Мордрет яг тэдний доор, бараан сүмийн аварга танхим руу тайван алхан гарч ирж байлаа. Түүний мөрний дээгүүр нүд гялбам арван хоёр гэрлийн бөмбөлөг агаарт хөвөн, хар чулуунуудын гадаргууд цагаан туяа тусгаж байв.

Санни чимээгүйхэн ухарч, Кассиг хамтдаа татлаа. Үзүүрийн хонгилын арын хананд шахагдан, өтгөн сүүдэрт аюулгүй нуугдсан тэд аажмаар холдов.

Доор гэрлийн бөмбөлгүүд гэнэт өөр өөр зүгт харван нисэж, харанхуй гол танхимын ихэнх хэсгийг гэрэлтүүлэв. Аз болоход, тэдний гэрэл нуугдсан үзүүрийн хонгилд хүрсэнгүй, бараг л хүрэх шахсан ч.

...Харин хүрсэн зүйл нь урвуу танхимын уудам орон зайгаар нэг тарсан хэдэн зуун толины хэлтэрхий байлаа. Тэдгээрийн тус бүр цагаан гэрлийг ойлгон гялалзав.

Яг л харанхуй дунд тоолж баршгүй олон од гэнэт ассан мэт.

Санни чимээгүйхэн хараал урсгаж, тэдгээр хэлтэрхий Мордретын нүдний үүргийг гүйцэтгэдгийг мэдэж байлаа. Сүм даяар үүнээс хэд нь нуугдаж байгааг хэн мэдэх билээ? Алхаагаа сааруулахгүйгээр тэр арагш үлдээсэн Дурсамжуудаа буцаан татаж, аварга дугуй танхимын алсын үзүүрийг чиглэн хөдөлсөөр байв.

Харин энэ хооронд Хоосролын Ханхүү үл ялиг толгойгоо гилжийлгэн,

“Тэд хаана нуугдаж байгаа бол? Сонин юм...”

Гэнэт түүнийг цагаан очны хуй салхи хүрээлэв. Санни Мордрет ямар Дурсамжууд дуудаж байгааг харахаар саатсангүй, оронд нь дараагийн хаалганд хүрэхэд бүх анхаарлаа төвлөрүүлэв.

Гэрлийн очнууд бодит дүрс болон нягтрахаас өмнө Касси хоёр аль хэдийн үзүүрийн хонгилоос гарч, өөр нэгэн коридорт орчихсон байлаа.

Тэд ариун танхимыг ардаа орхиж, одоо Цайзын үндсэн байгууламжид явж байв. Энэ бол асар том, ээдрээтэй орон зай байсан тул эндээс тэднийг олох амаргүй, яг одоо тэдний зогсож буй гол танхимын гаднаас тэд сүмийн аль ч хэсэг рүү явж, гаднах цагираг руу гарч, эсвэл зургаан хонхны цамхгийн аль нэг рүү бууж болох байлаа.

Тэд бүр эргэн тойрч, долоо дахь буюу гол хонхны цамхагт нуугдахыг ч оролдож болох бөгөөд толин чөтгөр тэднийг буцаж ирнэ гэж төсөөлөхгүй байх гэж найдаж байв.

Гэсэн ч Санни ямар нэгэн байдлаар Мордретоос зугтах тийм амархан биш гэдэгт эргэлзэж байлаа.

Эцсийн эцэст түүний хэрцгийгээр хядуулсан хохирогчдын аймшигт шарилууд хаа сайгүй хэвтэж байсан.

Тэдний хэн нь ч зугтаж чадаагүй...

Тэр хэсэг эргэлзсэнээ Кассиг дагуулан гаднах цагираг руу чиглэлээ. Энэ бол тэдний хоёул хамгийн сайн мэдэх Цайзын хэсэг байсан бөгөөд энэ нь маш чухал давуу тал байв. Мэдээж цөлөгдсөн ханхүү ч үүнийг ойлгож байсан тул тэр ч мөн хамгийн түрүүнд тийшээ очих нь гарцаагүй.

Энэ бол Саннигийн үүрэхээс өөр аргагүй эрсдэл байлаа.

Эцсийн зорилго нь зугтах байсан бөгөөд тэд зөвхөн Шөнийн Сүмийн битүүмжилсэн хаалгануудад хүрч байж л үүнийг хийж чадна.

---

Айдас, түгшүүрээр дүүрэн хэдэн цаг өнгөрөв. Санни, Касси хоёр сүмийн үндсэн байгууламжаар явсаар гаднах цагирагт улам ойртож байлаа. Замдаа тэд богинохон амарч, хүчээ сэлбэхээр юм идсэн боловч үнэндээ Санни цааш алхаж чадахаа больсон учраас тэр байв.

Ядаргаа, өвдөлт хоёр Санниг аажмаар сөхрүүлж байлаа. Аюулгүй газар олмогцоо тэр шалан дээр нурж унан, хэсэг хугацаанд сөөнгө амьсгалан хөдөлгөөнгүй хэвтэв. Дараа нь Үхэшгүй Гинжийн цээж хуягийг буцааж, доорх цамцаа сөхөн Мордретын үлдээсэн аймшигт шархыг болгоомжтой шалгалаа.

Үр дүн нь тийм ч сайн байсангүй... Санни ойрын хугацаанд үхэхгүй нь лавтай байсан ч бас хурдан эдгэхгүй нь тодорхой байв. Одоохондоо тэр бараг тахир дутуу хүнтэй ялгаагүй болжээ.

“Хараал ид...”

Ядаж л цус алдан үхээгүй... энэ ч гэсэн нэг юм даа.

Тэр цээж хуягаа дахин өмсөөд, Шунахай авдрыг нээн хэдэн жанхуу гаргаж ирэв. Хоёул тэжээллэг зутанг яаран залгилсны дараа дахин босох цаг болжээ.

Гэвч түүнээс өмнө Касси түүнд нэгэн зүйл өглөө.

“...Энийг. Чи хадгал.”

Санни тэр зүйлийг авч, хэлбэрийг нь таниад хөмсгөө өргөв. Энэ бол жижигхэн, хүйтэн гангаар хийсэн дөш хэлбэртэй эдлэл байлаа.

Гэвч түүний хуруунууд энэ зүйл огтхон ч энгийн биш гэдгийг мэдэрч байв. Үнэндээ энэ нь түүний барьж үзсэн хамгийн хүчирхэг олдворуудын нэг мэт санагджээ...

“Велтегийн сахиус уу? Чи үүнийг хэзээ авчихсан юм?”

Сохор охин санаа алдав.

“Чи нүдээ нээсний дараа. Би харин оронд нь түүний цогцост цаг алдалгүй хүрэхийг оролдох ёстой байсан. Хэрэв надад арай илүү Сүнсний мөн чанар байсан бол би харж чадах байсан... өөрөөр хийж чадах байсан...”

Санни хэсэг эргэлзсэнээ сахиусыг Шунахай авдрын ангайсан ам руу шидчихэв.

“Яагаад ингэж гундуухан байгаа юм? Тийм ээ, бид тэр новшоос салж чадаагүй байж магадгүй, гэхдээ бид зуун Төөрөгч, Валор овгийн хоёр Хүлэгт Баатраас илүүг хийсэн. Энэ чинь тийм ч муу амжилт биш биз дээ? Бас Мордретын төлөвлөгөө ч нурсан... тэр бүхнийг хянаж байгаа юм шиг харагдаж байгаа ч надад итгэ, тэр залуу яг бидэнтэй адил хэмжээнд асуудалд орчихсон байгаа. Түүний бүх зүйл ч гэсэн санаснаар нь болсонгүй...”

Сохор охин хэсэг чимээгүй байснаа толгой дохиж, түүнийг босоход туслав.

Бага зэрэг амарсан ч ядаргаа нь огтхон ч арилаагүй хоёр дахин урагш хөдөлж, удалгүй гаднах цагирагт хүрэв.

Гэвч тэд тийш ормогц Касси гэнэт хөшиж, дараа нь чичирлээ.

Санни түгшин чангарав.

'Юу...'

Дараа нь тэр ч бас сонсов, ойртон ирэх алхааны хорлонтой чимээг. Харин дараагийн мөчид Велтегийн танил хоолой сонсогдов.

“Та хоёр энд байсан юм байна...”

Шүдээ зуун Санни Кассигийн гараас атгаад эсрэг зүг рүү гүйлээ.

'Хараал ид... хараал ид... хараал ид...'

Цээж нь шатаж, тэсэшгүй өвдөлт лугшин байлаа. Тэд чадлынхаа хэрээр хурдлан гүйсэн ч ямар нэмэртэй гэж? Мастер хүн Сэрэгчээс хавьгүй хурдан. Мордрет яарахгүй байгаа мэт харагдаж байсан ч түүний алхааны чимээ улам ойртсоор байв.

Гэвч тэр тэдэнд хүрэхээс өмнө...

Бүхэл Шөнийн Сүм гэнэт хүчтэй доргиж, Санниг шалан дээр шидэв.

Өвдөлтийн тэсрэлт бүх биеэр нь тархаж, дараагийн агшинд түүний Сүүдрийн Мэдрэхүй Цайзын гаднах хананд баригдахаа больжээ. Энэ нь хар чулууг нэвтлэн, цаадах уудам хоосон орон зайд төвөггүй хүрэв.

Санни нударгаа зангидлаа.

'Сүмийн хаалга... онгойлогдсон байна!'

...Гэгээнтэн ирсэн байлаа.