Мастер Жет хэсэг чимээгүй байснаа тайван дуугаар асуулаа.

"Чи итгэлтэй байна уу? Биднийг ирэхээс өмнө энэ газрыг хэд хэдэн удаа нэгжсэн."

Санни толгой дохив.

"Тэр энд байна. Газар доор."

Тэр доош харж, царай нь аажмаар барайв.

"...За, тэгвэл очоод мэндэлье дээ."

Санни толгой дохин жижиг өрөөний хаалга руу алхах гэсэн боловч Жет гэнэт түүнийг зогсоов.

"Хүлээ."

Тэр бага зэрэг гайхсан янзтай түүн рүү харав.

"Юу?"

Мастер Жет хэсэг эргэлзэв. Түүний нүүрэнд ээдрээтэй өнгө тодорч байлаа. Эцэст нь тэр хэлэв.

"Дэлхий дээр сүүдэртэй нийцдэг Аспекттэй хүн маш цөөхөн байдаг. Түүнээс ч цөөн нь ийм газар байнга ирдэг."

Санни хөмсгөө зангидлаа.

"Та юу хэлэх гээд байна?"

Тэр бараан харцаар түүн рүү ширтэв.

"Би энэ залууг мэддэг байж магадгүй гэж хэлж байна. Үнэндээ Нядлагын газарт хэрэг гарсан гэж сонсоод би хэн буруутайг нь аль хэдийн таамагласан."

Тэр хэд хэд анивчив.

"Та алуурчныг таньдаг юм уу?"

Мастер Жет мөрөө хавчив.

"Дэлхий дээр хэдэн зуун мянган Сэрэгсэд бий. Их тоо юм шиг сонсогддог ч үнэндээ тийм биш. Хангалттай урт насалбал эрт орой хэзээ нэгэн цагт мэдэх ёстой бүх хүнийг бага ч болов мэддэг болдог. Дэлхий жижигхэн."

Тэр түр азнаснаа нэмж хэлэв.

"Гол нь хэрэв миний зөв бол энэ аюултай болно. Энэ залуу бүх насаа Цайзын хананы наана өнгөрүүлсэн хүн биш. Тэр... жинхэнэ уудал, жинхэнэ мэргэжилтэн."

Санни таван Хоосонг нэг хараад үл ялиг хөмсгөө зангидлаа.

'Мэргэжилтэн... этгээд үг юм.'

Гэвч тэр Мастер Жет юу хэлэх гэснийг ойлгож байв. Ихэнх Сэрэгсэд Хар дарсан зүүдний Хараалд хүчээр татагдан орж, амьд үлдэхийн төлөө цөхрөн тэмцэж, энгийн амьдралдаа аль болох ойрхон эргэн очихыг хичээдэг. Харин үүнээс хавьгүй цөөн хэсэг нь ямар нэг шалтгаанаар шинэ хар дарсан бодит байдлаа хүлээн зөвшөөрч, түүнд дасан зохицож, бүр цэцэглэн хөгждөг. Тэд амьдралаа Хар дарсан зүүдний Хараалын үхлийн сорилд тохируулан өөрчилдөг болохоос эсрэгээр нь биш.

Эцсийн эцэст Санни өөрөө ч тийм мэргэжилтнүүдийн нэг байсан.

"Хэрэв тэр тийм мэргэжилтэн юм бол яагаад ийм замбараагүй хэрэг болсон юм?"

Мастер Жет толгой сэгсрэв.

"Чиний бодлоор хамгийн их эвдэрдэг Сэрэгсэд хэн байдаг вэ? Зүүдний ертөнцөд аль болох бага хугацаа өнгөрүүлээд жинхэнэ амьдралдаа буцдаг хүмүүс үү? Үгүй. Бидэн шиг мэргэжлийн хүмүүс."

Санни хэсэг бодсоноо гайхсан өнгөөр хэлэв.

"Би ойлгохгүй байна... тэр туршлагатай тулаанч байсан ч яах вэ? Та чинь Дэвшсэн шүү дээ. Түүнтэй харьцах амархан баймаар юм."

Мастер Жет толгой сэгсрэв.

"Юу ч хэзээ ч амархан байдаггүй, Санни. Тийм бодол л чамайг ална. Хичнээн хүчтэй байсан ч ганцхан алдаа хангалттай. Дан ганц хүч тулааны үр дүнг үргэлж шийддэггүй. Чи үүнийг аль хэдийн мэдэх ёстой. Аспект болгон Дутагдалтай, хүч болгон эсрэг хүчтэй байдаг. Тиймээс сонор сэрэмжээ бүү алд."

Санни түүний зөв гэдгийг хүлээн зөвшөөрөхөөс өөр аргагүй байв. Өөрийнх нь туршлага үүний төгс баталгаа байсан. Харус Саннигийн гарт амиа алдсан нь түүний Аспект Харусын аймшигтай Чадварын төгс эсрэг байсан учраас, харин Кастер өөрийнхөө Дутагдлаас болж сүйрсэн.

Тэр хэсэг дуугүй байснаа хэлэв.

"Тэр залуутай тулгарах үедээ сүүдрээ анхаараарай. Түүнийг сүүдэртээ ойртуулах хэрэггүй."

Мастер Жет хөмсгөө зангидан, энгийнээр толгой дохив.

Тэд хамтдаа бүжгийн танхим руу буцаж, дараа нь өөр нэг хүнд төмөр хаалга олов. Түүний цаана нарийхан шат доош үргэлжилж, газар доорх тулааны талбар луу хүргэж байлаа.

Тулааны талбар нь Саннигийн төсөөлснөөс том бөгөөд тулааны нүхнээс илүү тансаг театртай төстэй харагдаж байв. Суудлын эгнээнүүд улаан хилэн даавуугаар бүрхэгдсэн бөгөөд хамгийн чинээлэг зочдод зориулсан хувийн өрөөнүүд байлаа. Харин тулааны талбай нь тайз шиг харагдаж, тунгалаг хайлшаар хийсэн хамгаалалтын хаалтаар хүрээлэгдсэн байв.

Орон зай бүхэлдээ бүдэгхэн гэрэлтэж, гэрэлтэй хэсгүүдийн хооронд гүн сүүдрүүд үүрлэсэн байлаа. Гэсэн ч бараг бүхнийг харж болохоор байв.

Мастер Жет талбайн дотор талыг ажигласнаа аяархан хэлэв.

"Энд хэн ч алга."

Санни хэсэг саатсанаа өрөөнүүдийн нэгэнд нуугдсан удирдлагын самбар дээр очиж хэд хэдэн унтраалгыг хөдөлгөв.

Хормын дараа таазан дээрх хүчтэй чийдэнгүүд асаж, тулааны талбайг хурц гэрлээр бүрхэн авав. Гэрлийн давалгаа сүүдрүүдийг хөөн зайлуулж, гэнэт тайзны яг төвд нүүрээ гараараа дарсан чигээрээ шалан дээр сууж буй нэгэн эрийн дүр харагдав. Тэр газар өмнө нь огт хоосон мэт санагдаж байсан.

Эр нүүрээ ярвайлган толгойгоо өргөж, гэрэл рүү бараан харцаар ширтэв. Газар доорх театрын нам гүмд сөөнгө хоолой цуурайтав.

"Новшнууд аа... яагаад намайг зүгээр орхиж болдоггүй юм бэ..."

Алуурчин гуч орчим насны, туранхай, сахал нь ургасан нүүртэй, цус хуралттай улаан нүдтэй эр байлаа. Түүний эргэн тойронд хэрэглэсэн сэргээшийн хэд хэдэн сав, мөн хагарсан архины шилний хэлтэрхийнүүд хэвтэж байв.

Хувцас, гар, нүүр нь цусаар будагдсан байсан ч тэр огтхон ч тоосонгүй.

Тэр нэг гараараа гэрлийг халхлан харцаа доошлуулж, аажмаар Мастер Жет, Санни хоёр дээр төвлөрүүлэв.

Нүдэнд нь таньсан шинж аажмаар тодорч, дараа нь тэр нь үл тоомсорлосон өнгөөр солигдов.

"...Өө, Эрлэгийн элч чи юу? Хараал ид гэж... араас минь бүр зуудаг нохой өөрийг чинь явуулчихсан юм уу? Ха! Ямар их нэр төр вэ..."

Санни дотроо санаа алдлаа.

Хүмүүс яагаад бусдыг дандаа нохой гэж дууддаг юм бол? Тэр үнэхээр ойлгодоггүй байв. Өөрийн мэдэхээр ноход гайхалтай амьтад байсан. Мэдээж зөвхөн баян хүмүүс л нохой тэжээх чадалтай. Нохой бол баян хүний хамгийн сайн найз...

Жет нэг алхам урагшлан эрийг мөс шиг хүйтэн харцаар нэвт ширтэв. Алуурчин үл мэдэг чичирлээ.

"Сайн уу, Курт. Удаан уулзсангүй."

Түүний хоолойг сонссон Курт гэнэт ёжтой инээмсэглэв.

"Тийм ээ... үнэхээр удаан хугацаа өнгөрч. Сүүлийн үед чи их л биеэ тоодог болж дээ, Жет. Чам шиг засгийн газрын гөлөг над шиг шударга хүмүүстэй харьцахдаа өөрөөсөө дорд үздэг болчихсон юм байна. Ядаж урьд нь чи хүнийг яаж хүндлэхээ мэддэг байсан шдээ, өлөгчин минь."

Доромжлолыг нь үл тоон Жет ч мөн инээмсэглэв.

"...Чи юу хийснээ ер нь ойлгож байна уу, Курт?"

Инээмсэглэл нь алга болов. Санни, Жет хоёр тулааны талбар луу аажмаар алхах үед тэр сэмхэн харцаа буруулав.

"Юу, дээрх тэр замбараагүй юмыг уу? Аан... новш гэж, хэнд хамаатай юм? Тэд чинь ердөө л малнууд байсан шүү дээ. Энгийн хүмүүс чинь ердөө л биднийг олшруулахын тулд байдаг биз дээ? Тэгээд ч тэдний үхэх хэнд хамаатай юм..."

Саннигийн нүд татвалзав.

'Жинхэнэ новш юм даа.'

Харин Мастер Жет инээхээ больжээ.

"...Надад хамаатай, Курт. Надад үнэхээр хамаатай."

Курт гэнэт чангаар инээв.

"Хүлээ... хүлээ, чи нээрээ ууртай байгаа юм уу? Чи үнэхээр бүх жүжгээ тоглох гэж байгаа юм уу? Бүтэн ёслолыг надад зориулна гэж үү? Новш гэж, ёстой инээдтэй юм!"

Гэнэт нүүрэнд нь муухай хувирал тодров.

"Чи өөрийгөө хэн байснаа мартчихсан юм уу, Жет? Бурхаад минь, Мастер болсноороо ингэтлээ биеэ тоочихсон юм уу? Болил доо... бид хоёр хэний төлөө ажилладгийг бүгд мэднэ. Намайг Гэгээнтэн болоход чи одоо ч Мастер хэвээрээ л байна, янхан минь."

Тэр Санни руу харснаа ёжилсон өнгөөр нэмэв.

"Хараач, бүр хүүхэд дагуулж ирээд туслуулдаг болж. Чиний өмхий үнэрийг насанд хүрсэн хүн тэсэхээ байсан бололтой."

Дараа нь Курт арай нухацтай болж, Жет рүү бараан харцаар ширтэхэд түүний эргэн тойронд гүн сүүдрүүд аажмаар бөөгнөрч эхлэв.

"Сонс... би ойлгож байна. Би алдаа гаргасан. Тэгээд л боллоо. Гарыг минь ганц алгадаад л замаа хөө, за юу? Өнөөдөр надад угаасаа хангалттай хэцүү өдөр байна... чи үүнээс цааш юм хийж зүрхлэхгүйг бид хоёр хоёулаа мэдэж байгаа."

Мастер Жет үл ялиг толгойгоо хазайлгаад хөгжилтэй өнгөөр хэлэв.

"Аан, гэхдээ чи эндүүрч байна, Курт. Би зүрхэлнэ. Тийм ээ, би хэний төлөө ажилладгаа, чи хэний төлөө ажилладгийг бид хоёр хоёулаа мэднэ. Гэхдээ асуудал нь... би үүнийг огт тоодоггүй."

Тэр хөхрөн инээгээд зэвсгээ дуудах гэж буй мэт нэг гараа сунгав.

Курт дахин инээлээ. Гэхдээ энэ удаад инээдэнд нь багахан цөхрөл шингэсэн байв.

Дараа нь тэр доош харан шивнэв.

"Аан, за яах вэ. Ямар ч байсан хамаагүй болсон. Чи Обелийн шатлалын талаар мэддэг болохоор юунд нь ингэж зүтгээд байгаа юм? Юу ч өөрчлөгдөхгүй..."

Тэр хэсэг хөдөлгөөнгүй зогссоноо гэнэт дэлбэрэх мэт хөдөллөө.

...Түүнээс хойш бүх зүйл нүд ирмэхийн зуур өрнөв.