Хөлийн чимээ маш яаруу сонсогдох бөгөөд яг л ямар нэгэн аймшигт араатнаас зугтаж байгаа мэт байв. Чэнь Гө ангиас гарахдаа үүний эзнийг харлаа. 1.8 метр өндөр Жү Жянин эмэгтэйчүүдийн дотуур байрнаас амиа аврахаар хашхирсаар ухасхийн гарч ирэв. Түүний царай цонхийж цайсан байх бөгөөд хонгилоор галзуу бух шиг л гүйж явлаа.

[Юу болоод байна аа? Гүйж байгаа чиглэлээс нь харвал, тэр эмэгтэйчүүдийн дотуур байранд ямар нэгэн аймшигтай зүйлтэй таарсан бололтой, гэхдээ эмэгтэйчүүдийн унтлагын өрөөнд чинь ямар ч аймаар зүйл байхгүй шүү дээ.]

Чэнь Гөг юу ч хийж амжаагүй байхад Жү Жянин аль хэдийн ухаан алдталаа айчихсан байлаа. Энэ нь Чэнь Гөд аргаа барсан, мухардалд орсон мэт мэдрэмж төрүүлэв.

[Тэд өөрсдийгөө юунаас ч айдаггүй гэж хэлээгүй бил үү? Үзүүлбэр рүү орохдоо маш тайван байсан биз дээ? Одоо яагаад галзуу нохой шиг ухаан жолоогүй гүйгээд байгаа юм бэ?]

Энэхүү шинээр нээгдсэн үзүүлбэрт тэд яг юутай тааралдсаныг Чэнь Гө өөрөө ч мэдэхгүй байв. Аюулгүй байдлын үүднээс тэр Жү Жянингийн замыг тосож, юу болсон талаар нарийн ширийн зүйлийг асуухаар шийдлээ.

Эмэгтэйчүүдийн унтлагын өрөөнөөс ухасхийн гарсан Жү Жянин амьсгаагаа ч дарж амжаагүй байтал битүүмжлэгдсэн анги дотор нэгэн сүүдэр хөдлөхийг олж харлаа!

[Сургуулийн дүрэмт хувцас амьд орчихож!]

Энэ бодол түүний толгойд шууд л зурсхийн орж ирэв. Тэр маш хурдан гүйж байсан тул өөрийгөө зогсоох ямар ч боломжгүй байлаа. Ангийн хаалган дээр ирэх үедээ тэр цусанд будагдсан нэгэн сүүдэр ангиас гулсан гарч ирэхийг харлаа. Жү Жянингийн хувьд цаг хугацаа удаашрах мэт болов. Түүний харц тэр хүний царайнд туслаа; энэ нь олон өөр хүмүүсийн нүүрийг эвлүүлж оёсон царай байх бөгөөд нүүр бүр нь айдас, түгшүүр, өвдөлт шаналлын сэтгэл хөдлөлийг харуулсан байлаа.

[Энэ ангийг аюултай гэдгийг би мэдэж байсан юм!]

Өөрийгөө зогсоож чадалгүй Жү Жянин хонгилын ханыг шууд л мөргөж орхив. Биеэр нь тархах өвдөлтийг үл тоон тэр хананаас түлхэж босоод, эргээд гүйлээ!

Өвдөлт болон айдсын хослол түүний ухаан санааг тэр чигт нь самууруулсан байв. Хаашаа явж байгаагаа ч харалгүй гүйсэн Жү Жянин хамгийн эхний тааралдсан гарц руу харван орлоо. Дотогш орсныхоо дараа тэр энэ нь булангийн угаалгын өрөө болохыг сая л нэг ухаарав.

[Тэр яагаад өөрийгөө түгжчихдэг билээ?]

Энэ хүн эмэгтэйчүүдийн унтлагын өрөөнд яг юутай тааралдсан юм бол гэхээс Чэнь Гөгийн сониуч зан улам бүр хөдөлж байлаа.

[Бас тэр яагаад ганцаараа байгаа юм бол? Найз нь хаачсан бэ?]

Энэ талаар хэсэг бодсоны эцэст Чэнь Гө хариултыг тэр хүнээс өөрөөс нь шууд асуусан нь дээр гэж шийдэв. Тэрээр угаалгын өрөө рүү орохынхоо өмнө нүүрэн дэх арьсан багтаа хүрлээ. Жү Жянин угаалгын өрөөнд орсныхоо дараа л буруу эргэснээ ухаарсан боловч, өөр хийж чадах зүйл түүнд байсангүй. Тэр тааралдсан нэг бүхээгийг татан онгойлгосон нь дөрөв дэх бүхээг байсан бөгөөд дотор нь орж нуугдлаа.

Тэрээр гарынхаа алгаар амаа тас дарж, булчинлаг биеэ суултуурын хажууд багтаахаар шахан суулаа. Түүний зүрх хүчтэй цохилж, нүдний хүүхэн хараа нь сандран эргэлдэж байв. Жү Жянин үнэхээр ухаан алдталаа айсан байлаа. Үзэгний сүнс тоглож байх үед тэрээр Фэй Юлянгийн өөдөөс харж суусан бөгөөд найз нь дүн шинжилгээ хийгээд завгүй байх зуур, тэр Фэй Юлянгийн ард Үзэгний сүнс аажмаар гарч ирэхийг харсан юм. Тэр эмэгтэйн хөөж хавдсан царай санах үед түүнд уушгиных нь хамаг агаарыг сороод авчихсан мэт мэдрэмж төрж байлаа.

[Тэр жүжигчин байгаагүй! Энэ Аймшгийн байшин үнэхээр сүнстэй юм байна!]

Тоглоом эхлэхээс өмнө тэд унтлагын өрөөг, тэр байтугай орны доогуур хүртэл нэгжиж үзсэн. Өрөөн дотор хэн ч нуугдаагүй гэдэгт тэд бүрэн итгэлтэй байсан; тэр өрөвдмөөр эмэгтэй ор мөргүй хоосон агаараас л гарч ирсэн шүү дээ!

[Гарцаагүй сүнс байж таарна!]

Тэр эмэгтэйн царай Жү Жянингийн оюун санаанаас гарахыг хүссэнгүй. Нүдээ аних үед хүртэл нөгөө эмэгтэй дүүжлүүрийн оосортоо савлаж байх нь харагдаж байлаа. Хана налан суух тэрээр өөрийгөө үнэхээр арчаагүй, хүчин мөхөс болсноо мэдэрлээ. Яагаад ч юм бэ түүнд өөрийгөө хамгаалалтгүй, бүх юм нь ил гарсан мэт санагдана.

[Юлян өрөөнд үлдсэн. Сүнс түүний мөрөн дээр зогсож байсан. Ийм дүр зураг бодит амьдрал дээр хэзээ ч гарахгүй биз дээ?]

Жү Жянин хэд хэдэн удаа гүнзгий амьсгаа авав. Хүчилтөрөгч дутагдсанаас болоод түүний толгой эргэж байгаа мэт санагдана.

[Би гадаа байгаа хүмүүстэй холбоо барих хэрэгтэй; энэ Аймшгийн байшин асуудалтай байна.]

Тэр өөртөө битгий ай гэж хэлэхийг хичээсэн ч, булчинлаг гарууд нь тасралтгүй чичирсээр л байлаа. Тэр үүргэвчээ нэлээд удаан ухсаны эцэст утсаа олж авав.

"Бяцхан Жү? Чи яагаад над руу залгаж байгаа юм бэ? Та хоёр бичлэгээ хийгээд дуусчихсан юм уу?" Утасны нөгөө үзүүрээс намхан, дунд эргэм насны эрийн хоолой дуулдав.

"Юань ах аа, гуйж байна, орж ирээд надад туслаач! Энэ Аймшгийн байшин дотор жинхэнэ сүнснүүд байна шүү дээ!" Жү Жянингийн хоолой уйлагнан чичирч байлаа. "Би цаашаа хэр удаан тэсэж чадахаа мэдэхгүй нь. Энд Бурхан л мэдэх хэмжээний хэчнээн ч сүнс намайг хайгаад байгаа юм бэ дээ."

"Аймшгийн байшин сүнстэй байх нь хэвийн зүйл биш гэж үү?" Дунд эргэм насны эр Жү Жянинг тоглож байна гэж бодов.

"Жүжигчдийн тоглосон сүнс биш, жинхэнэ сүнс байна гээд байхад!" Жү Жянин яаруухан сийгүүллээ. Тэр гадаа байгаа 'сүнснүүд'-д сонсогдчих вий гэж айсандаа дуугаа өндөрсгөж зүрхэлсэнгүй.

Дунд эргэм насны эр эцэст нь Жү Жянингийн хоолойн дахь ноцтой байдлыг анзаарав. "Юлянд утсаа өг дөө, би түүнтэй ярья."

"Юлян ах сүнсэнд эзэмдүүлчихсэн; тэр одоо хүртэл тэр хараагдсан унтлагын өрөөнд гацаад байгаа."

"Эзэмдүүлсэн гэнэ ээ?"

"Би өөрийн хоёр нүдээрээ харсан; сүнс түүний мөрөн дээр зогсож байсан. Тэр дүүжлэгдсэн сүнс байсан, царай нь хөх ягаан туяатай цонхигор цагаан, нүд нь ухархайгаасаа бүлтийгээд гарчихсан байсан!"

"Мөрөн дээр нь зогсож байсан гэнэ ээ? Та нар ажилчдад нь зодуулчихсан юм уу? Ойлголоо! Бид одоохон яваад орлоо!"

"Ажилчид биш ээ, жинхэнэ сүнс; энэ Аймшгийн байшин дотор ямар ч ажилтан байхгүй..." Жү Жянинг үгээ дуусгаж амжаагүй байтал угаалгын өрөөний үүднээс хөлийн чимээ сонсогдов.

[Сүнс орж ирчихэв үү?!]

"Чи юу яриад байгаа юм бэ? Байна уу?" Дунд эргэм насны эрийн хоолой утаснаас дуулдав. Сүнсний анхаарлыг татчих вий гэж айсандаа Жү Жянин яаран дуудлагаа тасаллаа.

[Намайг сонсоогүй байгаасай. Гуйя, тэр намайг битгий олоосой, би дахиж хэзээ ч энэ газарт ирэхгүй ээ.]

Жү Жянин утсаа унтрааж, тонгойн суугаад бүхээгний модон хаалга руу эгцлэн ширтэв.

Түүний өмнөх хаалга хэзээ татагдаж онгойхыг тэр мэдэхгүй, бас хаалганы цаана юу байгааг ч таашгүй байлаа. Түүний толгойд хаалганы цаанаас нөгөөх аймшигт эмэгтэйн царай гарч ирэх эсвэл сургуулийн дүрэмт хувцас өөрөө хийсэн бүхээг рүү нь орж ирэх зэрэг төрөл бүрийн аймшигтай дүр зургууд хөвөрнө.

[Би одоо яах ёстой вэ? Юань ах аа, хурдхан ирээч!] хэмээн тэр дотроо залбирч байлаа. Хөлийн чимээ улам бүр ойртсоор байв!

ХЯХ...

Эхний бүхээгний хаалга түлхэгдэн онгойлоо. Хуучин модон хаалга тод сонсогдохуйц хяхтнан дуугарах бөгөөд энэ нь Жү Жяниныг айсандаа амьсгаагаа дарахад хүргэв. Хэсэгхэн хугацааны дараа, хоёр дахь бүхээгний хаалга түлхэгдэн онгойлоо.

[Улам ойртоод байна!]

Дахин нэлээд удаан хүлээлтийн дараа түүний таамаглаж байснаар гурав дахь хаалга онгойв.

[Яг миний хажууд байна! Удахгүй энэ хаалгыг онгойлгоно доо!]

Жү Жянингийн хамаг биеийн булчин чангарлаа. Айдас, түгшүүр түүний эрүүл ухааныг тамлан зовоож байв. Цаг хугацаа аажмаар урсан өнгөрөх боловч хачирхалтай нь, хэн ч түүний бүхээгний хаалгыг онгойлгосонгүй. Тэр хагас минут хүлээсэн ч, бүхээгний хаалга нь хөдлөөгүй хэвээр л байв.

[Явчихсан юм байх даа?]

Тэр хамаг зоригоо шавхан хаалгыг ялигүй татаж онгойлгов. Гадаа юу ч байсангүй.

[Үнэхээр явчихаж ээ?]

Тэр хаалгыг аажмаар түлхэж онгойлгоход, гадаа үнэхээр хэн ч байсангүй.

[Ямар азтай юм бэ. Бараг л баригдах шахлаа шүү.]

Санаа амарч гүнзгий амьсгаа авсныхаа дараа Жү Жянин дунд эргэм насны эрийн дугаар руу дахин залгалаа. Утасных нь гэрэл асах үед, тэр утасныхаа дэлгэц дээр ямар нэгэн зүйл ойж тусахыг харлаа. Түүнийг эргэж харахад, гурав дахь бүхээгний хаалганы дээд талд нэгэн хэсэгчилж оёсон царай өөр рүү нь чимээгүйхэн ширтэж байв.