Утас хурууных нь завсраар мултарч, шалан дээр уналаа. Утасны нөгөө үзүүрээс нэгэн хоолой сонсогдсоор байв.

"Юлянгийн утас холбогдохгүй байна. Та хоёрт тэнд юу тохиолдоо вэ?

"бяцхан Жү? Чи намайг сонсож байна уу?

"Жү Жянин? Чи зүгээр үү? Надтай яриач?"

Мэдээж хэрэг Жү Жянин түүнийг сонсож байсан ч, яг энэ мөчид тэр хэлэх үгээ алдсан байлаа. Нүднийх нь хүүхэн хараа дээшээ эргэж, Жү Жянин яг л нойтон хувцас шиг шалан дээр сулбайн унав.

"Аймшгийн байшин дотор зураг авч, бичлэг хийхийг хориглоно гэж би та нарт сануулаагүй бил үү? Яагаад үгэнд орсонгүй вэ?" Чэнь Гө багаа тайлж халаасандаа хийлээ. Тэр шалан дээр татганан хэвтэх Жү Жянин руу хяламхийгээд, хариуцлагаас чөлөөлөх гэрээний ач холбогдлыг дахин нэг удаа гүнзгий ухаарав.

Түүний айлгах арга барил бусад Аймшгийн байшингуудаас тэс өөр байлаа. Ердийн Аймшгийн байшингуудад жүжигчид сүнсний дүр эсгэж, харагдахгүй буланд нуугдан гэнэт хашхирч орилон үйлчлүүлэгчдийг айлгадаг. Харин Чэнь Гөгийн арга барил өөр байв. Тэрээр уур амьсгал бүрдүүлэхэд гол анхаарлаа хандуулдаг бөгөөд үйлчлүүлэгчдийг өөрсдийн сайн дураар айдсын гүн рүү алхан орохыг зөвшөөрдөг байв. Энэ үйл явц бүхэлдээ ямар ч өө сэвгүй бөгөөд урьдчилан таамаглах эсвэл илрүүлэх ямар ч боломжгүй байлаа.

Үйлчлүүлэгчид урьдчилан бэлтгэлтэй байсан ч гэсэн айх л болно — Жү Жянин үүний төгс жишээ байв. Түүний зүрх сэтгэлд хурсан боловч гадагшлуулах аргагүй болсон айдас нь яг л хоолойд нь тээглэсэн мөс мэт амьсгалыг нь боогдуулж, ясанд нь хүртэл жихүүдэс төрүүлж байлаа.

Чэнь Гө гурав дахь бүхээгээс гарч, утсыг нь газраас аван Жү Жянингийн халаасанд шургуулаад, түүнийг угаалгын өрөөнөөс чирэн гаргаж хонгилд хэвтүүллээ.

[Татганах нь яагаад зогсохгүй байна аа? Гэхдээ амьсгалж байгаа юм чинь зүгээр байх.]

Чэнь Гө тэр эрийн чамархайд иллэг хийж өгөв. Жү Жянингийн нүдний харц аажмаар тогтож ирэх үед тэрээр, "Чи намайг сонсож байна уу? Чамтай хамт орж ирсэн найз чинь хаана байна?" гэж асуулаа.

Ямар ч хариу өгөөгүй тул Чэнь Гө түүнээс асуухаа болихоос өөр аргагүй болов. "Эндээс хөдлөлгүй хүлээж бай, эс бөгөөс чи жинхэнэ сүнстэй таарч мэднэ шүү."

Нөгөө хүнийг ч бас ухаан алдтал нь айлгачих вий гэж болгоомжилсондоо Чэнь Гө цусанд будагдсан хүрмээ тайлж сугавчлав.

[Энэ хүн эмэгтэйчүүдийн дотуур байрнаас гүйж гарч ирсэн, тэгэхээр найз нь тэнд л байгаа байх.]

Чэнь Гө дотуур байр руу гүйлээ. Гэвч тэрээр бүх унтлагын өрөөгөөр хайсан ч Фэй Юлянг олсонгүй.

[Тэр хаашаа явчихдаг билээ?]

Тэр Үзэгний сүнстэй өрөөнд ирж зогсов. Түүний наалдамхай туузаар зассан байсан бал үзэг дахин хугарч, шалан дээр хэвтэж байлаа.

[Өрөөнд тэмцэлдсэн ямар ч ул мөр алга, тэгвэл нүдний шилтэй залуу хаашаа явсан байж таарах вэ?]

Чэнь Гө эмэгтэйчүүдийн дотуур байрнаас гарч уулзвар дээр ирлээ.

[Нөгөө замаар явчихсан юм болов уу?]

Нөгөө зам нь гүн худаг болон сургуулийн оффис руу хөтөлдөг байв. Зам нь бартаатай байсан бөгөөд хэд хэдэн оффисын хажуугаар өнгөрсний эцэст Чэнь Гө сая нэг Фэй Юлянг оллоо. Энэ хүний байдал Жү Жянингийнхаас ч илүү муу байв. Уруулынх нь эргэн тойронд цагаан хөөс сахарч, нүдний шил нь хагарсан байлаа. Гэсэн хэдий ч хамгийн хачирхалтай нь, тэрээр хонгилын төгсгөлд байх худгийн ойролцоо хэвтэж байх бөгөөд өөрийгөө дотогш нь татаж оруулах гэж байгаа мэт нэг гараараа худгийн ирмэгээс зуурсан байлаа.

[Энэ залууд ер нь юу тохиолддог байна аа? Тэр зөвхөн Үзэгний сүнсээр ч зогсохгүй өөр олон зүйлийг уурлуулсан бололтой!]

Энэхүү шинэ үзүүлбэрт хяналтын камер байхгүй байсан тул Фэй Юлянд юу тохиолдсоныг Чэнь Гө огтхон ч гадарлахгүй байв.

Ямар ч эрч хүчгүй болсон өрөвдмөөр эрийг хараад, Чэнь Гө маш эелдгээр судасны цохилтыг нь шалгалаа.

[Энэ хүний биеийн байдал Хө Санийг анх Аймшгийн байшинд ирэхэд байсантай маш төстэй байна. Би эхлээд түүнийг эндээс гаргасан нь дээр байх.]

Ихээхэн хүч хөдөлмөр зарцуулсны эцэст Чэнь Гө тэр хоёрыг үзүүлбэрийн үүд хүртэл арай ядан чирж авчирлаа. Модон хавтангуудыг сөхөж, тэр хоёрыг нэгдүгээр давхарт гаргаж ирмэгц Аймшгийн байшингийн гаднаас маргалдах чимээ гарахыг тэр сонсов; Чинь Гуаны студийн хүмүүсийн Аймшгийн байшин руу дайран орохыг оролдож байгаа бололтой.

[Өнөөдөр ч үнэхээр их асуудалтай байна шүү.]

Тэр хоёр үйлчлүүлэгчийг сугадаж аваад Аймшгийн байшингаас чирч гаргалаа. Чэнь Гө, Фэй Юлян болон Жү Жянин хоёрыг Чинь Гуаны студийн хүмүүсийн өмнө аваачиж тавив. Тэрээр цугларсан хүмүүсийг гүйлгэж хараад, "Юу болоод шуугилдаад байгаа юм бэ?" хэмээн асуулаа.

Амьд сэрүүн, эрч хүчээр дүүрэн хоёр залуу Аймшгийн байшинд орсон ч, үхмэл сулбагар хоёр бие гарч ирэх нь тэр. Тэдний нэгнийх нь бүр амнаас нь хөөс сахарсан байв. Тэр айсандаа болоод бөөлжчихсөн хэрэг үү?

Эргэн тойронд цугларсан хүмүүс тэр даруй нэг алхам ухарч, тэдэнд зай гаргаж өглөө.

"Бяцхан Жү! Юлян!" Чинь Гуаны студийн хүмүүс газраас тэднийг босгохоор яаран гүйлдэж ирэв. Жү Жянин сэргэж байлаа; ядаж л тэр одоо бусдын асуултад хариу үйлдэл үзүүлж эхэлсэн ч, хөл нь сулбагар хэвээр байв.

Хамгийн ноцтой нь Фэй Юлян байлаа. Нүд нь том нээлттэй байсан тул тэр ухаан алдаагүй байсан ч, хүмүүс нэрийг нь дуудахад ямар ч хариу үзүүлэхгүй байв. Түүний царай ямар ч хувиралгүй хоосон байх бөгөөд уруулынх нь булангаас цагаан хөөс сагарсаар байлаа.

"Чи энэ хоёрыг яачихсан юм бэ?!" гэж дунд эргэм насны эр уурлангуйгаар шаардав.

"Яагаад надаас асуугаад байгаа юм бэ? Би яаж мэдэх юм бэ?" Чэнь Гө үнэнийг хэлж байлаа. Түүнийг үзүүлбэрт орох үед, тэр хоёр аль хэдийн ийм байдалтай болчихсон байсан шүү дээ.

"Бид түрүүн утсаар ярьсан. Сяо Жү чиний ажилчид Юлянгийн мөрөн дээр гишгэсэн гэж хэлсэн! Чи яаж ажилчдаараа үйлчлүүлэгчдийг зодуулж зүрхэлж байна аа? Бид чамайг гарцаагүй шүүхэд өгөх болно!"

"Миний ажилчдыг түүнд халдсаныг хэн харсан юм бэ?" Чэнь Гө шалан дээр хэвтэх тэр хоёр руу хяламхийв. "Цагдаа дуудах бол дуудаж болно шүү. Тэдний биеэс өөрсдийнх нь гараас өөр ямар ч гадны хүний хурууны хээ олдохгүй гэдгийг би баталж чадна."

"Маргалдахаа больцгоо, би цэцэрлэгт хүрээлэнгийн эмчийг дуудъя. Одоогийн байдлаар хамгийн чухал зүйл бол тэдэнд туслах явдал байна." Энэ хэрэг Шюй авгад үнэхээр их толгойн өвчин болж байлаа.

"Тэд ийм байдалтай болчихоод байхад, чи буруугаа хүлээхээс татгалзсаар л байх уу? Аз болоход, бид бэлтгэлтэй ирсэн юм!" Дунд эргэм насны эр Фэй Юлянгийн үүргэвчийг онгойлгож, дотроос нь зөөврийн компьютер гаргаж ирлээ. Тэгээд Фэй Юлянгийн энгэрт байсан утасгүй камер болон үүргэвчнээс нь зүүсэн дуу хураагуурыг зөөврийн компьютерт холболоо.

"Үнэхээр, та нар бүрэн бэлтгэлтэй ирсэн бололтой шүү." Чэнь Гө түрүүн 'цогцоснууд'-ийг Аймшгийн байшингаас чирч байхдаа камеруудыг аль хэдийн анзаарсан бөгөөд тэдний энд ирсэн жинхэнэ зорилгыг нь гадарлаж байлаа. Гэсэн хэдий ч тэр үүнийг огтхон ч тоосонгүй. Бусад Аймшгийн байшингууд тайзны засал нь задарчихна гэж айдаг учраас бичлэг хийхийг хориглодог; эцсийн эцэст тайз засал хийнэ гэдэг асар их зардалтай зүйл. Харин Чэнь Гөгийн хувьд энэ нь санаа зовох зүйл биш байв.

Туршилтын даалгавруудыг биелүүлсний дараа түүнд шинэ үзүүлбэрүүд шууд л өгөгддөг. Шинэ үзүүлбэр шинэчлэгдэх хурдаараа ямар ч Аймшгийн байшин Чэнь Гөтэй өрсөлдөж чадахгүй байлаа.

Түүний өнцгөөс харвал, энэ хүмүүсийн цуглуулсан бичлэгүүд нь нэг төрлийн сурталчилгаа л байв; эцсийн эцэст түүний Аймшгийн байшинд хамгийн их дутагдаж байсан зүйл нь танигдах боломж байсан юм.

"Удахгүй чи ингэж маадгар байж чадахгүй ээ. Чиний ажилчид үйлчлүүлэгчдэд бие махбодийн халдлага үйлдсэнийг батлах энэ бичлэгийг би нотлох баримт болгон хадгалж авах болно!" хэмээн дунд эргэм насны эр хажуугаар өнгөрөх хүмүүсийн анхаарлыг татахыг хичээж байгаа мэт чангаар хэлэв.

"Бид бол жинхэнэ мэргэжлийн хүмүүс; бид танай хүмүүст хуруугаа ч хүргээгүй. Үүнийг би хэдэн удаа давтаж хэлэх хэрэгтэй юм бэ?" хэмээн Чэнь Гө асуунгаа зөөврийн компьютер рүү алхан очив. Тэр өөрөө ч Аймшгийн байшин дотор Фэй Юлянд юу тохиолдсон, яагаад худгийн хажууд оччихсон байсан юм бол гэдгийг маш их сонирхож байлаа.

Дунд эргэм насны эр зөөврийн компьютераа эгцлэн тавиад бичигдсэн видеог тоглууллаа. Дэлгэц тас харанхуй байх бөгөөд зөвхөн эмх замбараагүй дуу чимээ л сонсогдоно. Тэр үед Фэй Юлян Аймшгийн байшинд хараахан ороогүй байжээ. Дуу хураагуур урьдчилан ажиллаж эхэлсэн бололтой. Камерыг гаргаж ирээгүй байсан тул тэд зөвхөн дуу чимээг л сонсож, ямар ч дүрс харж чадахгүй байв.

Хэдэн секундын дараа, компьютераас Чэнь Гөгийн дуу сонсогдов.

"Чамд нэг зүйл сануулъя, хамгийн сүүлд яг чам шиг ингэж ярьсан хүн эндээс ухаангүй дээшээ хараад хэвтээгээрээ гарч ирсэн шүү."

Түүний араас Фэй Юлянгийн ихэмсэг инээх чимээ дагалдав. "Чи миний сонирхлыг бүр ч ихээр татчихлаа."