Академийн эмнэлгийн цогцолборын газар доорх нэгэн түвшинд, аварга том дөрвөлжин хэлбэртэй зүүдний капсул болон төрөл бүрийн эмнэлгийн төхөөрөмжөөр дүүрсэн жижиг өрөөнд цайвар шаргал үстэй нарийхан биетэй охин тунгалаг шилэн тагны доор унтаж байлаа. Нүүрийг нь хүйтэн уурын нимгэн манан хүрээлжээ.

Гэнэт капсулын гадаргуу дээрх гэрлүүд дараалан асаж, өрөөн дэх эмнэлгийн төхөөрөмжүүд ажиллаж эхлэн янз бүрийн чимээ гаргав.

Хэдхэн мөчийн дараа охин гайхалтай цэнхэр нүдээ нээгээд хашхирлаа.

***

Хотын төв дэх хувийн асаргааны газрын дээд давхарт, өндөр цонхтой тансаг өрөөнд хамгийн сүүлийн үеийн унтлагын капсул нарны гэрэлд умбан чимээгүйхэн зогсоно.

Хажууд нь суусан сувилагч дотор нь унтаж буй үзэсгэлэнтэй залуугийн амин үзүүлэлтүүдийг хянаж байлаа.

Сүүлийн гурван жилийн турш тэр залуу ганцаараа үлдсэн ганц ч минут байгаагүй.

Түүний капсулыг үргэлж шинэхэн цэцэгс хүрээлдэг байв.

Мөн хэн нэгэн үргэлж харж суудаг байлаа.

Гурван жилийн турш цэцэгс солигдож, сувилагчид ирж буцсаар байсан ч залуу өөрөө огт өөрчлөгдөөгүй.

Түүний тухайд юу ч өөрчлөгддөггүй байв. Гэтэл гэнэт сувилагчийн нүд томрон нээгдэв.

Дараагийн агшинд унтлагын капсул хурц гэрлээр гэрэлтлээ. Таг нь хажуу тийш хурдан гулган нээгдэж зориулалтын тасалгаандаа оржээ.

Дотор байсан дүрс аажмаар агаарт хөөрч байв. Ямар нэг үл үзэгдэх хүч дээш татаж байгаа мэт.

Тэр үзэсгэлэнтэй залуу...

Агаарт хөвж байлаа.

Сувилагч хэдэн секунд хөдөлгөөнгүй зогсон цочирдов.

Дараа нь ханан дахь удирдлагын самбар руу яаран гүйж очоод дуудлагын товч дарлаа.

***

Хотын төдийлөн нэр хүндтэй биш дүүргийн нэгэн жижиг орон сууцанд, давчуу өрөөнд өндөр нуруутай залуу эмэгтэй хуучирч муудсан капсул дотор хэвтэж байв.

Энэ загварын хамгийн сүүлчийн үлдсэн төлөөлөгч байж мэдэхээр тийм хуучин байлаа.

Үйлдвэрлэлээс аль эрт гарсан.

Гэсэн ч тэр орон сууцанд байсан хамгийн тансаг зүйл нь мөн л энэ байсан.

Өрөөний хаалга нээлттэй байж, мэдээний нэвтрүүлгийн дуу сонсогдоно.

Таатай бөгөөд өөртөө итгэлтэй хоолой ингэж ярьж байлаа.

"...ер бусын олон Сэрэлтүүд! Эрхэм үзэгчид ээ, бид... бид яг одоо сурвалжлагчдаасаа мэдээлэл хүлээн авч байгаа бөгөөд тун удахгүй энэ үйл явдлын талаар дэлгэрэнгүй мэдээлэл хүргэх болно. Харин агуу Өв залгамжлагч овгуудын төлөөлөгчид..."

Гэнэт нэвтрүүлгийн дуу тасарч, оронд нь хүнд бөгөөд найдваргүй нам гүм байдал ноёрхов.

Удалгүй капсул байрлах өрөө рүү болгоомжтой алхах хөлийн чимээ сонсогдов.

Гэвч дараагийн агшинд капсулын хуягласан шилэн таг дотроосоо цохигдон доргиж, цохилтын цэгээс ан цавын тор мэт хээ тархлаа.

***

Академид, эхний өрөөтэй яг адилхан өөр нэг өрөөнд гэрэл гэнэт анивчаад унтарчээ. Одоо тэр өрөө туйлын харанхуйд умбасан байв.

Ямар нэг зүйл нүргээнтэйгээр унаж, дараа нь өвдсөн хүний хоолой исгэрэн хэлэв.

"Хараал ид!"

Хэсэг хугацааны дараа гэрэл дахин асав.

Хөмөрсөн эмнэлгийн дэлгэцийн дэргэд цайвар арьстай, хар үстэй туранхай залуу зогсож байлаа.

Түүний нүүрэнд төөрөлдсөн, будилсан төрх тодорчээ.

Унтлагын капсулын таг хаалттай хэвээр байв.

Гэвч дотор нь хэн ч байсангүй.

Тэндээс хэдэн зуун метрийн цаана, бүр ч гүн газар доор өөр нэг өрөө байлаа.

Энэ өрөө арай том бөгөөд бусдаасаа хавьгүй сайн хамгаалагдсан байв.

Өрөөний голд энгийн нэг унтлагын капсул байрлана.

Түүний тунгалаг тагны доор зааны ясан өнгөтэй арьстай, урт мөнгөлөг үстэй залуу эмэгтэй юу ч болоогүй мэт тайван унтаж байлаа.

Гадаа улам их шуугиан дэгдэж байсан ч өрөөний дотор нам гүм, амар амгалан хэвээр.

Юу ч өөрчлөгдсөнгүй.

Капсул тод гэрлээр ассангүй.

Эмнэлгийн төхөөрөмжүүд чимээгүй хэвээр байлаа.

Унтлагын капсулын шилэн авсанд хоригдсон тэр залуу эмэгтэй мөн л зүүдэлсээр байв.

Яг л үүрд Хар дарсан зүүдэндээ үлдэх хараал хүртсэн мэт.

***

Санни жижиг өрөөг тойруулан харж, өөрийгөө хаана байгаагаа аажмаар ойлгов.

...Академи.

Тэр Академид буцаж иржээ.

Тэр бодит ертөнцөд эргэн ирсэн байлаа.

Эргэн тойрноо ажиглахад эмнэлгийн төхөөрөмжүүд болон унтлагын капсул бүгд дохиоллын гэрлээр анивчиж байв. Капсулын таг хаалттай хэвээр.

'Би яаж гарчихсан юм бэ?'

Тэгээд ч...

Доош хараад Санни өөрийгөө нүцгэн байгааг ойлгов.

Эвгүй нөхцөл үүсгэхгүйн тулд тэр даруй Хүүхэлдэйчний Нөмрөгийг дуудлаа.

Хар утаснуудаас сүлжигдэн хуяг үүсч арьсыг нь бүрхэхэд тэр хамаагүй дээр болсон мэт санагдав.

...Гэхдээ Шөнө Дундын Хэлтэрхийг бас дуудахгүй байх гэж өөрийгөө хүчээр барих хэрэгтэй болов.

Түүний зөн совин танихгүй орчинд заавал зэвсэглэхийг шаардан орилж байлаа.

Гэвч энэ бол бодит ертөнц.

Тэр өөрийн зан авирыг өөрчлөх хэрэгтэй.

Хувцасласан шийдвэр зөв байсан нь удалгүй батлагдав.

Хэдхэн мөчийн дараа өрөөний хаалга нээгдэж, цагаан халаадтай эмэгтэй яаран орж ирлээ.

Санниг хараад тэр гэнэт хөшчихөв.

Нүд нь айсандаа томрон, амандаа хашхирахыг дарах гэсэн мэт гараа авчрав.

'Түүнд юу болчихов?'

Санни хөмсгөө зангидан хэд хэд анивчаад ойролцоох эмнэлгийн төхөөрөмжийн гялгар гадаргуу дээр туссан өөрийн тусгалыг харав.

'...Өө.'

Нойрсогчид ч бай, Сэрэгсэд ч бай Зүүдний ертөнцөд зөвхөн сүнсээрээ аялдаг.

Тиймээс түүний жинхэнэ бие өөгүй бүтэн, ганц ч сорвигүй байлаа. Гэхдээ Хүүхэлдэйчний Нөмрөгийн талаар тэгж хэлж болохгүй. Торгон хуяг нь урагдаж, хиртэй болж, бараг өөдөс мэт харагдана.

Түүнээс гадна маш их цусаар будагдсан тул анх саарал өнгөтэй байсан гэдгийг мэдэхэд ч бэрх болжээ.

Ичсэн байдалтай эмч рүү хараад Санни нэг жил гаруй хугацаанд ярьж үзээгүй хүний сөөнгө хоолойгоор инээмсэглэхийг оролдон хэлэв.

"Өө... сайн байна уу? Магадгүй надад та цэвэрхэн хувцас олж өгч болох уу?"

Эмэгтэй хэсэг хугацаанд түүн рүү ширтсэний дараа чичирсэн хоолойгоор хэлэв.

"Нойрсо... Сэрэгч Санлесс? Ноёнтоон, та сэрчихсэн юм уу?"

'Ноёнтоон гэнэ үү... тэр намайг сая ноёнтон гээд дуудчихав уу?'

Санни инээмсэглэв.

"Тийм байгаасай гэж найдаж байна. Эцсийн эцэст би нэг жил хоёр долоо хоног унтсан шүү дээ."

Эмч эцэст нь тайвширсан бололтой.

Тэр Санни руу харж, нүдэнд нь баяр хөөр болон хөнгөрсөн мэдрэмж тодров.

Хэдэн мөчийн дараа эмэгтэй үл ялиг инээмсэглэн, чин сэтгэлийн бишрэлээр дүүрэн хоолойгоор хэлэв.

"Бодит ертөнцөд тавтай морил, эрхэм ээ!"