"Гэхдээ би юу ч хийгээгүй шүү дээ! Хүлээж бай, би одоо буулаа!" Чэнь Гө цонх руу дөхөж очоод доош шагайв. Аймшгийн байшингийн гадаа үнэхээр олон хүн цугларсан байх бөгөөд хүмүүсийн тоо улам л нэмэгдсээр байлаа.

"Дарга аа, намайг сонс, байдал улам дордохоос нь өмнө бууж өгсөн нь дээр байх аа."

"Юуны чинь бууж өгөх вэ! Намайг хүлээж бай." Утсаа тасалсны дараа Чэнь Гө хурдан хувцаслаж, нүүрээ угаагаад хаалга руу гүйлээ. Тэр хүнд хөшгөө татаад хаалгаар ухасхийн гарав.

Чэнь Гөг гарч ирэхэд шуугилдаж байсан хүмүүс чимээгүй болж эхэллээ. Эргэн тойрон дахь үйлчлүүлэгчид Чэнь Гө рүү сониучхан бөгөөд багагүй урам хугарсан харцаар харцгаана. Цагдаа нарт бүслүүлсэн тэр хүнийг ийм... энгийн харагдахгүй байх гэж тэд хүлээж байсан нь илт.

Чэнь Гө анх удаагаа л ийм олон нүд өөр дээр нь тусахыг мэдэрч байв. Тэр ичсэндээ атирах шахам болсон ч, ямар нэгэн зүйл хэлэх ёстой юм шиг санагдлаа. "Энэ бүхэн ямар учиртай болохыг хэн нэгэн надад хэлээд өгөхгүй биз?"

"Та Чэнь Гө мөн үү?" Удирдаж буй цагдаа гартаа нэгэн хайрцаг тэвэрсэн байв. Тэр бага зэрэг махлагдуу боловч нүд нь хурц бөгөөд нэвт шувт харсан харцтай байсан нь түүний хүүхэд шиг царайтай ихэд зөрчилдөж харагдана.

"Тийм ээ."

"Би таны үнэмлэхийг харж болох уу?"

Чэнь Гө нэлээд удаан ухсаны эцэст иргэний үнэмлэхээ гаргаж ирлээ. Энэ хугацаанд тэрээр өмнөө зогсох цагдааг чимээгүйхэн шинжиж байв. Энэ цагдаа Ли байцаагч болон түүний хүмүүсээс өөр дүрэмт хувцастай байлаа.

"За, хамтран ажилласанд баярлалаа." Цагдаа инээмсэглэв. Тэр хажууд байсан сэтгүүлчид рүү даллаж, гартаа байсан хайрцгаа нээгээд, албан ёсны өнгөөр, "Пин Ан апартментэд гарсан хүн амины хэрэгт чухал нотлох баримт гаргаж өгсөн тул Жюжян хотын Нийгмийг Аюулаас Хамгаалах Товчооноос Гуравдугаар зэргийн Нийгмийн Аюулгүй Байдлын Хүндэт Медалийг Чэнь Гөд олгож байна!

Чэнь Гө энэхүү хүндэтгэлийг өндрөөр үнэлж, нийгмийнхээ аюулгүй байдлыг хадгалах, сайжруулахад үргэлжлүүлэн хувь нэмрээ оруулна гэж найдаж байна!" хэмээн зарлалаа.

Энэхүү цуврал мэдэгдлүүд Чэнь Гөг төөрөгдөлд оруулав. Үйл явдал түүний хүлээн авч чадахаас ч хурдан өрнөж байлаа. Хайрцгийг түүний гарт атгуулах үед тэр гялалзсан медаль руу харах бөгөөд түүний хагас нойрмог толгойд ганцхан л бодол эргэлдэж байв.

[Шагналын мөнгө нь хаана байна вэ?]

Махлагдуу цагдаа Чэнь Гөгийн хажууд зогсоод түүнийг сэтгүүлчдийн хананы өмнө жагсаав. Энэ бүх үйл явц арван таван минут үргэлжиллээ. Хүмүүс тарж, сэтгүүлчид явсны дараа Чэнь Гө өнөөх махлаг цагдааг чимээгүйхэн хайж олов. "Эрхэм ээ, би таныг хэн гэж дуудах вэ?"

"Намайг Янь гэдэг, чи намайг Янь ахмад гэж дуудаж болно. Би Баруун Жюжяны хөгшин Литэй нэг анги байсан юм. Үнэндээ тэр чиний талаар надад их зүйл ярьсан шүү." Янь ахмад их нөхөрсөг хүн бололтой.

Түүний Чэнь Гө рүү харах харцанд магтаал бахархал гэрэлтэж байв. "Чиний Пин Ан апартментийн хэрэг дээр ажилласан байдал үнэхээр биширмээр шүү. Алуурчинд хөөгдөж байхдаа гаргасан чиний хариу үйлдэл болон ажигч гярхай байдал чинь хөгшин Ли бид хоёрыг хоёуланг нь гайхшруулсан."

Ингэж ар араас нь магтуулсны дараа Чэнь Гө шагналын мөнгөний сэдэв рүү орохоос бага зэрэг ичиж эхлэв. "Миний хийсэн зүйл гэвэл мод руу галзуу юм шиг гүйсэн л төдий. Цагдаа нар байгаагүй бол энэ хэрэг илрэхгүй байсан шүү дээ. Үнэндээ, та нар байгаагүй бол би тэр алуурчны хамгийн сүүлийн хохирогч болох байлаа."

Ийнхүү хоорондоо магтаал солилцсоны дараа Янь ахмад Чэнь Гөг цагдаагийн машины эргэн тойронд улайм цайм эргэлдээд байгааг анзаарав. Чэнь Гө яагаад ингээд байгааг нь тэр эцэст нь ойлгосон тул дотроо инээмсэглэлээ. "Чэнь дүү, шагналын мөнгөө авахын тулд чи төв хотын товчоо руу өөрийн биеэр очих хэрэгтэй. Хэрэг нь маш том цар хүрээтэй байсан болохоор шагналын мөнгийг батлах гэж багагүй хугацаа орлоо, гэхдээ чи одоо очоод авч болно оо. Чи ойлгоно гэж найдаж байна."

"Ойлголгүй яах вэ, ойлголоо." Шагналын мөнгөө хаанаас авахаа мэдсэний дараа агаарт дүүжлэгдсэн юм шиг байсан Чэнь Гөгийн сэтгэл эцэст нь нэг тайвшрав.

"Би өнөөдөр чамд биечлэн талархахаар ирсэн юм. Илрээгүй хэрэг бүр цагдаа хүний зүрхэн дээр дарсан хад шиг л байдаг, бас энэ нь ахмадаасаа дүү нартаа өвлөгдөн үлддэг зүйл. Дөрвөн жилийн өмнө би ч бас энэ хэрэг дээр ажиллаж байсан юм, тийм болохоор миний зүрхэн дэх энэ асуудлыг шийдэж өгсөнд баярлалаа." Янь ахмад чин сэтгэлээсээ инээмсэглэв.

"Дашрамд хэлэхэд, Пин Ан апартментийн настай эр бас чамтай уулзахыг хүссэн шүү. Тэр настай эр биеийн байдал нь муудаж, биеийн доод хэсэг нь хөдлөхөө байж, ярих чадварынхаа ихэнх хэсгийг алдсан ч, ухаан санаа нь саруул хэвээрээ байгаа. Тэр өөрийг нь аварч, гэр бүлийнх нь үхлийн нууцыг тайлсан хүн нь чи гэдгийг мэдэж байгаа. Тэр бас чамд биечлэн талархал илэрхийлэхийг хүссэн."

"Ойлголоо." Чэнь Гөгийн хувьд энэ хэрэг нь зөвхөн хар гар утаснаас өгсөн даалгавар төдий байсан ч, хохирогчид болон тэдний гэр бүлийн хувьд энэ нь утга учиртай төгсгөл байсан юм.

"Чи түүн дээр удахгүй очсон нь дээр байх. Настай эр одоо эмнэлэгт байгаа. Магадгүй сэтгэл хөдлөл нь хэтэрхий өндөр байснаас, эсвэл түүнийг амьд байлгаж байсан асуултын хариу олдсоноос болсон байж мэднэ... ямартай ч түүний биеийн байдал тийм ч сайн биш байна."

Үүний дараа Янь ахмад машиндаа орж суулаа.

"Ойлголоо, би үдээс хойш түүн дээр очиж уулзъя." Түүний өмссөн тусгай дүрэмт хувцсыг хараад, Чэнь Гө энэ Янь ахмад гаднаа харагдаж байгаагаасаа хамаагүй илүү том үүрэг хариуцлага үүрдэг хүн болохыг мэдэрлээ. Цагдаагийн машин явсны дараа цэцэрлэгт хүрээлэнгийн ажилчид Чэнь Гөг хүрээлэн авав.

"Дарга аа, та дахиад зурагтаар гарах гэж байгаа юм уу‽"

"Муугүй шүү, бүр медаль хүртэл байна."

Тэднийг явуулсны дараа Чэнь Гө хүмүүс дундаас Шюй авгыг олж хараад, түүнийг булан руу чирж очин ярилцлаа.

"Шюй авга аа, газар доорх зогсоол түрээслэх талаар ямар шинэ мэдээ байна? Мөнгө нь удахгүй орж ирэх гэж байна шүү!"

Газар доорх зогсоолын талаар дурдах үед Шюй авгын хөмсөг зангирлаа. "Энэ чинь төсвийн асуудал биш ээ. Чэнь дүү, би чамайг өөрийнхөө булш руу үсэрч орохыг зүгээр хараад сууж чадахгүй. Цэцэрлэгт хүрээлэнгийн үйлчлүүлэгчдийн тоо тасралтгүй буурч, бүгд л эндээс зугтахыг хичээж байна, чи үүнийг ойлгохгүй байна гэж үү?"

"Би үүнийг ойлгож байна аа, бас би юу хийж байгаагаа мэдэж байна" гэж Чэнь Гө итгэлтэйгээр хариулав. Энэхүү Аймшгийн байшинд эцэг эхийнх нь алга болсон хэргийн түлхүүр нуугдаж байж ч магадгүй байлаа. Үүнийг үргэлжлүүлэн өргөжүүлж байж л Чэнь Гөд нөгөө ертөнцтэй харилцах боломж болон чадвар олдох байв.

"Яасан зөрүүд юм бэ." Шюй авга Чэнь Гөг нэлээд удаан ятгахыг оролдсон боловч ямар ч нэмэр болсонгүй. Эцэст нь тэр зөвхөн санаа алдахаас өөр зүйл хийж чадсангүй. "Намайг дагаад яв даа тэгвэл. Цагдаа нар ирснээс болоод Луо захирал бас бидэнтэй хамт байгаа. Чи түүнтэй өөрийн биеэр уулзсан нь дээр байх."

"Луо захирал энд байгаа хэрэг үү?" Чэнь Гө эцэг эхээсээ Шинэ Зуун цэцэрлэгт хүрээлэнгийн жинхэнэ эзэн болох энэ хүний талаар өмнө нь олон ч удаа сонсож байсан юм.

"Чи юу гэж бодоов? Цагдаа нар цэцэрлэгт хүрээлэнг тойруулан хамгаалалтын бүс татчихаад байхад, удирдлагуудад мэдэгдэхгүй байна гэж бодоо юу? Тэдэнтэй бүрэн хамтран ажиллахын тулд Луо захирал сүүлийн хэдэн өдөр цэцэрлэгт хүрээлэнд байрлаж байгаа.

" Шюй авга Чэнь Гөг дагуулсаар цэцэрлэгт хүрээлэнгийн хойд хэсэгт байрлах нэгэн барилга руу явлаа. Энэ нь алсыг харагчийн дараа орох цэцэрлэгт хүрээлэнгийн хоёр дахь өндөр барилга байв. "Чи дараа нь Луо захиралтай уулзахдаа юу хэлэхээ сайн бодоорой. Бага ярих тусам л чи алдаа гаргах магадлал багасна гэдгийг ойлгож байна уу?"

Чэнь Гө Шюй авгыг даган цахилгаан шатанд сууж, хамгийн дээд давхар руу гарлаа. Тэд нэгэн оффисын хаалганы өмнө зогсов. Хаалга түгжээгүй байлаа. Шюй авга хаалгыг тогшиход, удалгүй тавь орчим насны нэгэн эр дотроос гарч ирлээ.

Тэр эр дундаж өндөртэй, үс нь хагас бууралтсан байв. Түүний царай төрх дөлгөөн, өмссөн хослол нь ямар нэгэн брэндийнх биш байсан ч цэвэрхэн бөгөөд өчүүхэн ч үрчлээсгүй байлаа.

[Энэ хүн Луо захирал гэж үү? Зураг дээрхээсээ тэс өөр харагдаж байна.]

Чэнь Гөд түүний өмнө зогсох энэ хүн захирал гэхээсээ илүү тэтгэвэртээ гарсан багш шиг харагдаж байлаа.