"Би юугаар туслах вэ?" хэмээн өнөөх эр зөөлөн дуугаар асуусан нь гайхмаар албаны бус, эгэл даруу байлаа.

"Луо захирал аа, энэ бол цагдаа нарт оргодол барихад тусалсан зоригт Чэнь дүү байгаа юм." Шюй авга Чэнь Гөг хажуу руугаа татав. "Тэр миний өмнө нь танд танилцуулсан асуудлын хариуг сонсохоор ирсэн юм. Тэр ашиглагдахгүй байгаа газар доорх зогсоолыг түрээслэхийг хүсэж байгаа."

"Ойлголоо. Биднийг орхи доо, та яваад ажилдаа орж болно." Луо захирал Шюй авгыг гарахыг дохилоо.

Луо захирал Чэнь Гөг буйдан дээр суулгаад, хоёр аяга цай аягалав. "Чамайг газар доорх зогсоол түрээслэх хүсэлтэй байгааг би дуулсан. Яах гэж ингэхээр төлөвлөөд байгаа шалтгаанаа надад хэлж болох уу?"

"Би Аймшгийн байшингаа өргөжүүлэхийг хүсэж байна. Зогсоол дотор газар доорх төөрдөг байшин байгуулах гэсэн юм."

"Газар доорх төөрдөг байшин гэнэ ээ. Муугүй санаа байна, гэхдээ чамд тийм том хэмжээний зүйлийг хийх төсөв бас чадвар байгаа юу? Тэр газрыг тохижуулахад шаардагдах санхүүжилттэй харьцуулахад түрээсийн мөнгө өчүүхэн зүйл байх болно доо."

Луо захирал буйдан налан суухад нүдэнд нь ядаргаа, сульдаа илт харагдана. "Би чиний санааг эсэргүүцээгүй байна, би чамд тэр газрыг түрээслүүлж болно, гэхдээ түүнээс өмнө би чамаас хэдэн асуулт асуух хэрэгтэй байна."

Хэдийгээр тэр Луо захирлаас аман зөвшөөрөл авсан ч, захирал түрээсийн үнийн талаар одоог хүртэл дурдаагүй байсан тул Чэнь Гө сандарсан хэвээр байв. "Асуу л даа."

"Чи Аймшгийн байшингийн эзэн учраас, Аймшгийн байшинд оруулах анхны хөрөнгө оруулалт ямар өндөр байдгийг надаас ч илүү сайн мэднэ. Бас, ширээ сандал, сав суулгыг нь буцаад зарчихаж эсвэл ашиглачихаж болдог зочид буудал, дэн буудлаас ялгаатай нь, хэрвээ чиний Аймшгийн байшин дампуурвал тэдгээр аймшгийн хэрэглэл, эд зүйлсээ чи яах вэ?"

Луо захирлын тавьсан асуудал үнэхээр үндэслэлтэй байсан бөгөөд Чэнь Гө үүнийг өмнө нь огт бодож үзээгүй байлаа.

"Чи Аймшгийн байшингаа амжилттай сэргээж чадлаа ч гэсэн, үйлчлүүлэгчдээ дахин татах асуудлыг яаж шийдэх юм бэ? Аймшгийн байшин бол нэг удаагийн хэрэглээтэй л ижил зүйл. Эхэндээ хэсэгтээ л шуугиан тарьж магадгүй ч, чиний боломжит үйлчлүүлэгчдийн тоо хязгаартай учраас аажмаар сонирхол нь буурна шүү дээ. Чи үүнд маш их хөрөнгө оруулалт хийх гэж байна, тэгвэл анх оруулсан хөрөнгөө нөхөж чадна гэдэгтээ итгэлтэй байна уу?

"Сүүлчийн нэг асуулт, Аймшгийн байшингаа газар доор барилаа гээд, түүнийгээ яаж сурталчлах юм бэ? Чиний үйлчлүүлэгчдийн тоо цэцэрлэгт хүрээлэнгийн зочдын тооноос шууд хамаарна. Цэцэрлэгт хүрээлэн хаагдах өдөр ирэхэд чиний Аймшгийн байшин яаж тэсэж үлдэх юм бэ?"

Луо захирал түүний сайн сайхныг нь бодсондоо л зогсоохыг оролдож байгааг Чэнь Гө мэдэж байлаа. Үнэндээ, Аймшгийн байшинд хөрөнгө оруулалт хийхээс татгалзахыг зөвлөсөн хүмүүс бүгд л түүнийг бодож, хамгийн сайн сайхныг хүссэндээ тэгж хэлж байгаа гэдгийг тэр мэдэж байсан юм.

Луо захирлын гурван асуулт Чэнь Гөгийн толгойд эргэлдэж байлаа. Эхний хоёр асуулт хар гар утас байгаа цагт амархан шийдэгдэх тул Чэнь Гөгийн хувьд жинхэнэ толгойны өвчин бол сүүлчийн асуулт байв. Хэрэв Шинэ Зуун цэцэрлэгт хүрээлэн хаагдвал, мэдээж хэрэг түүний Аймшгийн байшин ч бас хаагдах болно.

Өөр газар руу нүүх нь маш хэцүү, зүгээр л бичиг баримт бүрдүүлэх үйл явц нь л Чэнь Гөгийн толгойг гашилгах байлаа. Түүгээр ч барахгүй түүний төсөв хязгаарлагдмал; хар гар утасны үзвэрүүдэд тохирох өөр газар олно гэдэг бараг л боломжгүй зүйл.

"Энэ гурван асуултын талаар чи нухацтай бодож үзсэн үү?" Луо захирал Чэнь Гөгийн хариуг аль хэдийн таамагласан бололтой. "Чи одоохондоо буцсан нь дээр биш үү? Нарийвчилсан судалгаа, гүнзгий эргэцүүлэлгүйгээр чухал шийдвэр рүү яаран үсэрч орж болохгүй шүү дээ."

Чэнь Гө буйдан дээр хөдөлгөөнгүй суув. Тэр Луо захирал руу эргэж хараад, шуудхан "Цэцэрлэгт хүрээлэн үнэхээр удахгүй хаагдах гэж байгаа юм уу?" гэж асуулаа.

Луо захирал баталсангүй, бас үгүйсгэсэнгүй, харин нүдэн дэх ядаргаа нь улам гүнзгийрч, "Хэрвээ би цэцэрлэгт хүрээлэнг үнэхээр удахгүй хаагдах гэж байгаа гэвэл чи газар доорх зогсоолыг түрээслэнэ гэж зүтгэсээр л байх уу?" гэлээ.

"Тэгнэ ээ." Чэнь Гөгийн хариулт Луо захирлыг гайхшруулав. "Луо захирал аа, эхний болон хоёр дахь асуултын чинь шийдэл надад аль хэдийн байгаа. Бас гурав дахь асуулт чинь миний хувьд асуудал биш."

Чэнь Гөгийн нүдэнд гал дүрэлзэнэ. Залуу эр айдасгүйгээр үргэлжлүүлэн: "Миний Аймшгийн байшин өмнө нь хэзээ ч хэн нэгэнд найдаж байгаагүй, бас үйлчлүүлэгчдийн маань тоо цэцэрлэгт хүрээлэнгээс бүрэн хамааралтай байхгүй. Надад хугацаа өгчих, би Аймшгийн байшиндаа тоо томшгүй олон зочин татаад зогсохгүй, үүгээрээ бүхэл бүтэн цэцэрлэгт хүрээлэнг ч сэргээх болно! Газар доорх зогсоолыг түрээслэх нь зөвхөн анхны алхам. Миний төлөвлөгөө бол айдас хүйдэс, аймшигт суурилсан дэлхийн анхны өвөрмөц сэдэвчилсэн цэцэрлэгт хүрээлэнг байгуулах явдал юм."

Хэлэх гэснээ хэлж дууссаныхаа дараа Чэнь Гө Шюй авгын зөвлөгөөг эцэст нь нэг саналаа—бага ярих тусам алдаа гаргах магадлал багасна шүү дээ.

Тэр Луо захирал руу эргэлзэнгүйгээр харав. Дотор байсан бүх л зүйлээ уудалж орхисондоо тэр харамсаж байлаа.

Чэнь Гөг сонссоныхоо дараа Луо захирал аягаа доош тавих бөгөөд нүдэн дэх ядаргаа нь алга болсон байв. Хэсэг зуур чимээгүй байсны эцэст тэр гэнэтхэн инээгээд, "Чи надад миний залуу үеийг дэндүү их санагдуулж байна" гэлээ.

Тэр босож очоод цонхны хөшгөө нээв. Оффисоос цэцэрлэгт хүрээлэн тэр чигтээ харагдаж байлаа.

"Шинэ Зуун цэцэрлэгт хүрээлэнг хаахыг хамгийн их эсэргүүцэж, хамгийн их гуниглаж байгаа хүн нь би өөрөө юм шүү дээ." Тэр цонх онгойлгоход буурал үсийг нь салхи илбэн хийсгэнэ. "Энэ цэцэрлэгт хүрээлэн миний хувьд бүх л ертөнц минь юм. Хэрвээ боломжтой бол би үүнийг үүрд нээлттэй байгаасай л гэж хүсэж байна."

Луо захирал Чэнь Гө рүү эргэн харж инээмсэглэлээ. Түүний инээмсэглэл маш ээдрээтэй; орчлонгийн жаргал зовлонг үзэж туулсан, хувь заяаны эрхшээлд бууж өгсөн хүний дөлгөөн инээмсэглэл байв. "Би чиний түүхийг сонссон. Эцэг эхийгээ алга болсны дараа чи өөрийнхөө үндсэн ажлаа хаяж, тэднийхээ Аймшгийн байшинг өвлөн авсан гэсэн. Нэг талаараа, бидний түүх маш төстэй юм, гэхдээ чи надаас хамаагүй азтай."

Тэр ширээн дээр байсан зургийн жаазыг гартаа авав. Энэ бол өрөөнд байсан ганцхан зургийн жааз байлаа. Түүн дотор аав охин хоёрын зураг байв. Аав нь дундаж өндөртэй, дөлгөөхөн төрхтэй хүн байлаа. Тэвэрт нь байгаа охин хөөрхөн хэдий ч, гар нь өвдөлт мэдрэгдэхүйц хачин өнцгөөр мушгирсан, нүдэнд нь ямар ч амьдралын оч байхгүй мэт харагдана.

"Энэ бол миний охин. Тэр хүнд хэл ярианы бэрхшээлтэй байсан бөгөөд зүгээр эгц зогсохын тулд хүртэл тусгай төхөөрөмж хэрэгтэй болдог байсан юм. Бурхан түүнд хатуу хандсан ч, тэр зөвхөн над руу гэлтгүй хорвоо ертөнц рүү инээмсэглэх дуртай хүчирхэг бяцхан охин байсан даа."

Луо захирал эргэж цонхны гадаах тэнгэр рүү харав. "Гэвч хорвоо ертөнц түүний өөдөөс инээмсэглээгүй юм. Би охиноо цэцэрлэгт хүрээлэнд салхилуулахаар авч гардаг байсан ч, хүүхдүүдийн хэн нь ч түүнтэй тоглохыг хүсдэггүй байлаа. Охин минь над руу аргаа барсан байдалтай эргэж харах үед, түүнийг ямар нэгэн буруу зүйл хийчихсэн болохоороо л ингээд гадуурхагдаад байна гэж айж байгааг би мэдэрдэг байсан.

Би түүнийг яаж тайвшруулахаа мэдэхгүй байсан учраас, тэрхүү хүйтэн сэтгэлт хүмүүстэй нүүр тулуулахгүйн тулд зөвхөн бороотой өдрүүдэд л гадагш гаргадаг байлаа. Магадгүй тэр үед л охиндоо зориулаад зөвхөн түүний гэх цэцэрлэгт хүрээлэнг барьж өгөх бодол толгойд минь орж ирсэн байх.

"Харамсалтай нь, тэр цэцэрлэгт хүрээлэн нээгдэхийг харж амжилгүй өөд болсон юм." Зургийн жаазаа доош тавихад Луо захирлын нүд гайхмаар тайван хэвээр байв. "Цаг үеэсээ хоцрогдсон энэ цэцэрлэгт хүрээлэнг амьд авч үлдэхийн тулд би яагаад дампуурлын ирмэгт очихоос ч буцахгүй байгааг олон хүн ойлгодоггүй юм, гэхдээ чамайг ойлгоно гэдэгт би итгэж байна."

"Би ойлгож байна." Чэнь Гө аль хэдийн босоод зогсчихсон байлаа. Луо захирал түүнд ийм хувийн нандин нууцаа дэлгэнэ гэж тэр огт төсөөлөөгүй байв.

"Хүн бүхэн зугтах гарц хайж байхад, чи л харин өөр байсан. Чи намайг гайхшруулж чадсан шүү." Цонхоо хаасныхаа дараа Луо захирал шургуулганаасаа нэгэн бичиг баримт гаргаж ирэв. "Үнэндээ, Шюй авгыг чиний хүсэлтийг надад хэлэх үед би аль хэдийн зөвшөөрсөн байсан юм. Үүнийг ав. Хэрвээ чамд ямар нэгэн тусламж хэрэг болбол над дээр ирээрэй, гэхдээ чамд ердөө хоёроос гурван сарын л хугацаа үлдсэн шүү гэдгийг санаарай."