Санни хэдэн минут хавцалд үлдэн, ямар сонголт хийхээ бодож, үл мэдэгдэх нумчин өөр бай руу шилжих байх гэж найдаж байлаа.

Тэр Хаалганы тулааны үеэр өөрийн телепорт хийх чадвараа аль хэдийн ил болгосон байсан ч бичлэгийн чанар муу байсан учраас яг яаж үүнийг хийснийг нь нууж чадсан юм. Харин Зүүдний Тэмцээний шууд дамжуулалтын болор мэт тод дүрсний өмнө Санни Сүүдрийн алхалтыг дахин ашиглах эрсдэл гаргаж болохгүй байлаа. Хэдийгээр тэр үнэхээр, үнэхээр ашигламаар байсан ч гэсэн...

Тэр мөн сүүдрээ илгээж нумчны байрлалыг тагнуулж чадахгүй байсан нь түүнийг мухардмал байдалд оруулав.

Хамгийн зөв сонголт нь хэсэг хугацаанд нуугдах байсан ч өнөөдөр аз түүнээс бүрмөсөн нүүр буруулсан бололтой. Тэр хавцалд хоргодож байсан нөгөө Сэрэгчийг ялсны дараа удалгүй навчис сэрчигнэх чимээ үл мэдэг өөрчлөгдөж, эртний моддын үндэс хооронд гэнэт нэгэн ёрын харанхуй хөдөлж эхлэв.

Илүү олон хүн хасагдах тусам үлдсэн өрсөлдөгчид асар том талбайгаас шинэ өрсөлдөгч олоход улам хэцүү болох нь гарцаагүй байлаа. Тиймээс талбай цаг өнгөрөх тусам улам жижгэрэхээр бүтээгдсэн байв.

Энэ жил үзэсгэлэнт ой аажмаар өөрийн жинхэнэ мөн чанар болох аварга, жигшүүрт, мах идэгч Титан руугаа эргэн хувирч байсан нь тоглогчдыг төв рүү шахах арга болсон бололтой.

'Гайхалтай! Үнэхээр хараал идсэн гайхалтай юм!'

Хаднаас түлхэн өндийсөн Санни хараал урсган, налуу өөд авирч эхлэв.

---

Хэсэг хугацааны дараа ихэд бухимдсан, хуягнаас нь гэрлийн оч сарнин унасан тэрээр моддын нөмрөөс гарч жижигхэн цэлгэр талбайд орлоо. Тэнд гялалзсан гууль хуяг өмссөн нэгэн Сэрэгч хоёр хүний задарч буй цогцсын дээгүүр зогсон, гартаа хүнд байлдааны алх барьсан байв. Түүнээс хэдхэн алхмын зайд өөр нэгэн бүсгүй шууныхаа өнгөц шархыг боож байлаа.

Тэр эр Санни руу нэг харснаа нүдээ эргэлдүүлэв.

"Гайхалтай! Бас нэг Монгрелийн дуурай..."

Гэвч тэр өгүүлбэрээ дуусгаж амжаагүй байтал одачигийн ир түүний хоолойг нэвт сүлбэж, гууль цээж хуягийн ирмэг болон дуулганы доод хэсгийн завсраар яг таг шурган орлоо.

Сэрэгчийн бие газарт унахад хамтрагч нь бүлтийсэн нүдээр Санни руу ширтэв. Байлдааны сүх нь гараас нь мултран уналаа.

"Өө, новш! Чи... чи жинхэнэ нь байна!"

Бүсгүй эргэн зугтахыг оролдсон ч Санни аль хэдийн хажууд нь хүрчихсэн байсан бөгөөд ганц хурдан цохилтоор түүний тулааныг өндөрлүүлэв.

"Оролцогч Абель хасагдлаа."

"Оролцогч Винн хасагдлаа."

Санни санаа алдан хэсэг хөдөлгөөнгүй зогсож, амсхийв.

...Тэр бага зэрэг биш, үнэхээр их ядарсан байлаа.

Гэхдээ хамгийн хэцүү нь хараахан эхлээгүй байв.

Гэнэт эртний ой даяар бүрээн дуу нижигнэн цуурайтаж, Зүүдний Орны уянгалаг хоолой зарлав.

"Ердөө таван зуун өрсөлдөгч үлдлээ!"

"Хамгийн зоригт дайчид: Махарана овгийн Дар, далан найман ялалт; Галшил, гучин гурван ялалт; Монгрел, хорин долоон ялалт."

Санни хар багны цаана барайсан царайгаа нуусан чигээрээ тэнгэр өөд ширтэв.

"Далан найман ялалт... хөөх. Энэ хэн гээч мангас вэ?"

Түүнд хэн болохыг нь аль хэдийн тааж байгаа мэт мэдрэмж төрөв. Өөрийн хорин долоон өрсөлдөгчийг дарах нь тийм ч их цаг аваагүй ч тэднийг хайж олох нь нэлээд авсан. Эцсийн эцэст алах дайснаа олохын тулд ойгоор тэнүүчилж үнэтэй минутуудаа үрэхгүй хүн гэж хэн байх билээ?

Асар хол зайд, ямар ч саадыг үл хайхран байгаа мэдэрдэг хачин чадвартай хараал идсэн нумчин л биш бол.

'Би хурдаа нэмэх хэрэгтэй бололтой.'

Монгрел ямар нэг Өв залгамжлагч ханхүүгээс хоцорч болохгүй.

Яг бодолд нь хариулсан мэт моддын цаанаас гэнэт арваад дүр гарч ирэн түүнийг бүслэв. Эдгээр Сэрэгсэд төрөл бүрийн зэвсгээр зэвсэглэсэн бөгөөд сэтгэл хангалуун төрхтэйгээр түүн рүү харж байлаа. Тэд энэ отолтыг үнэхээр сайн төлөвлөсөн бололтой. Саннид ухрах газар ч, зугтах боломж ч байсангүй.

Мөн завсрын дүн хэдхэн секундын өмнө зарлагдсан тул тэдний дунд ямар нэгэн зөн мэдрэх Аспектийн Чадвартай хүн дор хаяж нэг байсан нь илэрхий байв. Үгүй бол тулаан ийм эрт үед хэн ч түүний байршлыг яг таг олж чадахгүй.

Тэр новш өөр юу мэдэж байгаа бол?

Санни санаа алдав.

Отолт хийсэн хүмүүсийн нэг урагш алхаж инээмсэглэв.

"Уучлаарай, Монгрел. Энд байгаа бид бүгд чамайг үнэхээр хүндэлдэг. Ялангуяа тэр Хаалгыг хамгаалахын тулд амиа эрсдэлд оруулсны чинь дараа. Гэхдээ Валор овгийн зэвсгүүд дэндүү сайхан шагнал байна. Бид өөрсдийгөө ч бас бодох хэрэгтэй. Өширхөхгүй биз дээ?"

Хар хуягт сүрдмээр дүр тэр залууг хэсэг ширтсэний дараа аймшигт багны цаанаас бүдэг боловч хачин танил хоолой сонсогдов.

"...Өчүүхэн ч үгүй."

Харин дотроо Санни огтхон ч тайван байсангүй.

'Новшнууд! Шалчигнасан шаарнууд! Луйварчид! Арван хоёрын эсрэг нэг гэж үү?! Та нарт ичих нүүр гэж алга уу, танхайнууд аа?! Наашаа хүрээд ир, хараал идсэн хулчгарууд аа! Би та нарыг алчихаад дараа нь эмээг чинь ч алах болно!'

Дараагийн агшинд отогчид хүслийг нь биелүүлэв. Төрөл бүрийн Аспектийн Чадвар нэгэн зэрэг идэвхжиж, жижигхэн талбайг үхлийн элементүүд болон гангийн догшин шуурга болгон хувиргав.

'...Өө, новш!'

---

"Өө үгүй! Монгрел асуудалд орчих шиг боллоо!"

Сайклус уурласан сэтгэгдлүүдээр дүүрсэн урсгалыг нэг харснаа дахин дамжуулалт руугаа эргэв. Тэр ч байтугай Димтэй хамт дэлгэцэнд ховсдуулсан мэт ширтэж, үзэгчдийг мэдээлэл болон хөгжилтэй яриагаар хангах үндсэн ажлаа хүртэл мартжээ.

Тэдний өмнө өрнөж буй дүр зураг хэтэрхий... аймшигтай байлаа.

Хэдхэн хормын өмнө тэд хар хуяг өмссөн ганц дүр тод гэрэлтсэн цэлгэр талбайн голд хөдөлгөөнгүй зогсон өөрийг нь бүсэлсэн арван хоёр отогчийг хүйтэн хайхрамжгүй харцаар ширтэж байхыг харсан. Чанга яригчаар Монгрелийн хоолой эгшиглэв. Хачин бараан бөгөөд бодит бус сонсогдоно.

"...Өчүүхэн ч үгүй."

Дараа нь бүх зүйл хүчирхийллийн харгис найрал хөгжим мэт дэлбэрэв. Отогчид нэг ч хором алдалгүй дайрч, тэдний довтолгоо үхлийн аюултай бөгөөд гайхалтай уялдаатай байлаа.

Сайклус амьсгаагаа түгжив.

'Алив, Монгрел! Шилжих Аспектаа ашигла!'

Түүний харж байгаагаар бол чөтгөрийн сэлэмчинд зугтах цорын ганц боломж энэ байлаа.

Гэвч өөрөө ч шүтэн бишрэгчийн хувьд Сайклус Монгрел Зүүдний Оронд Аспектаа хэзээ ч ашигладаггүйг мэддэг байсан. Тэр үүнийг өөртөө зохимжгүй зүйл мэт үздэг бололтой. Монгрел зөвхөн сэлэм, ур чадвар, цэвэр техниктээ л найддаг байв.

'Ямар эрхэмсэг зан бэ...'

Энэ удаа ч мөн тэр нууцлаг дайчин ганхашгүй эрхэм зарчмаасаа ухарсангүй. Чадвараа идэвхжүүлэхийн оронд тэр айдас ч үгүй, эргэлзээ ч үгүй дайснууд руугаа шууд дайрлаа.

Дараа нь хачирхалтай зүйл болов. Түүний алдарт одачи гэнэт нэвт харахын аргагүй бараан шингэн металл болон хувирч, гар дээгүүр нь урсан удалгүй бөөрөнхий бамбай болж өөрчлөгдөв. Тэр бамбайгаар Монгрел нисэн ирсэн жадыг зайлуулж, дараа нь биеэ мушгин сахлын ир мэт хурц салхин ирнүүдийн мөндөрөөс бултан, нэгэн Сэрэгчийн амаараа үлээсэн галан урсгал руу өөрөө шумбан орлоо.

...Гайхамшигтай нь тэр нөгөө талаас нь өчүүхэн ч гэмтэлгүй гарч ирэв. Тамын дөлөнд ч шатдаггүй тамын мангас мэт харагдана. Хар хуяг нь час улаан галыг ойлгон улам ч сүрдмээр болжээ.

Дараагийн мөчид Монгрелийн өргөстэй бээлийтэй нударга отогчдын нэгний нүүрэн дээр буув.

Яг л өнөөх хөөрхий амьтныг уул мөргөчихсөн мэт байлаа. Гавлын яс нь хонхойж, дараа нь дэлбэрэн, амьгүй бие нь хажуу тийш шидэгдэн нисэх зуураа гэрлийн оч болон сарнив.

Үүний дараа болсон явдлыг зөвхөн жинхэнэ хядлага гэж л нэрлэж болох байв.

Хар дүрс отогчид руу үсрэн орж, өргөстэй бээлийтэй нударга болон бөөрөнхий бамбайгаа ашиглан тэдний эгнээнд сүйрэл тарилаа. Монгрел аймшигтай хурд, овжин залиар хөдөлж, дайснуудынхаа биеийг ашиглан тэдний нөхдийн довтолгоог хааж, эсвэл саатуулж байв. Сайклус сайн мэдэхгүй байсан ч тэдний хэд нь өөрсдийн хүмүүсийн дайралтад өртөн үхсэнийг харсан юм шиг санагдав.

Харин үлдсэн нь чөтгөрг яргачны гарт амиа алдлаа. Монгрелийн хөдөлгөөн бүр нарийн тооцоотой, оновчтой, үхлийн аюултай байв. Гэвч мөн адил хэрцгий бөгөөд өршөөлгүй. Тэр дайснуудынхаа дунд яг л Эрлэгийн элч мэт бүжиглэн, өршөөл гэж юу болохыг ч, эргэлзээ гэж юу болохыг ч мэддэггүй мэт нэг нэгээр нь хөнөөсөөр байлаа. Цус, хашхираан, гэрлийн оч жижигхэн талбайг хэдэн минутын турш дүүргэв.

Бүх зүйл дуусахад хар ганц дүр толгойноосоо хөл хүртлээ цусанд будагдсан чигээрээ цогцсуудын дунд ганцаараа зогсож байлаа. Хэсэг хормын дараа тэр цус хүртэл гэрлийн оч болон хувирч, гэрэлд умбасан Монгрел урагш алхав. Түүний хуяг өмнөх шигээ өөгүй хар хэвээрээ байлаа.

Сайклус хэдэн хором дуугүй байснаа сөөнгө хоолойгоор хэлэв.

"Хөөе, Дими... Монгрел сая... арван хоёр Сэрэгчийг ганцаараа хядчихав уу?"

Ахимаг эр хоолойгоо засав.

"Тэр чинь... аан... юу гээч, би бооцоогоо дахин бодож үзэх хэрэгтэй бололтой. Үнэндээ миний мөнгө энэ залуу дээр."

Хамтрагч нь хэд хэдэн удаа нүдээ цавчсаны дараа сэтгэгдлүүд рүү хараад хүчээр инээмсэглэв.

"...Гэхдээ тэр ер нь хүн мөн үү?"

---

Энэ хооронд Санни газар дээрээ сөхрөн унахын даваан дээр ирээд байлаа.

'Аарх! Бүх бие өвдөж байна! Энэ тэнэг амьд үлдэх тулаан яагаад ийм ширүүн байдаг юм бэ?! Би бараг өмдөндөө шээчих шахлаа!'

Тэр тулаан... новшийн дэндүү ойрхон байжээ. Тэр арай ядан амьд үлдсэн бөгөөд арван хоёр Сэрэгч жинхэнэ баг биш байсан учраас л ялж чадсан юм. Тэд биеийн довтолгоогоо уялдуулах хэмжээний туршлагатай байсан ч олон янзын, өвөрмөц Аспектийн Чадварууд оролцож эхэлмэгц тэдний зохион байгуулалт бүхэлдээ эмх замбараагүй байдал болон хувирсан.

Тэр энэ будилааныг ашиглан хамгийн аюултай өрсөлдөгчдөө хурдан устгаж, дараа нь үлдсэнийг нь ямар нэгэн байдлаар цэвэрлэж чадсан. Доод ертөнцийн өмсгөл хэд хэдэн хүчтэй цохилтыг хүлээж авсан хэвээр. Хуяг өөрөө даасан ч доорх бие нь бүхэлдээ хөхөрч, няцарчээ.

'Энэ хараал идсэн шагналууд үнэхээр ингэх хэмжээний үнэ цэнтэй юм уу? Там руугаа тонил, тийм л байх хэрэгтэй!'

Өвдсөндөө ёолохоо дарж, тэр Сүнсний Могойд дахин одачи болохыг тушаагаад цэлгэр талбайгаас холдон алхав.

'Ердөө таван зуун... үгүй, дөрвөн зуун наян найм үлдлээ. Өнөөдөр урт өдөр болох нь дээ...'