Хэд хэдэн удаа гүнзгий амьсгаа авч, нүүр рүүгээ хүйтэн ус цацсаныхаа дараа Чэнь Гө эцэст нь тайвширлаа.

"Явах цаг боллоо."

Чэнь Гө өнгөрсөн удаа ашигласан үүргэвчээ авч, дотор нь Жан Ягийн хайрын захиа, зөөврийн цэнэглэгч, төмөр алхаа хийлээ. Өнгөрсөн удаагийн сургамжаас хойш тэрээр жижиг хутгаа шууд халаасандаа хийж, эцэг эхийнхээ үлдээсэн хүүхэлдэйг цамцныхаа энгэрийн халаасанд хийв. Түүний хамаг халааснууд нь түмбийсэн байсан ч, ядаж л түүнд илүү аюулгүй санагдаж байлаа.

Хэрэгтэй бүх зүйлээ базаасныхаа дараа Чэнь Гө Аймшгийн байшингаа цоожлоод Шинэ Зуун цэцэрлэгт хүрээлэнгээс яаран гарав. Шөнийн 12:15 цаг болж байсан тул зам дээрх хөдөлгөөн сийрэг байв. Тэр дахин арван минут хүлээж байж сая нэг такси барьж чадлаа.

"Ах аа, намайг Баруун Жюжян хотын Хувийн Академид хүргээд өгөөч. Би их яарч яваа юм, тиймээс жоохон хурдлаарай."

"Асуудалгүй ээ, суучих."

Жолооч нь эелдэг сайхан ааштай дунд эргэм насны ах байх бөгөөд машины хөгжмөөр нь 90-ээд оны хит дуунууд эгшиглэж байлаа. Чэнь Гө арын суудалд суугаад, энэ заваараа одоогийн даалгавартайгаа холбоотой мэдээллийг онлайнаар хайж эхлэв.

Цуст хүслийн даалгавар-ыг хүлээн авах үед утсан дээр хамгийн түрүүнд дурдагдсан зүйл бол Андерсений 'Улаан бүжгийн гутал' байсан тул, Чэнь Гө интернетээс хамгийн түрүүнд үүнийг хайж үзэв. Тэр эх хувилбарыг нь олж чадсан бөгөөд гүйлгэж уншсаныхаа дараа Чэнь Гө нэлээд цочролд орлоо.

Эх зохиол нь хар гар утсан дээрхээс нэг их ялгаатай байсангүй. Тэнд нэгэн залуу охин маш хөөрхөн улаан бүжгийн гутал бэлгэнд авч байгаа тухай гарна. Тэр гуталдаа маш их хайртай байсан тул хаа сайгүй өмсдөг байсан бөгөөд сүмд хүртэл өмсөж очоод, үүрд мөнх бүжиглэх хараал хүрдэг. Тэр айж, арга мухардаж, туйлдаж ядарсан байв. Эцэст нь тэр модчинг хөлийг нь тайраад өгөөч гэж гуйдаг бөгөөд яг энэ үед үлгэрийн хамгийн сонин хэсэг гарна. Хөлөө тайруулсны дараа, өнөөх хөл нь улаан бүжгийн гутлаа өмссөн чигтээ ой руу бүжиглэсээр алга болдог.

[Энэ одоо үлгэр мөн үү?]

Түүний даалгавар нь Жан Ягийн улаан бүжгийн гутлыг хайж олох байсан тул энэ нь түүний сандралыг улам бүр нэмэгдүүлэв.

[Би Хараалт хайрын захиаг хожих үед хар гар утас Жан Ягийн талаар товчхон тайлбарлаж байсан. Тэр үхэх үедээ цусанд будагдсан сургуулийн дүрэмт хувцас, улаан бүжгийн гуталтай байсан гэсэн шүү дээ, тэгэхээр энэ үлгэр бодит байж болох уу? Улаан бүжгийн гутлыг өмссөний дараа тайлж болдоггүй хэрэг үү?]

Чэнь Гөгийн арьс арзайх шиг болов. Өмнөх даалгавруудаас ялгаатай нь энэ удаад тэр зөвхөн маш их өс хонзонтой сүнснүүдийн л өгч чадах Цуст хүслийн даалгавар бүхий Улаан сүнстэй нүүр тулах гэж байлаа.

[Өнөө шөнийн даалгаврын гол түлхүүр нь улаан бүжгийн гутал бололтой.]

Чэнь Гө тэр үлгэрийг дахин хэд хэд уншиж үзэв; үүнээс суралцах гол сургамж нь их зан гаргалгүй үргэлж даруу төлөв байх явдал байлаа.

[Хар гар утас даалгаврын эхэнд энэ үлгэрийг дурдсанд ямар нэгэн шалтгаан байсан юм болов уу?]

Тэр ямар ч хариулт олж чадсангүй, тиймээс Баруун Жюжян хотын Хувийн Академийн талаарх мэдээлэл хайхад анхаарлаа төвлөрүүлэхээр шийдэв. Сургууль ердөө хоёр жил үйл ажиллагаа явуулсны дараа хаагдаж, түүнээс хойш эзэнгүй орхигджээ. Хаагдсан шалтгааны тухайд цахим ертөнцөд маш олон цуурхал байв. Зарим нь төсөв хүрэлцээгүй гэх бол зарим нь сургалтын төлбөр өндөр байсан гэх зэргээр гомдоллосон байв.

Чэнь Гө тэвчээртэйгээр бүх мэдээллийг гүйлгэж уншсан ч, Жан Ягийн нэр нэг ч удаа гарсангүй, яг л тэр сургуультай ямар ч холбоогүй мэт.

[Онлайнаар таамаглаж байгаагаас цаана нь сургууль хаагдахад нөлөөлсөн өөр ямар нэгэн илүү ноцтой шалтгаан байгаа нь гарцаагүй!]

Чэнь Гө цонхны гаднах ухраад байх шиг санагдах гудамжны гэрлүүд рүү ширтэн, нүдээ онийлгон бодолхийлэв.

[Нэгэн охин яг ямар төгсгөлөөр үхэхээрээ Улаан сүнс болон хувирдаг байна аа? Яагаад тэр тийм гүн өс хонзон өвөрлөсөн юм бол? Энэ бүхэн улаан бүжгийн гуталтай ямар холбоотой юм бэ?]

Чэнь Гө гүн бодолд автан суух үед радионы дуу чангарах нь тэр. Тэр цочин дуу гарсан зүг рүү эргэж харахад, жолооч ах түүнийг арын толиор харж байсныг анзаарав.

"Юу болоо вэ залуу минь? Нэг л их гунигтай царайтай байх юм." Жолооч яриасаг хүн байлаа. Чэнь Гө машинд орох үед тэр түүнтэй яриа өдөхийг оролдсон боловч Чэнь Гө мэдээлэл хайгаад завгүй байсан тул түүнийг бараг л тоогоогүй юм.

"Сүүлийн үед миний амьдралд маш их зүйл өөрчлөгдсөн болохоор учрыг нь олох гэж жаахан зууралдсан, одоохондоо нэлээд будилсан байдалтай л байна." Чэнь Гө эелдэгээр инээмсэглэж утсаа далд хийлээ.

"Яарвал даарна аа гэж. Эцсийн эцэст бүх зүйл бүтнэ гэдэгт би итгэлтэй байна. Хэрвээ чи тэгтлээ их стресстээд байгаа юм бол над шиг хий: жоохон диско хөгжим тавиад, хэд хөдөлчихвөл хамаагүй дээрдэнэ шүү." Жолооч хөгжмийн хэмнэлд найгаж эхлэв.

[Ядаж л тэр их өөдрөг юм даа] гэж Чэнь Гө бодлоо.

"Дашрамд хэлэхэд, чи яагаад ийм орой шөнө Хувийн Академи руу явж байгаа юм бэ? Тэр газар чинь бараг л хаягдсан, бас ямар ч орон сууцны хороололтой ойрхон биш шүү дээ."

Чэнь Гөгийн ам ангалзаж, эцэст нь тэрээр "Болзоонд явж байна аа" хэмээн хариулав.

"Болзоо гэнэ ээ? Ийм шөнө дөлөөр үү?" Жолооч Чэнь Гө рүү эргэж хяламхийлээ.

"Үнэн шүү. Би үүнийг яаж тайлбарлахаа мэдэхгүй байна; тэр охинд таалагдахад жаахан хэцүү, бас хачирхалтай зан ааштай юм аа." Чэнь Гө үүнийгээ аль болох хэвийн зүйл мэт ойлгуулахыг хичээлээ. Эцсийн эцэст тэр өмнө нь болзоонд уригдаж байсангүй, тэгээд ч болзоонд уригдсан нь түүнд өөрийгөө муугүй эр юм шиг мэдрэхэд хүргэж байлаа.

"Тэр чинь сайн хэрэг байна шүү дээ! Чи юунд санаа зовоод байгаа юм, тэр чамайг таалахгүй байх гэж айгаа юу? Гэхдээ л, чам шиг хувцаслаад болзоонд явдаг ямар хүн байна аа? Намайг сонс, өнөө үед залуус хүртэл яаж хувцаслахаа мэддэг байх хэрэгтэй. Наад үүргэвчээ хар даа, бусад хувцастай чинь огтхон ч зохихгүй байна."

Жолоочийн амны хаалт нээгдэж, Чэнь Гө бүр яаж хариулахаа ч мэдэхгүй байв. Болзоонд явж байгаа хэвийн хүн бол баярлаж, хөөрцөглөх байсан ч түүний болзоо нь жинхэнэ болзоо гэхээсээ илүү албадлага, мөн өөрийгөө аврах гэсэн цөхөрсөн үйлдэл байлаа.

"Жинхэнэ эр хүн хэтэрхий улайм цайм байж болохгүй шүү, яриагаа цаг агаар гэх мэт утгагүй сэдвээр битгий эхлүүлээрэй, түүнийг магт, бас сайн сонсогч бай. Эцсийн эцэст анхны сэтгэгдэл маш чухал байдаг юм..." Жолоочийн зөвлөгөөг сонсож суухдаа, Чэнь Гө утсан дээрээ 'Хуримын даашинз'-ыг тавиад бүгдээрээ бага ч болов амар тайван байдлыг мэдэрдэг юм билүү гэж бодох шиг болов.

Такси шөнийн харанхуйг зүсэн хурдална. Зам дээрх машинууд болон замын хажуугийн барилгууд улам бүр цөөрч; гудамжны гэрлүүд хүртэл алга болж эхэллээ. Цонхны гаднах соёл иргэншлийн шинж тэмдгүүд алга болж, зам аажмаар ойд залгиулж байв.

Жолооч GPS рүүгээ хяламхийгээд Чэнь Гөгөөс, "Чи хаягаа зөв хэлсэн гэдэгтээ итгэлтэй байна уу? Хаягдсан сургуулиас өөр энэ замын дагуу юу ч алга" гэж асуулаа.

"Тийм ээ, би итгэлтэй байна. Зүгээр л намайг сургуулийн ойролцоо буулгачих. Хэд болох вэ?"

"19, чи WeChat-аар төлж болох уу? Би дөнгөж ээлжиндээ гараад хариулт мөнгө байдаггүй ээ."

"Асуудалгүй ээ."

Чэнь Гө халааснаасаа утсаа гаргаж ирэх үед жижиг хутга ч мөн цуг үсэрч гарч ирэв. Хутга суудлын зөөлөвч дээр унасан бөгөөд үүнийг харсан жолооч сэмхэн урагш бөхийлөө. Жолооч радионыхоо дууг намсгахаар гараа явуулахдаа чигчий хуруугаараа машин дээрх нэгэн товчлуурыг сэмхэн дарлаа.

Энэ бүхэн Чэнь Гөгийн нүднээс мултарсангүй. Гэвч тэрээр инээмсэглэхээс өөр юу ч хийж чадахгүй байв. Тэрээр жолооч ахыг өөрийг нь шөнийн ямар нэгэн хулгайч дээрэмчин гэж андуурсан байх гэж бодлоо.

"Гүйлгээ амжилттай." Чэнь Гө утсаа далд хийгээд жолоочийн суудал руу хяламхийв. "Ах аа, та цагдаад мэдэгдэхийн тулд бичлэг хийж байгаа юм уу?"

Лонхтой ус ууж байсан жолооч хүчтэй ханиалгаж, гараа эрчимтэйгээр савчууллаа.

"Таны яагаад ингэж байгааг би ойлгож байна аа, гэхдээ..." Чэнь Гө харанхуй дундах сургуулийн жихүүцмээр дүрс рүү эргэж харлаа.

"...би үнэхээр болзоонд л ирсэн."