Чэнь Гө бичиг баримтыг автал, хамгийн эхний мөрөнд 'Шинэ Зуун цэцэрлэгт хүрээлэнгийн газар доорх зогсоол ашиглах гэрээ' гэж бичсэн байлаа.

Эргүүлж үзсэнийхээ дараа Чэнь Гө түрээстэй холбоотой ямар ч заалт олсонгүй. "Луо захирал аа, энэ бичиг баримтад ямар нэгэн зүйл дутуу байгаа юм уу?"

"Чи өмнө нь үнэгүй түрээсийн гэрээ харж байгаагүй юм уу? Би гэрээнд тамгаа дарчихсан, тийм болохоор чиний гарын үсэг зурсны дараа хүчинтэй болно. Энэхүү бичиг баримт нь цэцэрлэгт хүрээлэнг хаагдах хүртэл хүчинтэй байх тул үүнийг үр дүнтэй ашиглаж, миний урмыг битгий хугалаарай." Луо захирлын сэтгэл санаа илт дээрдсэн бололтой байв. Тэр өөртөө дахин нэг аяга цай аягалаад, "Одооноос эхлээд чи нэлээд завгүй байх болов уу, тиймээс чамайг үүнээс цааш саатуулахаа больё доо" гэлээ.

Чэнь Гө гэрээгээ барьсаар оффисоос гарахдаа цэцэрлэгт хүрээлэнгийн газар доорх зогсоолыг сохор зоос ч төлөлгүйгээр авч чадсандаа итгэж ядаж байлаа!

Гэрээний дагуу, цэцэрлэгт хүрээлэн хаагдаагүй цагт тэрээр зогсоолыг үнэ төлбөргүй ашиглах эрхтэй байв. Зүүн Жюжянд шинэ цэцэрлэгт хүрээлэн нээгдэх үед буюу хоёроос гурван сарын дараа энэ цэцэрлэгт хүрээлэн хаагдах учраас л Луо захирлыг ийм өгөөмөр загнаж байна гэж Чэнь Гө таамаглалаа.

[Газар доорх зогсоол нь цэцэрлэгт хүрээлэнгийн гуравны нэгтэй тэнцэхүйц хэмжээтэй. Хэдийгээр хаягдсан ч гэлээ, үүнийг үнэгүй түрээсэлж чадсан нь үнэхээр гайхалтай гэнэтийн бэлэг байна шүү!]

Толин доторх мангасыг устгасны дараа аз нь хамаагүй илүү сайжирсан юм шиг Чэнь Гөд санагдаж байв. Тэр хүндэтгэлийн медаль авсан, шагналын мөнгө нь удахгүй орж ирнэ, бас өргөтгөлийн асуудлыг ч шийдвэрлэчихлээ; бүх зүйл өөдөлж байлаа.

[Муу муухай зүйлийг зайлуулах нь азыг сайжруулдаг юм болов уу?]

Ийм давхцал байхгүй биз дээ гэж Чэнь Гө бодсон ч, зүгээр л өөрийгөө баясгах гэсэндээ тэгж бодсон юм.

Аймшгийн байшиндаа буцаж ирснийхээ дараа Чэнь Гө тэр өдрийнхөө ажилд орлоо. Тэр бяцхан Ванийг цэцэрлэгт хүрээлэнгийн дүрэмт хувцсыг нь өмсүүлээд Аймшгийн байшингийн гадаа тасалбар заруулж, харин өөрөө Гавал-бяцлагч эмчийн хувцсаа өмсөн 'Шөнө дундын аллага' үзвэр дотор тэнүүчлэн үйлчлүүлэгчдийг хөөж айлгав.

Оройн 5 цагт Чэнь Гө Аймшгийн байшингаас гарлаа. Мөнгөө авахаар явахаасаа өмнө тэр бяцхан Ванийг эртхэн тарааж явуулав.

[Энэ нь миний амьдралдаа банкны дансандаа дөрвөн оронтой тоотой болох анхны тохиолдол байх болно. Өнөө шөнө үүнийгээ багахан тэмдэглэдэг юм билүү.]

Чэнь Гө ажилчдын амралтын өрөөнд орж цэвэрхэн хувцас сольж өмсөөд, дөнгөж гарах гэж байтал орныхоо хажууд хэвтэх жижигхэн даавуун хүүхэлдэйг олж харлаа. Тэр бяцхан амьтан нуугдаж тоглож байгаа юм шиг биеийнхээ ихэнх хэсгийг орны дор нуусан байв.

[Гадаа гэрэлтэй байхад л чи аль хэдийн гараад иржээ.]

Янь ахмадын өглөө түүнд хэлсэн зүйл Чэнь Гөгийн санаанд гэнэт буулаа.

[Өвөөгийн биеийн байдал муудаж байгаа бололтой, бас түүний хажууд ямар ч гэр бүлийн хүн байхгүй. Би түүн дээр очиж уулзсан нь дээр байх.]

Чэнь Гө Сяо Сяогийн гэдэс рүү нь зөөлөн хатгаад, халаасандаа хийж Аймшгийн байшингаас гарлаа.

Оройн 6:15 цагт Чэнь Гө 36,000 юанийн шагналын мөнгөтэйгөөр цагдаагийн хэлтсээс гарч ирсэн нь түүний хүлээж байснаас бага мөнгө байлаа.

Жимсний сагс болон бага зэрэг сүү худалдаж авсны дараа Чэнь Гө Жюжян хотын Ардын эмнэлэг рүү хөдөллөө. Сувилагчаар газарчлуулж тэрээр гуравдугаар давхрын өвчтөний өрөө рүү оров. Тэр зөвхөн настай өвөөг эргэхээр л ирсфффэн боловч тэнд нэгэн танил царайтай таарсан нь түүний хувьд гэнэтийн зүйл байлаа.

"Ли байцаагч аа, та энд юу хийж байгаа юм бэ?"

Ли байцаагч орны дэргэд суугаад өвөөд зутан хоол халбагадаж өгч байлаа. Настай эрийг асарч буй тэрээр яг л бяцхан охин шиг халамжтай, болгоомжтой харагдана.

"Сонин юм шүү, би хаашаа ч явсан чамтай л таарах юм?" Ли байцаагч өвөөгийн энгэр дээр алчуур тавив. "Намайг шөнөжингөө унтаагүйг мэдсэн дарга маань, миний ядарсныг хараад өнөөдөртөө арай хөнгөн ажил хуваарилж өгсөн нь энэ."

"Хууль сахиулагчид иймэрхүү зүйлд хүртэл санаа тавьдаг хэрэг үү?"

"Өвөө бидний хяналт дор байх үедээ энэ золгүй явдалд өртсөн болохоор түүнд хувийн асрагч олж өгөхөөс өмнө бид түүнийг асарч халамжлах нь шударга хэрэг шүү дээ."

Ли байцаагч түүнд хоёр ч удаа хоол өгөх гэж оролдсон ч настай эр огт дуршилгүй байх шиг санагдлаа. Тэр хүчлээгүй бөгөөд халбагаа доош тавиад, хаалган дээр зогсож байсан Чэнь Гө рүү зааж, "Ах аа, энэ бол хэргийг тайлахад бидэнд чухал нотлох баримт гаргаж өгсөн залуу байна, бас тэр шөнө таныг аврахаар бидэн рүү залгасан хүн шүү дээ" гэлээ.

Чэнь Гөг хараад настай эрийн хөдлөх боломжтой ганц гар нь татваганасан ч тэр юу хэлэх гээд байгаа нь тодорхойгүй байлаа.

"Эргээд бодох нь ээ, би л өвөөд талархах ёстой юм байна. Хэрвээ та намайг сэрэмжлүүлэхийн тулд Пин Ан апартментэд аяга хагалаагүй бол би нөхцөл байдал ямар хачирхалтай байгааг анзаарахгүй л байх байсан."

Чэнь Гө жимсний сагс болон сүүгээ ширээн дээр тавилаа. Хэзээ мөдгүй яваад өгөх нь үү гэлтэй харагдах настай эрийг хараад Чэнь Гөгийн зүрх шимширч байв. "Ли байцаагч аа, та хэдэн минут гарч байж болох уу? Надад өвөөтэй хувийн ярих зүйл байна."

Ли байцаагч Чэнь Гөг юу сэдсэнийг мэдээгүй ч, итгэсэндээ ямар ч асуулт асуулгүйгээр өрөөнөөс гарлаа. Хаалгаа хаасныхаа дараа Чэнь Гө халааснаасаа хүүхэлдэйг гаргаж ирэв. "Өвөө, би тантай уулзуулахаар Сяо Сяог авчирлаа."

Чэнь Гөг Сяо Сяог гаргаж ирэх үед орон дээр байсан настай эр ямар ч хариу үйлдэл үзүүлсэнгүй, гэвч түүний булингартай нүд даавуун хүүхэлдэй дээр тусах үед хүүхэн хараа нь хүчтэй чичирхийлж, хуучин хөөрөгнөөс гарч байгаа мэт дуу түүний уруулаас унав. Хөдөлж чадаж байсан ганц гар нь ямар нэгэн зүйл шүүрч авах мэт урагш сарвайлаа.

"Та түүнийг харж чадаж байна уу?"

Чэнь Гө үүнийг хүлээгээгүй байв. Тэр Сяо Сяог гэр бүлтэй нь уулзуулахаар энд авчирсан ч, өвөө нь даавуун хүүхэлдэйг эзэмдсэн Сяо Сяог харж чадна чинээ огтхон ч төсөөлөөгүй байлаа!

Тэр яаран орны хажууд очиж, хүүхэлдэйг өвөөгийн гарт зөөлөн атгуулав. Настай эрийн гар хүүхэлдэйг чанга тэврээд, дахин тайвшрах нь тэр.

[Домогт өгүүлснээр хүмүүс амьдралынхаа эцсийн мөчид нөгөө ертөнцийг харж чаддаг гэдэг.]

Чэнь Гөгийн халаасанд байсан хар гар утас чичирхийллээ. Тэр өвөө, ач охин хоёрт хувийн орон зай үлдээхийн тулд өрөөнөөс гарлаа.

"Би түрүүн өрөөн дотроос дуу чимээ гарахыг сонслоо, чи түүнд юу гэж хэлсэн юм бэ? Намайг сонс, өвөөгийн бие маш хэврэг байгаа, тэр хэтэрхий том цочролыг давж гарч чадахгүй шүү." Ли байцаагч хаалганы гадна зогсож байв. Байдал буруугаар эргэвэл тэр тэр даруй орохоор бэлдсэн байлаа.

"Би зүгээр л өвөөгийн хамгийн их харахыг хүссэн хүнийг нь л авчирч өглөө." Чэнь Гө хонгилд байх сандал дээр суугаад хар гар утсаа гаргаж ирэв. Утас чичирхийлсэн шалтгаан нь Тааламжтай байдлын хуудсан дээр Инь Сяо Сяогийн тааламжтай байдлын түвшин 'Бага зэрэг нааштай'-аас 'Итгэж болно' болж өссөнөөс болсныг тэр ойлголоо.

[Энэ бяцхан амьтан бол миний таарч байсан хамгийн онцгой Хилэнт сүнс юм даа. Түүний тааламжтай байдлын түвшнийг дээд цэгт нь хүргэх үед юу болох бол доо.]

Чэнь Гө утсаа халаасандаа буцааж хийгээд хана налав. "Санбао ах аа, санаа зоволтгүй дээ, өвөөгийн бие тэнхрэх болно."

"Чи ч үнэхээр өөдрөг юм аа."

Чэнь Гө ,Ли байцаагч хоёр нэлээд удаан ярилцав. Тэднийг өрөөнд орох үед өвөөгийн биеийн байдал тогтворжсон байлаа. Тэр Чэнь Гө рүү гараа далласан боловч хэн ч түүнийг юу хэлэх гээд байгааг нь ойлгосонгүй.

Сувилагч руу толгой дохисныхоо дараа Чэнь Гө Сяо Сяотай хамт гарч явлаа. Бяцхан амьтан хүүхэлдэй дотор нуугдсан бөгөөд унтсан бололтой.

Замын хажуугийн мухлагт оройн хоолоо яаруухан идсэний дараа Чэнь Гө Аймшгийн байшин руугаа хурдлан буцлаа.

[Би өнөөдрийн Өдөр тутмын даалгавраа одоо хүртэл хүлээж аваагүй байгаа шүү дээ, амжих болов уу яах бол.]

Гурван Өдөр тутмын даалгаврын дотроос хамгийн тохиромжтой нь гарцаагүй өргөтгөл байлаа. Түүний хийх ёстой ганц зүйл нь өргөтгөлийн чиглэл болон ерөнхий байршлыг сонгох явдал байв.