452-р бүлэг : Хязгаарын цаадах
Хэдэн өдрийн дараа Санни Хар Цамхгийн эхний давхрын төв танхимд хугарсан тавилгын нэгэн хэлтэрхий дээр сууж байлаа. Шунахай авдар түүний хажууд таг нь ангайж, хурц шүднүүдээ ярзайлгасан чигээрээ зогсоно.
Тэр гартаа Хэрцгий Харцыг барьжээ. Бараан жадны мөнгөлөг ир цагаан туяанд гэрэлтэн, тэнгэрлэгийн дөлөөр шингээгдсэн байв.
...Яг тэр тэнгэрлэгийн дөлөөр Санни зэвүүн үнэртэй, бага зэрэг өмхийрсөн хар мах шараад сууж байлаа. Энэ нь өршөөлгүй оддын далайд шумбан орохоосоо өмнө Шунахай авдрын дотор хадгалж үлдээсэн Элэглэгчийн махны сүүлчийн хэсэг байв.
Гэгээнтэн ч бас ойролцоо зогсож, урьдын адил хүйтэн хайхрамжгүй төрхөөр алсыг ширтэнэ.
Санни түүн рүү хараад санаа алдлаа.
"Хэсэг хугацаанд чамайг хооллож чадаагүйд уучлаарай."
Сүүдэр түүний үгэнд ямар ч хариу үзүүлсэнгүй.
Гэвч Санни дуугүй чөтгөрийн илт сонирхолгүй байдлыг огтхон ч тоолгүй үргэлжлүүлэн ярив.
"Хөөе, энэ үнэн биш! Миний буруу ч биш. Оронд нь миний аймшигтай азыг буруутга. Би яах юм бэ, олсон Дурсамжууд маань дэндүү гайхалтай байна. Тэднийг чамаар идүүлчихэж яаж болох билээ... Би чадахгүй..."
Тэр инээмсэглээд шаржигнан буй хар мах руу эргэлзсэн харцаар нэг хараад санаа алдлаа.
"За, болчихсон байх..."
Хэрцгий Харцыг буцаан арилгасныхаа дараа Санни махаа амандаа хийж, томоос том хазав. Зажилж эхлэх төдийд нүүрэн дээр нь туйлын тарчиг зовлонтой илэрхийлэл тодров.
"...Аа, яг мөн. Би чамд хэлье, Гэгээнтэн, энэ мах бол үнэхээр амттай. Ийм тэнгэрлэг... хараал ид, яаж ямар нэг юм ийм олиггүй байж чаддаг байна аа!... ийм тэнгэрлэг хоолны амтыг мэдэрч чаддаггүйд чинь үнэхээр өрөвдөж байна. Энэ бол амьдралдаа идэж болох хамгийн сайхан ад зэтгэрийн стейк. Ганцхан хазалт... үнэхээр... амьдралыг чинь өөрчилнө..."
'Бүр дордуулж!'
Ядаж энэ хараал идсэн юмыг зажлах нь одоо хамаагүй амархан болжээ. Ясан сүлжээг олж авахаас өмнө Элэглэгчийн махыг идэх нь хуучин савхин гутал мэрж байгаатай адил санагддаг байсан. Одоо ч ялгаагүй тийм л мэдрэмж төрж байсан ч Саннигийн шүд өөр болсон.
Түүний шүд ад зэтгэрийн хатуу махыг төвөггүй хэрчиж, огтолж чаддаг болжээ.
Дээрээс нь түүхий биш байсан. Зөвхөн энэ шалтгаан ч баярлахад хангалттай.
Зэвүүцлээс болж нүд нь нулимсаар дүүрэхийг мэдэрсэн Санни Гэгээнтэн рүү хараад инээмсэглэлээ хүчээр хадгалав.
"Миний хоол хийх ур чадварт хэлэх үггүй болсныг чинь харж байна. Зүйтэй, зүйтэй..."
Гэвч дараагийн мөчид Хар Цамхгийн харанхуй дунд гэнэт нэгэн дуу цуурайтав.
"...Чи үнэхээр амьд гарсан юм байна!"
Санни олиггүй махны нэг хэсэгт хахаж орхив. Нэг хором тэр үнэнч Сүүдрээ энэ бүх хугацаанд зүгээр л хэлгүй дүр эсгэж байсан юм байна, зүгээр л өөртэй нь ярихыг хүсээгүй гэж боджээ...
Гэвч үгүй, тэр тэрхүү хоолойг танив.
Харамсалтай нь Гэгээнтэн биш байлаа...
Мордрет байв. Хоосролын Ханхүү эргэн иржээ.
'Бурхад минь!'
Санни харанхуй арал дээр ганцаардаж байснаа өөрөө ч хүлээн зөвшөөрөхийг хүсдэггүй байв. Нууцлаг хоолойд огт итгэдэггүй байсан ч түүнийг сонсоод тайвширсан нь үнэн.
Махаа залгиад Төгсгөлгүй булгаас нэг балгаж, танхимыг тойруулан хараад хэлэв.
"Харж байгаачлан. Гэхдээ хэтэрхий шударга залуу хүний хувьд нэг зүйлийг хүлээн зөвшөөрөх хэрэгтэй байна. Амар байгаагүй... бас таатай ч байгаагүй. Үнэндээ би өөрөө хүртэл амьд үлдсэндээ итгэж чадахгүй байна."
Тэр одоо ч нэлээд өрөвдмөөр байдалтай байгаа бие рүүгээ харав. Түлэгдсэн шарх нь эдгэрч байсан ч ердийнхөөс хавьгүй удаан байлаа. Тэнгэрлэгийн дөл түүнд шууд хүрээгүй ч зөвхөн цацарч буй халуун нь хүртэл Цусан сүлжээ ч хурдан арилгаж чадахааргүй удаан тогтох ул мөр үлдээжээ.
Мордрет урьдын адил хэсэг чимээгүй байснаа дахин дуугарав. Энэ удаад хоолой нь чин сэтгэлийн гайхшралаар дүүрэн байлаа.
"Чи үнэхээр галт далай дахь ан цавыг олсон юм уу?"
Санни мөрөө хавчив.
"Эцэст нь бодоход би бүх хугацаанд бараг түүн рүү л унаж явсан юм байна лээ. Гэхдээ тэгсэн ч түүнд хүрэх гэж бараг шатаж үхэх шахсан. Миний хамгийн хүчирхэг Дурсамжууд ихээхэн гэмтсэн, би ердөө жаахан азтай байсны ачаар л амьд үлдсэн."
Техникийн хувьд үнэн байсан ч бүх үнэнгийн өчүүхэн хэсэг нь л байв.
Нууцлаг ханхүү хэсэг тээнэгэлзээд асуулаа.
"...Чи одоо хаана байна?"
Санни толгойгоо бага зэрэг хазайлгав.
'Тэр миний эргэн тойрныг яг хэр хэмжээнд харж чаддаг бол?'
Мордрет түүнд анх хэлсэн зүйл нь яагаад ийм харанхуй байгаа юм бэ гэсэн асуулт байсан болохоор ядаж ямар нэг юм хардаг нь лавтай.
"Миний хаана байгааг харж чадахгүй байгаа юм уу?"
Хоолой ихэнхдээ үнэнээ хэлж байгаа бололтой хариулав.
"Эртний эвдэрхий зүйлсээр дүүрсэн том танхим л харж байна. Гэхдээ түүгээр нэг их юм ойлгохгүй."
'Учиртай л юм...'
Санни толгой дохив. Дутагдлын дарамт сүнсэнд нь аажмаар нэмэгдэж, хариулахыг шаардана.
Тэр Хар Цамхгийн дотор талыг заагаад хэлэв.
"За... хуурамч оддын цаана хоосон орон зай хэн мэдэх вэ, хэр хол үргэлжилдэг юм. Гэхдээ дөлнөөс жаахан зайд хоосон орон зайд хөвж буй ганцхан арал байдаг юм байна. Тэр арал дээр Цагаан Цамхгийн яг хуулбар мэт харагдах сүрлэг хар цамхаг бий. Би яг одоо тэр дотор байна."
Дараа нь Санни толгойнхоо арыг маажаад нэмж хэлэв.
"Гэхдээ нэг юм байна. Би чиний хоолойг яагаад одоо хүртэл сонсоод байгаа юм бэ? Чи чинь оддын цаана хоолой чинь хүрэхгүй гэж хэлээгүй бил үү?"
Мордрет санаа алдлаа.
"Би тэгж бодож байсан. Аз болоход би эндүүрч."
Богинохон завсарласныхаа дараа тэр этгээд өнгөөр хэлэв.
"Хар Цамхаг... тэгэхээр үнэхээр байдаг юм байна."
Санни нүдээ ирмэв.
'Ингэж нэрлэж болох л юм.'
Гэвч удалгүй нүүрэнд нь ээдрээтэй илэрхийлэл тодров.
"Түр хүлээ... чи энэ газрын талаар мэддэг байсан юм уу?"
Нууцлаг ханхүү хэсэг чимээгүй байснаа хариулав.
"Би... цааш хайж чадахаа болихоосоо өмнө хайж байсан зүйл маань энэ байсан юм. Доод Тэнгэрийн хаа нэгтээ Цагаан Цамхгийн хуулбар байдаг гэсэн зарим сэжүүр байсан. Би түүнд хүрэхийг хүссэн."
Санни дараагийн үгээ болгоомжтой сонгов.
"Үнэхээр үү? Энэ газрын талаар өөр юу мэдэх вэ?"
Мордрет хэдэн хором бодоод гунигтай өнгөөр хариулав.
"Гэрлийн Эзэн энэ сүйрсэн газрыг устгасны дараа нэгэн асар хүчирхэг оршихуй энд ирсэн гэдэг. Тэр үед Доод Тэнгэр одоогийнх шиг хязгааргүй байгаагүй бөгөөд хоосон харанхуйд нь шатсаар байсан тэнгэрлэгийн дөлний хэлтэрхий илүү олон байжээ. Тэр оршихуй... тэдгээр дөлийг хураахыг хүссэн."
Гэнэт харанхуй арал болон Хар Цамхгийн тухай олон жижиг зүйлс Саннид илүү тодорхой болов. Тэр энэ газрын жинхэнэ зориулалтын талаар аль хэдийн таамаглаж байсан ч одоо батлагджээ. Цамхагийн гаднах эвдэрсэн машинууд, түлэгдэж харласан ажлын ширээ, дотроосоо тортог болсон аварга шилэн савнууд, мөнгөн тулга...
Доод ертөнцийн Хагас Бурхан тэр сүрлэг цамхагт үнэндээ амьдарч байгаагүй. Тэр газар нь түүний гэр биш, харин тухайн үед илүү том байсан дөлний далайд тэнгэрлэгийн галыг цуглуулахын тулд байгуулсан түр буудал нь байжээ. Яагаад түүнд тэр гал хэрэгтэй байсныг Санни мэдэхгүй.
Гэхдээ тэр бардам Хагас Бурхан зорилгодоо хүрсэн эсвэл бүтэлгүйтсэн учраас эцэст нь Хар Цамхгийг лацдаж орхиод явсан бөгөөд дараа нь тэр газар олон мянган жилийн турш эзгүй хоцорсон гэж Санни таамаглав.
...Тэгээд тэр хугацааны аль нэг үед Үл мэдэгдэхийн өөр нэг хүүхэд энд богинохон хугацаанд ирсэн ч зорилго нь огт өөр байжээ.
Энэ шинэ ойлголт агшин зуур өнгөрөв. Харин түүний толгойд тэс өөр нэг асуулт шатаж байлаа.
Тэр нь илүү яаралтай асуудал байв.
Санни дахиад нэг хэсэг мах залгиад хайхрамжгүй өнгөөр асуулаа.
"Тэнгэрлэгийн дөл хураана гэж үү? Их сонирхолтой юм. Чи ч бас энэ шалтгаанаар энд ирэхийг хүссэн юм уу?"
Эсвэл Мордрет өөр зүйл хайж байсан юм болов уу?
...Өөр зүйл хайж байгаа юм болов уу?
Төөрөгч ханхүү инээв.
"Үгүй, тийм биш. Үнэндээ би анхнаасаа Хар Цамхгийг төдийлөн сонирхоогүй."
Санни хөмсгөө зангидав.
"Хэрэв сонирхдоггүй байсан юм бол яагаад олохыг хүссэн юм?"
Мордрет санаа алдав.
Удаан чимээгүй байсны эцэст хоолой нь харанхуйлж, дотроо дарсан сэтгэл хөдлөлөөр дүүрэнгээр хэлэв.
"Миний сонирхож байсан зүйл нь хуулбар биш, харин эх хувь нь байсан. Цагаан Цамхаг. Энэ хоёр ямар нэгэн байдлаар хоорондоо холбогддог гэдэг. Хэрэв тэр холбоог олж чадвал... Няцлалтыг даван гарч, тэнгэрийн арал дээр хөл тавих боломжтой байж мэднэ..."