Зөөлөн өвсөн дээр хэвтсэн Санни бие нь улам улам хүндэрч буйг мэдэрнэ. Арал нарны гэрэлд умбасан цэнхэр тэнгэр өөд үргэлжлэн өгсөж, минут өнгөрөх тусам няцлах даралт нь тэсэхийн аргагүй болсоор байв.

Арлыг бүрхсэн эртний ой бүхэлдээ бөхийж, навчис бороо мэт газарт асгарна. Аварга моддын мөчир доош тонгойж, газарт хүрэх гэж буй мэт харагдана. Чанга тас хийх чимээ гарч, харьцангуй сул хэд хэдэн мод доош хугаран унаж, эргэн тойрондоо хурц хэлтэрхий цацав.

Санни ярвайж, бүх бие нь тэр их ачааллыг даан тэмцэж байгааг мэдэрлээ. Одоохондоо тэр хөдөлж, амьсгалж чадаж байв. Ядаж одоогоор. Тун удалгүй арал хангалттай өндөрт хүрч, ямар ч хөдөлгөөн хийх бараг боломжгүй болно.

...Хэрэв тэр үнэхээр азгүй байвал арал цааш өгссөөр, эцэстээ амьсгаа авах хүртэл хэцүү болох байлаа. Аз болж гинж нь түүнээс өмнө чангарна гэж найдъя.

Гинжлэгдсэн Арлуудын дээрх тэнгэр гайхамшигтай, үзэсгэлэнтэй атлаа бас хориотой. Түүний няцлах хүчийг хүн ч, Хар дарсан зүүдний мангас ч, өөр юу ч даван туулж чаддаггүй.

Гэхдээ нэг л зүйлээс бусад нь.

Хараагаа шилжүүлэн Санни эгц дээш харвал үүлэн хөшгөөр бүрхэгдсэн Цагаан Цамхаг дэлхийн дээр өндөрт хөвөн байгааг олж харав.

Цагаан Цамхаг бол хориотой тэнгэрийн үхлийн даралтыг тэсвэрлэж чаддаг цорын ганц зүйл мэт санагддаг байлаа. Тэр нь чулуу ч биш, мод ч биш өөгүй цагаан материалаар бүтээгдсэн сүрлэг өндөр пагода ажээ. Түүний орших арал маш жижиг, бараг цамхгийнхаа сууриас төдийлөн өргөн биш бөгөөд эргэн тойрондоо бутран хагарсан гантиг хавтангууд хөвөн эргэлдэж байв.

Арлын хөрснөөс тасарсан долоон гинж унжин, хөдөлгөөн бүрт нь савлана.

Цагаан Цамхаг өдөр нарны гэрэлд умбан байхдаа ч, шөнө сарны ойсон туяанд үзэсгэлэнтэй гэрэлтэхдээ ч тэнгэрт харагддаг байв. Тэрхүү нууцлаг байгууламж яг юу болох, Гинжлэгдсэн Арлуудаас дээш гарч зүрхэлсэн бүхнийг устгадаг тэр аймшигт хүч яагаад түүнд нөлөөлдөггүйг хэн ч мэддэггүй. Учир нь улам хүчтэй болсоор байдаг Няцлалтыг тэсвэрлэн түүнд ойртож чадсан хүн хэзээ ч байгаагүй.

Олон хүн бүр түүнийг зэрэглээ гэж итгэдэг байлаа.

'Хараал...ид'

Саннигийн золгүйгээр гацсан арал эцэстээ хамгийн өндөр цэгтээ хүрч, бусад арлуудтай холбогдсон гинж нь чангармагц хүчтэй доргив. Энэ өндөр дэх даралт тарчлаантай байсан ч үхлийнх биш байлаа.

Няцлалтын дайралтад яс нь хугараагүй, амьсгалж болж байв. Гэхдээ асар их хүч гарган байж, арай ядан агаар уушиглана.

Хоёр дахь сүүдрээрээ биеэ ороон ашиглаж чадсан бол хавьгүй дээр байх байсан. Гэвч тэр Мастер Роаны өмнө өөрийгөө хэт хүчтэй харагдуулахыг хүссэнгүй.

Чөтгөрийг дурсахаар гэж...

Хүчирхэг Мастер яг тэр мөчид ам нээлээ. Түүний хоолой бага зэрэг хүч гаргасан өнгөтэй сонсогдов.

"Хөөе, Санлесс. Амьсгалж болж байна уу?"

Санни шүдээ зуун, юм хэлэх гэж чармайлаа. Эцэст нь хамаг хүчээ шавхан зөвшөөрсөн маягийн бүдэгхэн авиа л гаргаж чадлаа.

"Сайн байна, сайн байна. Няцлалтын хувьд энэ бол тийм ч хүнд биш. Харин дахиад зуун метрээр өгссөн бол надад хүртэл хэцүү болох байсан."

'...Мэдэж авлаа.'

Тэр мөчид Санни хангарьд дээр сууж Доод Тэнгэр лүү шумбасангүйдээ үнэхээр харамсаж байлаа.

Гинжлэгдсэн Арлууд бол аюултай газар бөгөөд энд амьдардаг Хар дарсан зүүдний мангасууд төсөөлөхийн аргагүй аймшигтай, хүчирхэг.

Гэвч арлуудын доор амьдардаг амьтад тэднээс хэд дахин дор байв. Санни тэднийг холоос хэдхэн удаа харсан ч тэр аймшигт дүр зураг нь бүх биеэр нь жихүүдэс гүйлгэхэд хангалттай байлаа.

Гэсэн ч тэд тулалдан замаа гаргаж болох байсан... магадгүй...

Ямар ч байсан энэ тамын эрүү шүүлтээс дээр байх байсан.

'Аргх...'

Гэвч одоо тэр шүдээ зуун тэвчихээс өөр юу ч хийж чадахгүй байлаа. Минут минутын араас, цаг цагийн араас өнгөрөв. Хязгааргүй тэнгэрийн аймшигт даралт олигтой бодох боломж ч өгөхгүй байлаа. Түүний хийж чадах ганц зүйл нь дуугүйгээр шаналж, Цагаан Цамхагийг ширтэх.

Харин түүний сүүдэр бол үнэхээр жаргалтай байлаа. Мастер Роанд анзаарагдахыг хүсээгүй учир хөдөлсөнгүй. Гэвч Санни түүнийг өөрийг нь ёжилсон харцаар ширтэж байгааг мэдэрч байв.

'Новш минь... чамаар Энгийн Чулуугаа ороогоод хорин дөрвөн цаг тасралтгүй орилуулна даа... тэр үед хэн нь ёжлохыг харъя л даа...'

Сүүдэр хэсэг тээнэгэлзсэний эцэст өөр зүйл сонирхож байгаа дүр үзүүлэн харцаа буруулав.

'Наадхаараа л бай.'

Ойн хаа нэгтээ дахиад нэг мод тасхийн дэлбэрэх мэт хугарлаа. Санни тэр зүг рүү толгойгоо эргүүлэхийг оролдсон ч дэндүү их хүч шаардагдав. Ямартай ч ийм арчаагүй байдалд Хар дарсан зүүдний мангасуудад дайруулах вий гэж санаа зовох хэрэггүй байлаа. Тэд ч бас үүрэндээ бүгж, түүнтэй адил Няцлалтыг тэсэж байсан.

Ийм тамын даралтан дор хэн тулалдаж чадах билээ?

Саннид цээжин дээрээ уулаар даруулсан мэт мэдрэмж төрнө. Амьсгаа бүр хамаг хүчийг нь шаардлаа. Бүх бие нь өвдөж, хараа нь бүдгэрчээ. Туйлдсан тэрээр нүдээ анин, Сүнсний Могойн ороомгуудаар Сүүдрийн Мөн Чанарыг урсгаж, аажмаар нурж буй биеэ тэсвэрлүүлэв.

'Хараал... би сэрэхээсээ хоцрох нь дээ? Тэд хэзээ залгах байсан билээ... өглөө юу? Тийм чухал дуудлагыг алдана гэдэг...'

Тэр үнэхээр зовж эхэлсэн тэр мөчид гинжний нижигнэн хангинах ерөөлтэй чимээ дахин сонсогдов.

'Өө, тэнгэр бурхад минь...'

Дөрвөн цаг орчмын дараа арал эцэст нь дахин хөдөлж, уруудах үе шатандаа орлоо. Няцлах даралт аажмаар сулран буурч эхлэв.

Хажууд нь Мастер Роан тайвширсан янзтай санаа алдав.

"Хамгийн хэцүү үе нь өнгөрлөө. Жаахан л хүлээчих, хүү минь. Бараг дууслаа."

Санни ахимаг эр рүү хараад санаа алдав. Урьд нь хүмүүс өөрийг нь "хүү" гэж дуудахад дургүй хүрдэг байсан. Харин одоо бол тийм биш, ядаж өмнөх шигээ биш. Зүгээр л багахан гуниг төрөх аж.

Тэр өөрийгөө хүүхэд гэж мэдрэхээ аль хэдийн больсон.

Мартагдсан Эргээс буцаж ирснээсээ хойш бүр ч үгүй болсон.

Урт удаан, тарчлаантай хэдэн арван минутын дараа арал хангалттай доошилж, тэд хөдөлж, дараа нь аажмаар босож чадлаа.

Няцлалт ийнхүү дуусжээ.