Гэгээнтэн Тирис гэнэт гарч ирсэнд Санни алмайран ухарлаа. Түүнийг үг хэлсний дараа салхины улих чимээ л нам гүмийг эвдэж, арал даяар түгшүүртэй, аюултай чимээгүй байдал тогтов.

Цас агаарт бүжиглэн, хүйтэн газар аажмаар бууж байлаа.

Түүний зүрх торонд хоригдсон араатан мэт цохилж байв.

'Тэр хаанаас гараад ирэв... юу болоод байна аа, хараал ид...'

Кормак хөмсгөө зангидан, ширүүн салхи, нар салхинд элэгдсэн хатуу төрхөн дээрээ бараан царай тодруулан туранхай эмэгтэйг ширтэв. Цагаан Өд овгийн тэргүүн гэнэт гарч ирсэнд Гэгээнтэн огтхон ч баярласангүй бололтой.

“Тэнгэрийн Түрлэг... энэ хэрэгт бүү оролц.”

Гэгээнтэн Тирис хөдөлсөнгүй, урьдын адил туранхай биеэрээ Санни, Касси хоёрыг халхлан зогсов. Салхи ширүүсэж, үүлс улам хүндэрсэн мэт болж, яг л түүний дарагдсан сэтгэл хөдлөлийг илэрхийлж байх шиг.

...Гэхдээ Саннигийн ойлгосноор тэд огт дарагдаагүй байжээ. Зүгээр л Тэнгэрийн Түрлэг тэднийг нүүрэндээ ил гаргадаггүй харин оронд нь ертөнц өөрөө түүний өмнөөс илэрхийлдэг аж.

“Үгүй гэж бодож байна.”

Кормак ярвайж, нүдэнд нь хорсолтой оч гялсхийв.

“Чи юунд хөндлөнгөөс оролцож байгаагаа мэдэхгүй байна, Тирис. Замаас минь холд. Энэ чиний хэрэг биш.”

Тэр үл ялиг хөдөлмөгц салхины улиан улам чангарлаа. Нил ягаан цэцгүүд газарт шахагдан бөхийв.

“...Энэ бол миний нутаг. Эдгээр Сэрэгсэд миний Цайзын хүмүүс. Энд болж буй бүхэн, тэдэнд тохиолдох бүхэн миний хэрэг.”

Нөгөө Гэгээнтэн санаа алдаад нэг алхам урагшлав.

“Шөнийн Сүмийн бүх хүмүүс устгагдсан. Энэ хоёр л цорын ганц гэрч. Тэдний хувь заяаг өөрийн мөрөн дээр үүрэхдээ үнэхээр итгэлтэй байна уу?”

Тэнгэрийн Түрлэг хөмсгөө зангидаад тайван өнгөөр хэлэв.

“Хэрэв үнэн бол бид тэднээс Ариун Дагшин Газарт хамтдаа байцаалт авч болно.”

Кормак бараанаар инээмсэглээд толгой сэгсрэв.

“Харамсалтай нь тэгэх боломжгүй. Тирис, чи намайг энд ямар даалгавартай ирснийг мэдэхгүй байж магадгүй ч хэн надад үүнийг өгснийг мэднэ. Энэ асуудалд миний замд саад болно гэдэг Валорын хүслийг эсэргүүцэж байна гэсэн үг... чи тэгмээргүй байгаа биз дээ?”

Тэнгэрийн Түрлэгийн уруулын нэг өнцөг гэнэт үл ялиг дээш татагдав. Тэр аймшигт Гэгээнтнийг ширтээд, хоолойд нь үл ялиг ёжлол тодрон:

“Тэгээд тэр яах юм? Намайг яаж шийтгэх юм? Магадгүй овгийг минь алс бөглүү хил рүү цөлөх үү? Аан... түр хүлээ...”

Тэр ч бас нэг алхам урагшилж, дууны өнгө нь бараан, хүнд болов. Үүлс нарыг залгиж, ертөнцийг сүүдэрт живүүлэв.

“Чи мартжээ, Кормак... би Валор биш, Цагаан Өд овгийн Тэнгэрийн Түрлэг. Би Хааны холбоотон... боол нь биш. Зургаан жилийн өмнө би өөр тийшээ харж, танай жигшүүрт төлөвлөгөөг хэрэгжүүлэхийг зөвшөөрсөн. Түүнээс хойш би үргэлж харамсаж ирсэн. Энэ бол миний нутаг, миний арлууд. Харин чи энд ердөө зочин. Би чамд анхааруулж байна... миний зочломтгой зангийн хязгаарыг бүү сорь!”

Түүний сүүлчийн үгс унахтай зэрэгцэн тэнгэрийн хилэнгийн элч мэт дүлийрэм аянга нижигнэж, Гинжлэгдсэн Арлууд даяар цуурайтав.

Кормак түүн рүү үл тоомсорлон ширтэв. Хүйтэн, аюултай нүднийх нь гүнд басамж тодров. Гэгээнтэн мөрөө үл ялиг хөдөлгөн булчингаа суллаж байгаа мэт болоод бараанаар хэлэв.

“Чиний ихэмсэг зан үнэхээр залхмаар юм, Тирис. Надад анхааруулана гэнэ ээ? Надад анхааруулах зоригийг чамд юу өгсөн юм? Чи намайг мартсан гэж хэллээ, гэхдээ үнэндээ мартсан хүн нь чи өөрөө. Би хэн болохыг. Би юу болохыг. Бас би юунд чадварлагийг...”

Тэр нэг алхам урагшилж, аллага хийх хүсэл нь улам өтгөрөн, бараг биет зүйл мэт мэдрэгдэх болов.

“Энийг хэлэлцээр гэж бодох шалтгааныг чинь юу төрүүлэв? Чи бууж өгнө... эсвэл би чамайг хүчээр буулгана. Аль ч тохиолдолд үр дүн нь ижил.”

Гэгээнтэн Тирис хэсэг чимээгүй зогссоноо мөр давуулан Санни, Касси хоёр руу харав. Түүний харц тайван бөгөөд гунигтай байлаа.

“...Та хоёрын явах цаг боллоо.”

Санни нэг алхам ухарч, ам нь гэнэт хатав. Тэр амаа ангайж, арайхийн асуулт шахан гаргав.

“Гэхдээ... тэгвэл...”

Тэнгэрийн Түрлэг аль хэдийн тогтуун алхсаар ойртож буй Кормак руу эргэн харжээ. Түүний үс цайвар алтлаг урсгал мэт салхинд намирав.

“Гүй! Энэ тулалдааны хилэнгээс та хоёр амьд үлдэхгүй!”

Санни хоромхон зуур эргэлзсэнээ Кассиг татан гүйлээ. Тэд хоёр Гэгээнтнээс холдон, арлын алсын захыг чиглэн давхив. Дээд оршихуйнуудын тулаан ямар харагддагийг тэр мэдэхгүй байсан ч өөр шиг нь жирийн хүмүүсийн байр энэ тулааны голд огтхон ч биш гэдэгт эргэлзсэнгүй.

'Галзуурал... энэ ертөнц бүрмөсөн галзуурчихжээ!'

Дараагийн агшинд ард нь ямар нэгэн зүйл нижигнэсэн архираантай мөргөлдөж, Санни агаарт шидэгдэв. Хүчтэй цохилтын долгион биеэр нь нэвтэрч, амнаас нь богинохон орилох дуу гарлаа.

Тэр газарт унаад яг дэргэд нь асар хүчтэй газар хөдлөлт болж буй мэт хөрс хөдөлж байгааг мэдрэв. Санни арайхийн босож, дараа нь Кассиг ч босгоод дахин гүйлээ. Чулуун хэлтэрхийнүүд сум мэт хажуугаар нь исгэрэн өнгөрч, орж байсан цас аль хэдийн догшин цасан шуурга болон хувирчээ.

Тэдний ард тэнгэр өөд хоёр аварга сүүдэр хөөрөв.

Нэг нь цасан цагаан өдтэй аварга махчин шувуу бөгөөд хурц хошуу, сүйрэл авчрах саврууд нь гялалзсан өнгөлсөн гангаар цутгасан мэт байлаа. Асар том далавчийг нь аянгат үүлс бүрхэж, цахилгаан аянгууд биеийг нь гэрэлт нөмрөг мэт ороон бүжиглэнэ.

Нөгөө нь ёроолгүй ангал мэт хар хайрстай догшин виверн байв. Түүний хүчирхэг булчингууд төмөр гинж мэт хайрсан доогуур нь долгилж, толгойг нь мушгирсан эвэр титэмлэжээ. Ангайсан аманд нь тоолж баршгүй хурц соёонууд харанхуй улаанаар гэрэлтэж, адмантан биенийх нь гүнээс дүрэлзэх дөлөөр туяарч байв.

Тирис, Кормак хоёр тэнгэр өөд хөөрөн удалгүй шуурган үүлний хөшигний цаана алга болов. Аймшигт архираан арал даяар цуурайтаж, дараа нь дахин нэг цохилтын долгион цасан шуургыг цоолон дайрлаа.

Гэнэт дээрээс буцалсан цус урсаж, улаан бороо мэт цасан дээр асгарч эхлэв.

'Бурхад минь... өө, бурхад минь...'

Санни, Касси хоёрт гүйхээс өөр сонголт байсангүй. Хааяа хүчтэй чичиргээ тэднийг газарт савж унагах бөгөөд хар салхи цас, мөсний хурц хэлтэрхийг нүүр лүү нь шидэгдэж, дээр хаа нэгтээ өрнөх аваргуудын тулааны нижигнээн чихийг нь дүлийрүүлж байлаа.

Тэд бараг арлын захад хүрч, гинж рүү үсрэхэд бэлэн болсон мөчид аймшигт сүйрэл гэнэт намжив.

Тэгээд тэнгэрээс хоёр сүүдэр бууж ирэв. Тэд тийм хурдан байсан тул Санни аль нь хэн болохыг ч ялгаж чадсангүй.

Хоёр Гэгээнтэн арлын яг төвд тийм хүчтэй мөргөлдсөн тул гадаргуу нь ус мэт долгилов. Цохилтын долгион нь тийм хүчтэй байсан учир цэцгийн талбайг агшин зуур арчин устгаж, хөрсний дээд үеийг хийсгэн, хойд захын бэхлэлтийг тоос болгон бутаргав.

Газар өөрөө цуурч, өргөн ан цав арлын хоёр үзүүрийг чиглэн тархаж, түүнийг хоёр хуваав.

Хойд арал хүчтэй чичирч... дараа нь бутарч эхлэв. Том чулуун хэсгүүд тасран харанхуй руу нисэж, улам олон ан цав гарч, тэнгэрийн гинжний таталт арлыг хэсэг хэсгээр нь урж байлаа.

Мэдээж Санни энэ сүйрлийн бүрэн цар хүрээг ойлгож чадсангүй. Түүний мэдэрсэн зүйл гэвэл тэд дахин өнхрөн унасан явдал бөгөөд энэ удаад өмнөхөөсөө ч илүү хүчтэй байлаа. Гагцхүү энэ удаа тэдний доор хөрс ч байсангүй, чулуу ч байсангүй...

Юу ч байсангүй.

Газар алга болж, Санни доош... улам доош... төгсгөлгүй доош унаж эхлэв. Доод Тэнгэрийн төгсгөлгүй харанхуй руу.

Түүний хийж чадсан ганц зүйл бол Кассиг чанга тэврэн, хоёул салахгүй байх явдал байв.

Цусанд будагдаж, няцран, туйлдсан тэд эргэн тойронд нь сүйрэл ноёрхож байх зуур ангал руу унасаар байлаа.

Шөнийн Сүм цуурч, дараа нь хар чулуун бороо болон задран бутрав. Долоон хонх хоосрол руу алга болохдоо гунигтайгаар хангинаж байлаа.

Гинжлэгдсэн Арлуудын нэг зангуу болсон аварга гинж Хөндий уулс руу саван нисэж, энгэртэй нь тийм хүчтэй мөргөлдсөнөөр эртний хад асга хагаран бутарч, урсан буух манангийн хөшигт хоромхон зуурын цоорхой үүсгэв.

...Аз болж Саннигийн нүд аниастай хэвээр байсан тул тэр доор юу нуугдаж байгааг олж харсангүй.

Энэ бүх эмх замбараагүй сүйрлийн дунд хоёр Гэгээнтэн аймшигт тулаанаа үргэлжлүүлсээр байлаа.

Санни Кассиг чанга тэврэн, тэр мөргөлдөөнөөс секунд өнгөрөх тусам улам холдож байгаадаа баярлан унасаар байв.

Хэсэг хугацааны дараа тулааны чимээ алсад бүдгэрэн замхарлаа.

Сүйрлийн ул мөр ч мөн алга болж, гэрлийн сүүлчийн өчүүхэн туяа ч унтарчээ.

Одоо тэд үнэмлэхүй харанхуй дундуур төгс нам гүм, бүрэн ганцаардалд унаж байсан бөгөөд амь насанд нь аюул заналхийлэх зүйл огт байсангүй.

...Ямар нэгэн байдлаар тайван санагдаж байлаа.

Санни санаа алдан, эцэст нь нүдээ нээхийг өөртөө зөвшөөрөв. Дараа нь Касси руу хараад сулхан инээмсэглэл гарган хэлэв.

“...Харж байна уу? Бид үхээгүй байна. Чиний зөн дахин л алдчихлаа.”

Тэр чичирлээ.

“Я... яаж чи ийм тайван байж чаддаг байна аа? Бид Доод Тэнгэр лүү унаж байна! Одоохондоо... үхээгүй л болохоос!”

Санни инээхийг оролдсон ч шархаа хөндөж ярвайн, болиод хэлэв.

“Энэ газар үнэндээ тийм ч муу биш. Жаахан хүлээгээрэй... бид дахиад хэсэг унасны дараа Дурсамжуудаа дуудаад дээшээ гарах замаа олно, эсвэл Цоорхой руу өөрсдийгөө түлхэнэ. Ядаж хоол, ус байгаа... өмнөх удаа би юу идэж байсныг чи итгэхгүй дээ...”

Үхсэн Элэглэгчийг санасан Санни өөрийн эрхгүй дагжин чичирлээ.

“Тийм ээ, энэ үнэхээр гайгүй байна. Надад итгэ... үүнээс хавьгүй, хавьгүй дор байж болох байсан.”

Гэвч...

Санни ингэж хэлмэгц гэрэлгүй хоосролд ямар нэгэн зүйл өөрчлөгдөв.

Хурдан сүүдэр нэгэн догшин гэрлийн тойрогт хүрээлэгдэн тэдэн рүү харван ирлээ.

'Юу...'

Санни ямар нэгэн хариу үйлдэл үзүүлж амжаагүй байтал хоёр гар тэдэн рүү сунаж, нэг нь түүнийг шүүрэн авч, нөгөө нь Кассигийн нөмрөгний шилэн хүзүүвчнээс атгав.

Тулах газаргүй байсан тэд Санни Пирсийг хөнөөхийн өмнөхөн Пирс ямар байсан яг тэр хэмжээнд хамгаалалтгүй байлаа.

'Хараа...'

“Өө, тэнгэр минь! Та хоёрыг олчихлоо!”

Тэр нүдээ анив.

Тэр хоолой... яагаад ийм танил сонсогдоод байна?

Санни гэрэл рүү ширтэж, нүд нь аажмаар дасав. Төд удалгүй тэр өндөр, хэрэггүйгээр ганган хуяг өмссөн, уур хүрмээр царайлаг залуугийн мөрний дээгүүр агаарт хөвөх цаасан дэнлүүний дүрсийг ялгаж харав.

Санни амаа ангайснаа хааж, дараа нь дахин ангайв.

“...Кай? Чи энд юу хийж яваа юм бэ?”

Дур булаам харваач инээмсэглэж, нүүрэнд нь баяр хөөр, гүн тайвшрал тодров.

“Өөр юу байх вэ? Та хоёрыг аврахаар ирсэн юм...”