562-р бүлэг : Шөнө рүү
Санни, Касси хоёр гинжин дээгүүр алхахад тэр нь үл ялиг ганхан, хааяа нэг чангаар харшилдан дуугарна. Тэдний дөнгөж орхисон арал яг одоо дээш хөөрч байсан тул өмнөх арал нь доор байрлаж, бүхэлдээ тод харагдаж байв.
Хойд Арал тийм ч том биш, магадгүй хоёр километр орчим голчтой байлаа. Түүний гадаргуу бүхэлдээ нэгэн уудам тэгш тал бөгөөд торгон нөмрөгөөр хучсан мэт үзэсгэлэнт нил ягаан цэцгийн талбайгаар бүрхэгджээ. Нар тэнгэрийн өндөрт мандаж байсан ч эмзэгхэн цэцгүүдийн дэлбээ хумиастай байв.
Кассигийн хэлснээр бол тэд зөвхөн шөнө дэлгэрч, жихүүдэс төрөм атлаа үзэсгэлэнтэй гэрэл цацруулдаг ажээ. Санни тэр хачирхалтай бөгөөд ид шидийн мэт үзэмжийг өөрийн нүдээр харахыг хүсэж байсан ч яг одоо тэдэнд хийх ёстой хамаагүй чухал зүйлс байлаа.
Тэр ч бүү хэл энэ мөчид Саннигийн анхаарал арал дээр ч байсангүй.
Харин тэр арлын цаадах Хөндий уулсын луугийн соёо шиг сүрлэг оргилуудыг ширтэж байлаа. Тэд арлын дээрээс сүрдэм өндийж, уудам гүн сүүдрээрээ түүнийг бүхэлд нь нөмөрчээ.
Тэдгээр оргилыг бараан энгэрээр нь аажмаар урсан доошлох цагаан манан бүрхэж, Доод Тэнгэрийн хар ангал руу мөнхийн цагаан эргэлдэх үүлэн хана мэт асгарч байв. Тэр дүр зураг сүрлэг атлаа айдас төрүүлэм байлаа.
Тэнгэр өөрөө гэрэлгүй хоосролд аажмаар залгиулж байгаа ч юм шиг, эсвэл эсрэгээрээ түүн рүү довтолж байгаа ч юм шиг санагдана.
Тэр аймшигт уулсыг ширтэнгээ Санни Нефис яг одоо тэнд, цагаан манангийн хаа нэгтээ төөрсөн яваа болов уу гэж өөрийн эрхгүй бодов. Эсвэл тэр манан руу орохыг зүрхлэлгүй өөр чиглэл сонгосон юм болов уу?
Үүнийг мэдэх ямар ч арга байсангүй.
Санаа алдан тэр доош харж, нэг хөлөө нөгөөгийнхөө өмнө тавихдаа анхаарлаа төвлөрүүлэв.
Удалгүй тэд Хойд Аралд хүрч, дээш үсрэн гарлаа. Санни Мөшгигч Өргөс болон Хар Жигүүрийн тусламжтайгаар, харин Касси Аниргүй Бүжигчнийг сугалж, үсрэн, нисдэг туялзуур сэлэм түүнийг агаарт татах үед бариулаас нь чанга атгаснаар дээш гарчээ.
Тэд эмзэгхэн цэцгүүдийн дунд зөөлөн газардаад эргэн тойрноо ажив. Юу ч хэлэлгүйгээр Санни сохор бүсгүйг түрүүлэн явахыг зөвшөөрч, арлын цорын ганц онцгой зүйл болох хойд захын ирмэг дээр тогтоц муутай сүндэрлэх эртний цайзын туурийн зүг алхахад нь араас нь дагалаа. Энэ нь түүний Эффи, Кай хоёртой уулзсан нурсан бэхлэлттэй маш төстэй байв.
Цэцгүүдийг аль болох гишгэхгүйг хичээн тэд арлыг гаталж, цайз руу орлоо. Замд нь юу ч дайрсангүй, салхины исгэрээ болон тэдний алхааны чимээнээс өөр ямар ч дуу гарсангүй. Хойд Арал үзэсгэлэнтэй, нам гүм, бас хачирхалтай тайван байлаа.
Эртний бэхлэлтийн эвдэрсэн гарцаар цааш харан Санни Арлуудыг Хөндий уулстай холбон зангуу болсон аварга гинжийг ажиглав. Эргэлдэх манан түүний хоёр талаар урсан, гинж бараан чулуунд шурган орсон хэсгийг халхалж байлаа.
Тэр хэсэг хугацаанд хөдөлгөөнгүй зогссоноо дагжин, харцаа өөр тийш шилжүүлэв.
Хаалганы цаадах тавцангийн яг буланд бараг анзаарагдахааргүй нарийн чулуун шат өгөршсөн хаднаас сийлэгдэн доош үргэлжилж байлаа. Тэр зам унжсан налууг тойрон мушгирч, хадны гадаргуутай наалдан арлын харанхуй тал руу хөтөлнө.
Касси нэг гараа чулуун дээр тавин, хуруугаараа илэн тэмтэрсээр болгоомжтой шатан дээр гарлаа. Санни барайсан царайтайгаар доош ширтэн араас нь дагав.
Шөнийн Сүм рүү хөтлөх зам урт бөгөөд нарийн байв. Хоёр хүн мөр зэрэгцэн алхахад арайхийн хүрэлцэх зайтай. Баруун талд нь арлын чулуун хана, зүүн талд нь Доод Тэнгэрийн ёроолгүй харанхуй ангал байлаа. Болгоомжгүй ганцхан алхам хүнийг сүйрэлд хүргэхэд хангалттай.
Шатыг тэнд байгуулсан нь ч санамсаргүй хэрэг биш байв. Хэрэв дайсны хүч энэ замаар довтлохыг оролдсон бол хамгаалагчидтай нэг нэгээрээ тулалдахаас өөр аргагүй болох бөгөөд баруун гарын хөдөлгөөн нь налуу хаданд хязгаарлагдах байлаа. Мөн хананы тахир байдлаас болж алсын довтолгоо ч төдийлөн үр дүнтэй биш.
Ийм газар ганц дайчин бүхэл бүтэн армийг ч тогтоон барьж чадна.
Тэд улам доошлон бууж, эцэст нь нэлээд удсаны дараа харанхуй талд хүрэв.
Налуу бараг хэвтээ болсон тэр цэгт шат нь дээрх чулуун гадаргуунд зэвэрсэн гинжээр бэхлэгдсэн хачирхалтай дүүжин гүүр болон хувирчээ. Тэр нь Доод Тэнгэрийн харанхуй ангалын дээгүүр аюултайгаар ганхан, арлын яг төвд орших Шөнийн Сүм хүртэл үргэлжилнэ.
Харанхуйг нэвт цуурайтсан гунигт чанга хонхны дуу гэнэт нижигнэхэд Санни цочин хөшив.
Түүний өмнө, багагүй зайд, хөвөгч арлын хэвлийгээс цухуйсан сүрлэг байгууламж харагдана. Хар чулуугаар барьсан тэр барилга нь ямар нэгэн байдлаар урвуугаараа босгож, нэвтэршгүй харанхуйн ангалын дээр хөвүүлсэн өндөр сүрлэг сүмтэй адил байлаа. Суурь нь хамгийн өндөр цэг нь болж, долоон хонхны цамхаг нь хар хоосролын гүн рүү доош сунаж, тус бүрийн үзүүрт нь өнгөө алдсан ногоон зэсээр цутгасан аварга хонхыг тогтоосон богинохон гинж өлгөгджээ.
Шөнийн Сүм арлын доор байрладаг учир нарны гэрэл түүнд хэзээ ч хүрдэггүй байв. Харин оронд нь тэр сүм мөнхийн сүүдэрт умбан, зөвхөн алсад буй тэнгэрлэг дөлний цайвар туяа л хар ханануудыг нь зөөлөн илбэнэ.
Хачирхалтайгаар бүх зүйл урвуу болсон мэт ангалын хар хилэн мэт харанхуй болон түүний гүн дэх хуурамч оддын цацрал нь дээрээс нь нөмөрсөн уудам шөнийн тэнгэр шиг харагдаж байлаа.
Санни ширтэж зогсох зуур хоёр дахь хонх дуугарлаа. Тэр үл ялиг хөдөлж, нарийн замыг дагуулан аюултай шатуудыг нь мөрдөж, сүмийн аварга төмөр хаалга хүртэл харцаа шилжүүлэв.
Касси түүн рүү эргэн харж, хэсэг азнаснаа хэлэв.
"Явцгаая. Тэд биднийг харчихлаа."
Санни толгой дохин урагш алхав.
Шөнийн Сүм урд нь өлссөн мангасын ам шиг ангайсан хаалгатайгаа тэднийг хүлээж байлаа.