Тэр үед Санни, Касси хоёр торноос оргосныхоо дараахан аймшигт нээлт хийсэн хаалганы танхимаас нэг их холдоогүй байлаа. Тэр үед хүнд хаалганууд хаалттай, битүүмжилсэн байсан... харин одоо эцэст нь нээгдсэн бололтой.

Гэгээнтэн Кормак Хөндий уулс руу хийсэн аяллаасаа төлөвлөснөөс хэд хоногийн өмнө эргэн иржээ.

Хоромхон зуур Саннигийн дотор догшин баяр оргилов...

Гэвч дараах агшинд түүний хүйтэн, эрүүл ухаантай тал давамгайллаа.

Тийм ээ, Гэгээнтэн ирснээр тэдэнд зугтах зам нээгдэж, Мордретын асуудлыг нь ч шийдэх нь гарцаагүй... магадгүй.

Гэхдээ тэр Дээд дайчин үүнээс ч илүү үхлийн аюул болж хувирахгүй гэх баталгаа хаана байсан юм бэ?

Гэгээнтэн Кормак Цайзад ормогцоо хамгийн түрүүнд юу харах вэ гэвэл тасар татагдсан цогцсуудын овоолго. Үүний дараа тэр замд нь тааралдсан хэнийг ч байсан устгах нь гарцаагүй. Эцсийн эцэст амьд үлдсэн хэн боловч цөлөгдсөн ханхүүгийн боломжит сав... эсвэл гэрч байх магадлалтай.

Санни шүдээ зуугаад босож, Кассиг хажуугийн нэгэн коридор луу татав. Тэнд тэд сүүдэрт нуугдаж, нөмрөгөөрөө хоёуланг нь бүрхэн хүлээлээ. Гэгээнтний анхаарлыг татахаас эмээн тэр Сүүдрийн Мэдрэхүйгээ хаалга руу сунгаж ч зүрхэлсэнгүй, сүүдрүүдээ ч тагнуулд явуулсангүй, тиймээс тэдний хэн нь ч юу болж байгааг мэдэхгүй байв.

Хэдхэн секунд аймшигт нам гүм үргэлжилсний дараа Санни саяхан орхисон коридороор нь ямар нэгэн зүйл шурган өнгөрөх чимээ сонсов. Аймшигтай хурдтай хөдөлсөн ямар нэгний араас үлдсэн мэт хүчтэй салхи тэднийг шүргэн өнгөрөв.

Дараагийн агшинд алсаас мөргөлдөх хүчтэй чимээ сонсогдож, Шөнийн Сүм дахин хүчтэй чичирлээ.

Гэгээнтэн Кормак Мордретыг аль хэдийн олсон бололтой.

Санни Кассиг босгоод шивнэн хэлэв.

“Яараарай! Хаалга руу!”

Тэд гарц руу гүйлээ. Төд удалгүй танил танхим харагдаж, ялзарсан цогцсуудын өмхий үнэртэй цэвэр агаар холилдон үнэртэв. Шөнийн Сүмийн хаалганууд цэлийтэл нээлттэй, цаана нь Доод Тэнгэрийн нэвтэршгүй харанхуй мөнхөд үргэлжлэх мэт сунаж байлаа.

Өндөр хаалга яг л төгсгөлгүй шөнө рүү хүргэх гарц мэт харагдана.

Санни, Касси хоёр ганц ч мөч сааталгүй эрх чөлөө рүү тэмүүлэн гүйж, хаалгыг даван, эцэст нь хараагдсан сүмээс мултарлаа. Энэ аймшигт чулуун хавханд бүтэн сарын турш туулсан зовлон, цус урсгалт, үгээр хэлшгүй айдсын дараа гэрэлгүй ангалын агаар хүртэл балын шим мэт амттай санагдаж байв.

Тэднийг гармагц Шөнийн Сүм дахин хүчтэй доргиж, эртний ханануудаас нь тоос шороо бутран унав. Маш доороос хонхнуудын гунигт эгшиг цуурайтаж, урьдын уянгат аялгуу нь энэ удаа ямар нэгэн байдлаар тасалдсан, галзуурсан мэт сонсогдоно.

Гэгээнтэн Хоосролын Ханхүүтэй тулалдаж байсан бөгөөд тэдний догшин мөргөлдөөний ачааг бүхэл Цайз үүрч байлаа.

“Яараарай! Дуусаагүй байна!”

Тэд Доод Тэнгэрийн ангал дээгүүр зэвэрсэн гинжнүүдэд дүүжлэгдэн савлах муудсан гүүрээр давхин гарч, удалгүй Хойд арлын энгэрийг даган өгсөх аюултай шатан дээр хүрэв.

Нарийхан шатаар өгсөн гүйх зуур нэг л буруу алхвал амиа алдаж мэднэ гэдгийг хоёул мэдэж байсан ч Санни хурдаа сааруулахыг хүссэнгүй. Тэд гадаргад хүрч, арлыг гаталж, тэнгэрийн гинжийг давах ёстой... энэ бүгдийг Гэгээнтэн Кормак оргосон хоригдолтойгоо тооцоо дуусахаас өмнө амжуулах хэрэгтэй.

'Хэтэрхий удаж байна... хэтэрхий их цаг алдаж байна...'

Санни хэсэг тээнэгэлзээд Тэнгэрийн Ачааг дуудлаа.

“Нуруун дээр минь гар!”

Касси хэсэг саатсанаа хэлснээр нь хийв. Санни Үхэшгүй Гинжийн хуягийн хавтангуудын завсар хар зүүг шургуулан хатгаж, хараал урсгаснаа гараа урагш савлахад Мөшгигч Өргөсний гурвалжин ир дээш цухуйсан чулуун энгэрт харван шигдэв.

Сохор охины жин өөрийнх нь жин дээр нэмэгдсэн тул тэдний өгсөх хурд тийм ч өндөр байсангүй. Гэсэн ч кунай болон түүний үл үзэгдэх утасны ачаар Санни хурдаа бага зэрэг нэмэгдүүлж чадлаа. Энэ аялал маш хүнд, ухаан мэдрэл сүйрүүлэм байв. Тэд яг л ганцхан торгон утсаар ууланд авирч буй аалз шиг харагдана.

Ялгаа нь гэвэл тэр уул босоогоос ч илүү огцом байсан бөгөөд догшин салхи тэднийг чулуун хананд няц цохих эсвэл Доод Тэнгэрийн харанхуй руу шидэхээр заналхийлж байлаа.

Гэсэн ч арваад минутын тарчилгааны дараа магадгүй мөнх мэт санагдсан хугацааны дараа тэд ямар ч байсан амьд хэвээрээ арлын гадаргад хүрч чаджээ.

Санни хар зүүгээ буцаан татаж, цээжээ дарсаар зөөлөн хөрсөн дээр сөхрөн унав. Амьсгалах бүрд уушгинаас нь түгшүүр төрүүлэм шуугиантай амьсгал гарч байлаа. Тэр хэсэг хөдөлгөөнгүй хэвтсэний эцэст Кассигийн тусламжтай босов.

“...Мэдэж байна, мэдэж байна. Явах хэрэгтэй. Амрах цаг хараахан болоогүй...”

Тэд цэцэгсээр бүрхэгдсэн тал дундуур гүйлээ. Ард нь Хөндий уулс сүрлэгээр сүндэрлэж, цагаан манан энгэрээр нь урсан бууж байв. Харин тэдний өмнө ч бас агаарт цагаан зүйлс бүжиглэж байлаа.

Санни шатаж буй нүүрэн дээрээ таатай хүйтэн мэдрэмж тархахыг мэдэрлээ.

Түүний зүрх өвдөн агшив.

'Цас... цас орж байна...'

Арван хоёрдугаар сар болчихсон юм гэж үү? Эсвэл анхны цас энэ жил бас л хугацаанаасаа өмнө орж байгаа юм уу?

Хувь тавилангаас зугтах арга гэж байсангүй...

Хойд арал тэдний доор хүчтэй чичирлээ.

...

Хэдхэн мөчийн дараа тэдний өмнө бараан нэгэн дүрс гарч ирэв.

Санни Гэгээнтэн Кормактай өмнө нь хэзээ ч уулзаж байгаагүй ч түүнийг бараг тэр даруй танилаа. Зөвхөн Дээд оршихуй л тийм гүн, ёроолгүй сүүдэртэй, орчин тойрныхоо ертөнцөд хүртэл нөлөөлөх мэт оршихуйтай байж чадна.

Гэгээнтэн гуч гаруй насны эр мэт харагдах бөгөөд цэвдэг царай, харгис хүйтэн нүдтэй байлаа. Түүний хар хуяг Үхлийн Бүсийг бүтэн сар судалсны улмаас энд тэндээ цуурч, бараг арайхийн тогтож байв. Хачирхалтай нь хуяг төрлийн Дурсамжийн хувьд тийм ч сүрлэг харагдсангүй. Гартаа барьсан аймшигт зэвсэг ч байсангүй.

...Гэвч түүний хуруунууд шинэхэн цусаар будагдсан бөгөөд час улаан дуслууд доош дуслан, эмзэгхэн нил ягаан цэцгүүдийг улаанаар будаж байлаа.

Эцсийн эцэст Мордрет эрх чөлөөг олж авч чадсангүй бололтой. Түүний сүүлчийн сав устгагджээ.

Гэгээнтэн Кормак хоёр тийш нь ширтэн хөмсгөө зангидаад нэг алхам урагшлав. Цас эргэлдэн түүнийг хүйтэн нөмрөг мэт хүрээлэв. Санни гэнэт амьсгаа боогдуулам аллага хийх хүсэлд бүхэлдээ автагдав.

Тэр үл ялиг хөдөлж, Кассиг өөрийнхөө ард түлхэн зогсоов. Нүд нь амийг нь аварч чадах ямар нэгэн зүйл... юу ч байсан хамаагүй олох найдвараар эргэн тойрныг самарч байлаа.

Тэгтэл гэнэт ертөнц харанхуйлж, түр зуурын сүүдэр нарыг халхалсан мэт болов. Дараагийн агшинд тэр сүүдэр далавчны сэрчигнээнтэй хамт алга болж, өндөр туранхай эмэгтэй Санни, Касси хоёрын өмнө, ойртон ирж буй Гэгээнтний эсрэг сум мэт эгц нуруутай зогсож байлаа.

Тэнгэрийн Түрлэг биеэрээ Санни, Касси хоёрыг халхлан хамгаалж, нөгөө Дээд дайчин руу хяламхийв. Түүний үзэсгэлэнт төрх урьдын адил хүйтэн, хатуу, босоо хүүхэн хараанууд нь тайван атлаа хатуу шийдэмгий байдлаар дүүрэн байлаа.

“...Хангалттай, Кормак. Яг одоо буц.”