460-р бүлэг : Тулалдах уу, эсвэл нисэх үү?

Санни Гинжний Танхимд хэсэг хугацаанд үлдэж, Хар дарсан зүүдний Үр болон түүнийг нэвт бүрхсэн анивчин долгиолох харанхуйг ширтэв.

Дараа нь тэр гадагш алхлаа. Бодолдоо автсан Санни үхсэн луугийн ангайсан эрүүний завсраар өнгөрч, аажмаар нуурын зүг алхав. Тэнд тэр чулуун сандал дээр сууж, бараан царайлан усны мандлыг ширтэв. Салхи нүүр болон цонхигор арьсыг нь зөөлөн илбэж, Доод Тэнгэрт авсан үлдсэн цөөн түлэгдэлтийг нь тайвшруулж байлаа.

Гэгээнтэн түүний хажууд чимээгүйхэн зогсож, түүний дэгжин оникс биет тунгалаг нуурын усанд тусна.

Хүндхэн санаа алдалт түүний уруулаас алдагдав.

'...Би бараг гэртээ ирчихжээ.'

Сар гаруйн өмнө тэр Сүйрсэн Хөлгийн арлыг судалж, нууцлаг Ноктисын үлдээсэн эрдэнэсийн мөрийг хайхаар аялалд гарсан юм. Анхны төлөвлөгөө нь ердөө долоо хоног яваад буцах байлаа.

Тэр эрдэнэсийг олсон, бас хоёр Ад зэтгэрийг ялж дийлсэн. Нэг нь Нүгэлт, нөгөө нь Дэвшсэн байсан бөгөөд үүнийхээ төлөө хоёр хүчирхэг Дурсамж хүртсэн. Үүний дараа тэр тэнгэрлэг багны нүдээр Хувь Тавилангийн нэхээсийг ширтэж, төгсгөлгүй ангал руу шумбан орсон.

Тэр хэдэн долоо хоногийн турш хоосон орон зайгаар эцэс төгсгөлгүй унаж, эцэст нь ёроолд нь дүрэлзсэн галт далайтай учирсан. Галын цаана эртний нэгэн Хагас бурхны босгосон хар цамхаг байсан бөгөөд тэнд ялзралд идэгдсэн бурхны тасархай гар байлаа. Тэнд Санни Нэхэгчийн хурууны ясыг залгиж, түүний удамшлын хоёр дахь хэсгийг хүртсэн.

Үүний дараа тэр тэнгэрлэг дөлөөр харанхуй хоосрол болон нарны гэрэлд умбасан тэнгэрийн хооронд гарц нээж, нэгэн цагт бурхан Итгэл Найдварын Чөтгөр, Хүслийг гавлахдаа ашиглаж байсан долоон гинжийг олсон.

Мөн энэ бүхний дунд тэр өөрийгөө Хоосролын Ханхүү Мордрет гэж нэрлэсэн төөрсөн сүнстэй учирсан. Хаанаас ч юм гарч ирсэн биегүй хоолой түүнд энэ урт замын турш тусалжээ.

Одоо Саннид хийх сүүлчийн ганцхан зүйл үлдсэн... үхлийн Хар дарсан зүүд рүү үсрэх, эсвэл Цагаан Арлын ирмэгээс доош унан Няцлалтын сүйтгэгч хилэнтэй нүүр тулах.

Хүндхэн санаа алдсан тэрээр эргэн харж, хэдэн мянган жилийн өмнө Итгэл Найдварын үзэсгэлэнт цамхгийн суурийг аварга биеэрээ ороон хамгаалж байгаад эцэст нь үхэлд сөхөрсөн агуу араатны цагаан ясыг ширтэв.

"...За тэгвэл эхэлье дээ."

---

Хэсэг хугацааны дараа Санни Цагаан Цамхгийн хананд налан зогсож байлаа. Тэр үхсэн луугийн сүүл болон аварга суваргын цагаан хананы хоорондох давчуу завсарт хавчуулагдсан байсан бөгөөд Гэгээнтэн түүний дэргэд зэвсгээ буцаан татсан байдалтай зогсоно.

Ёжтой инээмсэглэн Санни хоёр сүүдрээ биеэ ороон нөмөргөж, Сүнсний Могойн цагираг бүрээр Сүүдрийн Мөн Чанарыг урсган удахгүй болох зүйлд бэлтгэв.

Дараа нь тэр үг цөөтэй чулуун чөтгөрийг хараад хөмсгөө өргөлөө.

"Юу хүлээгээд байгаа юм? Түлх!"

Гэгээнтэн түүн рүү хайхрамжгүй харснаа нэг алхам урагшилж, аварга том ясан дээр гараа тавин бүх чөтгөрийн хүчээрээ түлхэв. Түүний хөл хэдэн сантиметрээр газарт шигдсэн ч эртний яс огт хөдөлсөнгүй.

...Санни өөрийн Сүүдэртэйгээ нэгдэх хүртэл.

Тэр мөрөө цагаан адамантин гадаргууд наан, булчин бүртээ Сүүдрийн Мөн Чанар юүлэн мөн хамт түлхэв. Ачаалал нь өөрийг нь алах гэж байгаа мэт санагдаж байсан ч эцэст нь яс хөдөллөө.

Үхсэн луугийн сүүлийг бүрдүүлж байсан аварга нугаламын нэг нь өнхөрөн, бусдаасаа салав.

"Алив! Үргэлжлүүл!"

...Мэдээж Санни Хоёрдугаар Хар дарсан зүүдийг ганцаараа сорихгүй. Тэр хэн юм, галзуучихсан хүн гэж үү? За яахав, жаахан галзуу байсан байх. Гэхдээ амиа хорлох сонирхол түүний тун өчүүхэн, бараг өхөөрдөм гэж хэлж болох галзуурлын нэг хэсэг биш байлаа.

Үүний оронд тэр үхсэн луугийн сүүлний нэг хэсгийг Цагаан Арлын ирмэгээс доош шидээд, түүнийг унан газар хүртэл унаж, тэр яс Няцлалтын дайралтыг тэснэ гэж найдахаар шийджээ.

Хэрэв луу хүртэл тэсэж чадахгүй бол өөр юу тэсэх юм?

"Бүх хүчээ гарга!"

Гэгээнтэнд түүний урамшуулал ч хэрэггүй... зөвлөгөө ч хэрэггүй... тиймээс Санни өөрийнхөө төлөө л орилж байлаа. Яагаад ч юм чанга хашхирах нь эртний ясыг түлхэхийн зовлонг тэсэхэд нь тусалж байх шиг санагдав.

Аз болоход нэгэнт хөдөлсөн хойно ажил илүү амархан болов.

Тэд хамтдаа аварга нугаламыг идэвхгүй гарцтай асрын хажуугаар, дараа нь эртний моддын төглийн дундуур аажмаар өнхрүүлж, эцэст нь арлын яг ирмэг дээр аваачив.

Тэнд Санни түр зогсон амьсгаагаа дарахыг оролдов. Дараа нь тэр болгоомжтойгоор доош харлаа.

Энд... алдаа байлаа.

Өмнө нь холын доорх нисдэг арлуудын өнгөлөг дүр зураг ердөө л амьсгаа булаам үзэмж байсан бол, одоо үнэхээр тийшээ үсрэх хэрэгтэй болсноо ойлгоход Саннигийн толгой эргэж, айдсаас болж ухаан алдах шахав.

"Аа..."

Гэхдээ одоо бодлоо өөрчлөхөд хэтэрхий оройтсон байлаа.

...Тийм биз?

Шүдээ зуун тэр төсөөлөхийн аргагүй өндрийн тухай бодохгүйг хичээн, уг нугаламын дотор авирч орлоо. Мэдээж төв хэсэг нь хөндий байсан бөгөөд түүний бие яг багтах хэмжээний зайтай байв. Тийм ч учраас тэр анхнаасаа энэ нугаламыг сонгосон юм.

Тэр удаан сууж, зориг гаргахыг хичээлээ.

'Магадгүй оройтоогүй ч байж болох юм... магадгүй би зүгээр л Үр лүү орчихсон нь дээр байх. Ер нь юу нь тийм сүртэй гэж? Ердөө... ердөө Хоёрдугаар Хар дарсан зүүд шүү дээ.'

Гэвч үгүй. Буцах зам байсангүй. Тэр үүнийг хийхээс өөр аргагүй.

Гүнзгий амьсгаа авсан Санни хэсэгхэн амьсгалаа түгжээд, дараа нь сулхан хоолойгоор хашхирлаа.

"Гэгээнтэн! Түлхээд унагаа!"

Аварга нугаламын гадна үг цөөтэй чөтгөр эртний ясны гадаргууг хэсэг ширтэв.

Тэгээд... бүх хүчээрээ аймшигтай өшиглөлөө.

Луугийн сүүлний яс Цагаан Арлын ирмэгээс доош шунган унахад Санни хүчтэй донсолж, чарлан Гэгээнтнийг буцаан татаж, нугаламын хөндий дотор орших сүүдэрт уусав.

Мэдээж тэр Няцлалтыг өөрийн махан биеэр тэсэх гэж оролдохгүй. Түүнд нуугдах хангалттай том сүүдэр л хэрэгтэй байлаа. Луугийн яс тэсэж байвал сүүдэр нь ч мөн тэснэ, тэгвэл тэр аюулгүй байх байв.

...Хэрэв тэсэж чадвал.

Хэдхэн хором бүх зүйл хэвийн мэт байсан ч нугалам тэнгэрийн арлыг хүрээлсэн хамгаалалтын бөмбөлгөөс гарах агшинд гэнэт... хилэнт бурхны алх мэт төсөөлөхийн аргагүй даралт дөрвөн талаас нь цохиж, шаазан мэт цагаан яснаас аймшигтай хагарах чимээ гарав.

Дахин нэг удаа Санни аймшигт хурдтайгаар тэнгэрээс доош унаж байлаа. Гагцхүү энэ удаад түүнийг тээж буй унаа нь бүр ч хачирхалтай бөгөөд галзуурсан мэт эргэлдэж, эргэн тойронд нь салхи чих дүлийрүүлэм архирна. Аз болоход тэр сүүдрийн хэлбэрт байсан болохоор дотор нь муухайраагүй. Үгүйсэн бол аль хэдийн хоосорсон ходоод нь бүр ч хоосрох байв.

'Хараал ид! Битгий хагараарай, новшийн яс минь!'

Үхсэн луугийн нугалам хагарч, аажмаар бутарч байсан ч гайхамшигтайгаар одоохондоо задран унасангүй.

Энэ өндөрт Няцлалт Гэгээнтний жинхэнэ хагас бурхны махыг хүртэл цуст нухаш болгож няцлах хэмжээний хүчтэй байлаа. Магадгүй бүр улаан манан ч болгох байсан биз. Харин адамантин лууны яс дөнгөж сая л аажмаар бутарч эхэлж байв.

Гэвч нэгэнт эхэлсэн үйл явцыг зогсоох арга байсангүй.

Эргэн тойрных нь цагаан гадаргуу даяар өргөн ан цавууд гарч ирэхийг хараад Санни сандарлаа. Дараа нь ясны нэг хэсэг тасран нисэж, замбараагүй гэрэл дотогш цутгав. Тэр хараал урсган цоорхойноос холдов. Гэвч хэдхэн хормын дараа өөр нэг цоорхой, дараа нь дахин нэг гарч ирэв. Түүний нуугдаж болох сүүдрийн хэмжээ улам бүр багасаж байлаа.

'Новш гэж!'

Удалгүй ясан дээр тоолж барамгүй олон нүх, ан цав үүсэв.

Тэгээд... бүрэн бутран задрав.

Эцсийн мөчид Санни эртний нугаламын үлдсэн хамгийн том хэлтэрхий дээр гулган очоод, тэр хэлтэрхий эргэлдэн өөр өөр талыг нь нарны гэрэлд ил гаргах бүрд нэг талаас нөгөө тал руу нь галзуу мэт шилжин хөдлөв.

Түүнээс жижиг хэсгүүд тасран унаж, дараа нь тэр том хэлтэрхий өөрөө ч хагарч эхэллээ.

'Аааргх!'

Эцэст нь адамантин нугалам үй олон жижиг хэлтэрхий болон бутарч, тэдгээрийн аль нь ч Санниг сүүдэртээ багтаахааргүй жижиг болов. Өөр нуугдах газаргүй болсон тэрээр биет ертөнц рүү шидэгдэж, бие нь тэр дороо Няцлалтын яс хэмлэх хүчний бай болов.

...Аз болоход түүний яс өмнөхөөсөө хавьгүй бат бөх болсон байлаа.

Мөн Няцлалт ч дээрх өндөрлөгт байсан шигээ бүрэн сүйрүүлэгч байхаа больжээ.

Чанга орилох дуу Саннигийн амнаас гарч, тэр бие нь харгис махны машинаар хэрчигдэж буйг мэдэрсээр доош унасаар байв. Гэхдээ хоёр сүүдэр болон их хэмжээний Сүүдрийн Мөн Чанарын ачаар энэ нь түүнийг алах ч үгүй, бүр ноцтой шархдуулах ч үгүй байлаа. Зүгээр л маш их өвдөж, гэмтээж, туйлын таагүй байв.

Үхсэн луугийн сүүлний яс түүнийг Няцлалтын хамгийн аймшигтай бүсийг давах хүртэл хангалттай удаан авч явжээ.

Одоо түүнд ердөө газардалтаа зөв хийх л үлдэв.

Дуугаа барьсан ёололт гарган Санни уналтаа удирдах гэж тэмцсээр эцэст нь биеэ тогтворжуулж, галзуурсан мэт эргэхээ зогсоов.

Гинжлэгдсэн Арлууд одоо өмнөхөөсөө хавьгүй ойрхон болжээ.

Үнэндээ тэр хамгийн ойрын хэд хэдэн арлыг хүртэл таньж байлаа.

'Битгий л алдчихаарай, цонхигор новш минь!'

Тэр энэ бүх хараал идсэн үйл явцыг дахин давтахыг үнэхээр, үнэхээр хүсэхгүй байлаа.

Хар Жигүүрийг дуудан Санни соно мэт нөмрөгнийх нь шидийн сайжруулалт идэвхжихийг хэсэг хүлээгээд, уналтаа аажмаар гулгалт болгон хувиргаж эхлэв.

Түүний толгойд ганцхан бодол цуурайтаж байлаа.

'Би чадчихлаа... би үнэхээр чадчихлаа... новш гэж, үнэхээр чадчихсан байна!'

---

Хэсэг хугацааны дараа нэгэн залуугийн дүр тэнгэрээс унан, нам гүм тайван арлын төвд хэвтэх аварга төмөр гарын долоовор хуруун дээр шаламгай газардлаа. Тэр залуу бага зэрэг хачирхалтай харагдана. Бүсэлхийгээс дээш нүцгэн, цонхигор арьсан дээр нь бүрэн эдгээгүй хэд хэдэн түлэгдэлт үлдсэн бөгөөд хоёр гар, цээжнийх нь ихэнх хэсгийг ороосон хар могойн аймшигтай нарийн шивээс бүрхжээ.

Түүний хар үс арзайж, эмх замбараагүй болсон байсан бөгөөд хар нүд нь үл ялиг солиотой харагдана.

Санни үл ялиг ганхан, тэнцвэрээ оллоо...

...Тэгээд дүрэлзэх галын эргэн тойронд суун, ангайсан амаар өөрийг нь ширтэж байсан хэсэг Сэрэгсэд рүү эргэж харав.

Түүний нүүрэнд тод инээмсэглэл тодров.

"Аан! Сайхан өдөр байна, анд нөхөд өө. Үнэнийг хэлэхэд..."

Нүдэнд нь галзуурсан хурц гэрэл асахад Санни уруулаа долоон сөөнгө хоолойгоор асуулаа.

"...Та нарын гал дээр шарж байгаа наад зүйл чинь хоол мөн үү?"