дунд хүртэл нь уншиж зогсоод цаасыг Хуй эгчид буцааж өгөв. "Энэ бүгд биднийг үймүүлэх гэсэн арга байна; бид энэ урхинд нь орж болохгүй шүү."
"Нарийн ширийн зүйлсэд анхаарал хандуулсан нь намайг гайхшруулж байгаа ч, харамсалтай нь энэ намайг айлгахад хангалтгүй ээ." Хуй эгч бүлгийнхэнтэйгээ хамт дараагийн өрөө рүү орохоосоо өмнө цаасыг анх байсан газар нь буцааж тавив. Тэдний хэн нь ч шалан дээр хаягдсан өнөөх хүүхэлдэй гэнэтхэн татганаж хөдөлснийг анзаарсангүй.
"Цаг дэмий үрэхээ болиод гарцыг олцгооё." Тэд таван өрөөгөөр нэгжиж хайсны эцэст юу ч олсонгүй бөгөөд хонгилын хамгийн баруун захад ирж зогслоо.
"Энэ давхар маш том юм; заасан хугацаанд бүгдийг нь хайж дуусах цаг бидэнд хүрэлцэхгүй, тийм болохоор гарц гуравдугаар давхарт байх магадлал тун бага гэж надад санагдаж байна. Хэрэв би Аймшгийн байшингийн эзэн байсан бол, орох хаалга болон гарах гарц хоёрыг нэг давхарт байрлуулахгүй байсан" хэмээн Фөн ах логиктойгоор дүн шинжилгээ хийлээ.
"Бид дахиад л багуудад хуваагдах хэрэг үү?"
"Болохгүй ээ! Хэрэв бид нэг давхарт байхгүй бол, энэ нь биднийг салгаж байгаад нэг нэгээр нь устгахад л амар болно гэсэн үг!" гэж Хө Сань нэмж хэлсэн боловч, бүлгийнхэн түүнийг үл тоохоор дуу нэгтэйгээр шийдэцгээсэн байлаа.
"Бид энд ороод аль хэдийн арван минут гаруй болсон ч, юу ч болсонгүй. Тийм ээ, уур амьсгал нь муугүй байгаа ч, тийм ч аймшигтай биш л байна.
Багуудад хуваагдахыг би дэмжиж байна." Лао Жао духандаа бурзайх хөлсөө арчаад цааш үргэлжлүүлэв. "Бидний энд ирсэн жинхэнэ зорилгыг бүү март. Бид их сургуулийнхаа алдсан нэр хүндийг сэргээхийн тулд заагдсан хугацаанд багтаж гарцыг олоод гарах ёстой шүү!"
"Чиний зөв өө! Бид анхны төлөвлөгөөний дагуу хуваагдана."
Тэдний яриа дуусахтай зэрэгцэн, Хө Сань эцэст нь урагш алхан гарч ирээд, "Та нар намайг нэг сонсоод өгч болох уу‽" гэлээ.
Тэр бүлгийнхнийхээ голд очиж зогсоод хонгилын уруу заав. "Хэдэн минутын өмнөөс эхлээд, миний чихэнд шатны зүгээс хачирхалтай чимээ сонсогдоод байна; ямар нэгэн зүйл биднийг дагаад байна шүү дээ!"
Хө Санийн энэ сануулгын дараа бүлгийнхэн улам бүр тод сонсогдох гинж харжигнах чимээг үнэхээр анзаарч эхэллээ.
"Дарга энэ үзвэрийг 'Шөнө дундын аллага' гэж нэрлэдэг гэж аль хэдийн хэлсэн биз дээ, тийм болохоор мэдээж тэнд нэг алуурчин байж л таарна." Лао Жао , Хө Санийн мөрөн дээр алгадаад, "Битгий ургуулан бодоод бай. Алуурчин нь Аймшгийн байшингийн ажилчны тоглож байгаа дүр байх нь ойлгомжтой, зүгээр л жүжигчин байхад юунаас нь айх юм бэ? Миний зөв биз дээ?" гэлээ.
Хө Санийг хэтэрхий эмзэг байна гэж бодсон бүлгийнхэн инээлдэв.
"Санаа зоволтгүй ээ, ах нар чинь чамайг хамгаалахаар энд байна, битгий ай." Лао Жао утсаа гаргаж ирэн нэмж хэлэв, "Дашрамд хэлэхэд, бид Аймшгийн байшин дотор богино бичлэг хийж даргынх нь хувийн хаяг руу явуулаад түүгээр тоглоом хийнэ гэж шийдээгүй бил үү? Энэ байршил тийм ч муугүй санагдаж байна. Бүгдээрээ камер руу хараарай."
Тэр хүн бүрийг багтааж болох өнцөг хайхаар камераа эргүүллээ. Түүний нүд дэлгэц рүү хальт тусах үед, тэр ямар нэг зүйл хэлэх гэж байтал үгээр дүрслэхийн аргагүй хүйтэн жихүүдэс хөлийнх нь улийг даган дээшилж толгойн оройд нь хүрэв!
Түүний мяраалаг бие чичирч, дагжин чичирсэн гараараа утсаа шидчихлээ.
"Бүдүүн ээ! Чи ухаанаа алдаа юу?"
"Чи чинь яаж байна аа? Намайг айлгачихлаа шүү дээ!"
Лао Жао юу ч хэлсэнгүй. Тэр тэнд байсан бүх хүнийг нүдээрээ гүйлгэн хараад, шүдээ тачигнуулан байж, "Өөрсдөө тоолоод үз дээ, намайг оруулаад, яагаад бид наймуулаа байгаад байгаа юм бэ‽" гэв.