Санни хөдөлгөөнгүй зогсон үлдсэн өчүүхэн хүчээ цуглуулахыг хичээлээ. Гэвч тэр хүч нь дэндүү бага байв. Касси ч мөн адил чимээгүй, цонхигор нүүрэндээ түгшүүртэй төрх тодруулан зогсоно.

Хараа нь муудаж, Сүүдрийн Мэдрэхүй нь торыг хүрээлэн гэрэлтэх Бичээсийн тойргоор хязгаарлагдсан тул Санни бүдэгхэн дүрсээс өөр юу ч харж чадсангүй. Тэр хүн мөн гэдэгт бараг итгэлтэй байсан ч тэр харанхуй дүрсэнд ямар нэгэн зүйл буруу байлаа.

Бүхэлдээ, аймшигтайгаар буруу.

...Цусны хурц үнэр хамрыг нь цоргив.

Бүүдгэр дүрс ганхсанаа нэг алхам урагшиллаа. Түүнээс өнөөх хусрах чимээ дахин сонсогдов. Санни нүдээ хүчлэн ширтэж, тэр хүний араас нарийхан сэлэм чирэгдэж байгааг анзаарсан мэт болов. Манантсан ухаанд нь танил мэдрэмжийн оч гялсхийсэн ч дараагийн агшинд арзайсан, хоржигносон инээд түүний бодлыг самууруулчихлаа.

Санни дагжин чичрэв.

'Тэр... хоолой...'

Бүүдгэр дүрс дахин нэг алхам урагшилж, шалны тэгш гадаргуу бөмбөгөр танхимын налуу руу шилждэг хэсэгт хүрэв. Яг тэр мөчид Бичээсийн бүдэгхэн туяа түүнд эцэстээ хүрлээ.

Санни цочин ухарлаа.

'Хараал ид...'

Харанхуй дундаас танил царай түүн рүү тонгойж байв. Нүдийг нь бүрхсэн манан дундуур ч Санни маш удаан хугацааны өмнө тэднийг энэ торонд хорьсон бардам харуулыг таньж чадлаа.

Гэвч одоо тэр хүйтэн, царайлаг эр хаа ч байсангүй.

Үүний оронд тэр туранхай, эцэнхий болж, нүүр нь галзуу инээдээр гажуудсан байв.

Гэхдээ түүнээс ч аймшигтай нь...

Харуулын нүд байсан газарт хоёр цуст хонхор ангайж, час улаан цуст нулимс мэт хацар даган урсаж байлаа. Хуруунууд нь ч мөн цусаар будагджээ.

Санни ухрахад Төөрөгч дахин инээгээд, гэнэт нүүрээ самардан маажиж, инээд нь боогдсон ёолох чимээ болон хувирч, дараа нь шивнээ болж өөрчлөгдөв.

"...дахиж намайг барьж чадахгүй... чадахгүй, чадахгүй... барьж чадахгүй... би түүнийг хуурсан..."

Тэгтэл галзуу эр гэнэт хөдөлгөөнгүй болов. Толгой нь аажмаар эргэж, нүднийх нь цуст хонхрууд тор луу эгцлэн ширтэв. Дараагийн мөчид нүүрэнд нь үзэн ядалтын ярвайсан төрх тодорлоо.

"Та хоёр! Та хоёр! Бүгд та хоёрын буруу! Та хоёр түүнийг сулласан!"

Санни сул дорой, арай ядан зогсож байсан бөгөөд айх тэнхэл ч үлдээгүй байлаа. Тиймээс харуул өшөө авах гэж, тэднийг алахаар эргэж ирсэн нь илт байсан ч тэр тоосонгүй.

Харин ч баяртайгаар угтав.

'Сайн... сайн байна! Нааш ир... нааш ир дээ. Зүгээр л нааш ирээд хаалгаа онгойлго. Дараа нь намайг хүссэнээрээ алахыг оролдоорой. Гагцхүү энэ хараал идсэн хаалгыг онгойлго, новш минь!'

Хаалга л онгойвол тэд зугтаж чадна.

Төөрөгч дахин ганхсанаа нэг алхах гэснээ зогсов. Сэлэм нь тачигнан шалан дээр уналаа.

'Хараал ид!'

...Гэвч оронд нь түүний гарын эргэн тойронд оч үүсэж эргэлдэн, тахир нум гарч ирэв.

Саннигийн зүрх хөрлөө.

'Үгүй... үгүй... үгүй...'

Харуул шивнэв.

"Үх, шимэгч минь..."

Тэр нумын хөвчийг татав. Татмагц нь урт, сахлын ир шиг хурц үзүүртэй сүнслэг сум бий болов.

Санни амьсгаагаа түгжин сумны үзүүрийг ширтээд, дараа нь аажмаар толгойгоо эргүүлэн хажуудаа хөдөлгөөнгүй зогсох Касси руу харав. Царай нь хүнд болов.

'Дуу бүү гарга... гуйя, дуу бүү гарга...'

Дараагийн мөчид тэр хөвч тасхийхийг сонсож, сум сохор охины мөрний дээгүүр исгэрэн өнгөрөхөд салхи үснээс нь хэдэн ширхэгийг хийсгэн, чулуун хананд бутрахыг харав.

Касси цочсон ч өчүүхэн ч чимээ гаргасангүй.

Харуул хөмсгөө зангидав.

"Амьд байна уу? Амьд байгааг чинь би мэдэж байна... гэхдээ удахгүй биш..."

Тэр дахин хөвчөө татаад бас нэг сүнслэг сум харвав.

Энэ удаад сум Саннигийн толгойноос хэдхэн сантиметрийн дээгүүр өнгөрөв. Амьдралдаа анх удаа тэрээр намхан төрсөндөө үнэхээр талархлаа...

Гэвч галзуурсан Төөрөгч дуусаагүй байв.

Санни толгойгоо эргүүлэн түүн рүү эгц ширтлээ. Харуулын нүүрэнд гэнэт жигшүүрт инээмсэглэл тодров.

"...барьчихлаа."

Тэр дахин хөвчөө татаад, дараа нь нумаа буулган Саннигийн зүрх рүү яг чиглүүлэв.

Санни өчүүхэн ч хөдөлсөнгүй.

Төөрөгч хөвчөө тавихын яг өмнөх мөчид жижигхэн, шаламгай нэгэн зүйл ар талаас нь ухасхийн хүрч ирээд хөлийг нь догшин хазлаа.

...Тэр нь Шунахай авдар байв.

Бүх зүйл эхлэхэд Санни түүнийг байцаалтын өрөөнд зориуд үлдээсэн юм. Тэр Дурсамжийг Сүүдрийн хувилбар шигээ удирдаж чадахгүй байсан ч Авдар энгийн тушаалыг дагаж чаддаг байлаа. Тухайн үед Санни авдарт эхлээд нуугдаад, дараа нь өөрийг нь олох тушаал өгсөн.

Тэгээд хүлээ.

Хөөрхий зүйл хэдэн долоо хоногийн турш шоронгийн цоожтой хаалганы ойролцоо эргэлдэж, хэн нэгэн ойртох бүрт нуугдсаар байв. Харин одоо тэр эцэст нь шинэ тушаал хүлээн авах боломжтой болжээ.

'Дайр!'

Авдар нуугдсан газраасаа гарч, шоронгийн өрөөнд хүрэн, найман богино төмөр хөлөөрөө хаалгаар давхин орж, яг цагтаа харуулын өсгийд хурц гурвалжин шүдээ шигтгэлээ. Шүд нь хуягт гутлын ганг төвөггүй нэвтэлж, цус агаарт цацагдав. Эр гайхсан орилолт гарган бүдэрч урагш унаад бөмбөгөр танхимын налуугаар өнхөрсөөр торны сараалж мөргөн унав.

Сум Саннигийн хажуугаар үсний төдий зайтай исгэрэн өнгөрөв.

Гэвч тэр аль хэдийн хөдөлж байсан тул үүнд анхаарсангүй.

Хийх ёстой зүйлээ хиймэгц Санни Шунахай авдрыг буцааж татлаа. Бичээс түүнд эргэж ирсэн өчүүхэн хэмжээний Сүүдрийн Мөн Чанарыг залгихаас өмнө тэр бүхнийг өвдөж байсан булчин руугаа урсгав.

Дараагийн агшинд тэр Төөрөгчийг босох гэж оролдож байсан газар руу налуу өөд ухасхийн давхиж байлаа.

Харин Төөрөгч босож амжихаас өмнө Санни аль хэдийн түүн дээр хүрчихсэн байв.

Тэр хоёр гараа сараалжны завсраар шургуулан, нэг гараараа эрийн хүзүүг ороож тор руу шахан, нөгөө гараараа боолтын барилтад оруулав.

Санни Бичээс, өлсгөлөн, цангаанаас болж туйлдсан байсан ч түүнд гурван цөм, бас биеийг нь ороосон гурван сүүдэр байлаа. Түүний хүчийг уур хилэн, цөхрөл, мөстэй адил хүйтэн алуурчны хүсэл тэтгэж байв.

Энэ бүхэн нийлээд ч тэмцэлдэж буй харуулыг хөдөлгөөнгүй барихад арайхийн хүрэлцэж байлаа.

Хоёр эр улайран тэмцэлдэв. Нэг нь мултрахыг оролдож, нөгөө нь дайсныхаа амийг таслахыг оролдож байлаа. Санни хамаг хүчээ, түүнээс ч илүүг шавхан, турж эцсэн биеийнхээ үлдсэн бүх хүчээр Төөрөгчийн хоолойг боов. Өөр боломж дахиж гарахгүйг тэр мэдэж байлаа. Амьд үлдэхийн тулд энэ хүнийг алах ёстой.

...Түүнээс ч илүү чухал нь тэр зүгээр л түүнийг алахыг хүсэж байлаа.

Тиймээс тэр уруулаа хазан, цусны дуслууд хатаж хорссон ам руу нь урсахыг мэдрэн, чангалж, чангалж, улам чангаллаа.

Мөнх мэт санагдсан хугацааны дараа, нүдний өмнөх бүхэн бараг бүхэлдээ харанхуйлж, булчин нь сөхрөхийн даваан дээр ирэхэд тэр барьцныхаа дор ямар нэгэн зүйл тасхийн хугарахыг мэдэрч, дараа нь дайсных нь бие гэнэт сулран унжив.

Харуул үхжээ...

Магадгүй...

Санни салганасан амьсгаа гарган цогцсыг нь тавиад арагш саван бөмбөгөр танхимын гол руу гулсан унав.

Тэр дахиж босож чадсангүй.

Үнэнийг хэлэхэд тэр нүдээ ч нээж чадсангүй. Нээсэн ч юу ч харахгүй байсан биз. Тэр тулаан үлдсэн сүүлчийн хүчийг нь шавхчихжээ.

Цээж нь дээш доош хөдөлж, амьсгаа бүр нь бүх биеэр нь аймшигтай өвдөлтийн давалгаа тараана. Тэр хөдөлж чадахгүй мэт санагдав.

'...Би дууслаа.'

Манантсан ухаан дундаа тэр хэн нэгэн өөр лүү нь тогтворгүй алхахыг сонсов. Хэсэг хугацааны дараа чанга тасхийх чимээ гарлаа. Дараа нь хоёр жижигхэн, сулхан гар мөрнөөс нь шүүрэн авч, Санниг хүйтэн чулуун дээгүүр чирэхийг мэдэрлээ.

Юу болоод байгааг тэр бүрэн ойлгосонгүй.

Гэвч... удалгүй бүх бие нь хүчтэй чичирч, нүүрэнд нь бараан инээмсэглэл аажмаар тодров.

Сүүдрийн Мөн Чанарын догшин, амь сэргээсэн урсгал түүний гурван цөм рүү цутгаж байлаа.

...Тэр эрх чөлөөтэй болжээ!