499-р бүлэг : Хаа нэгтээ алсад...

…Хаа нэгтээ алсад, төгсгөлгүй бөгөөд хэзээ ч мултарч үл болох Хар дарсан зүүдний гүнд, нүд гялбам хурц нарны сохлом халуун тойрох уудам цөлийн манхныг шатаан төөнөх халууны давалгаанд умбуулж байлаа. Цөлийн элс өөгүй цагаан бөгөөд дээр нь үргэлжлэх номин хөх тэнгэр эртний далай мэт гүн, хязгааргүй, торгомсог уудамд нь ганц ч үүл сэв суулгаагүй байв.

Тэрхүү халуунд нүдүүлэн ганц бие дүрс элсэн дээгүүр алхаж байлаа.

Тэр бол содон саарал нүдтэй, арьс нь аймшигт түлэгдэлтээр бүрхэгдсэн, мөнгөлөг үс нь цусаар хиртэж, ойсон гэрлийн цацраган хүрээгээр хүрээлэгдсэн залуу эмэгтэй байв. Тэр бутран сүйдсэн хуягийн түлэгдсэн үлдэгдлийг өмсөж, мөнгөлөг ир нь хугарч, бариулынхаа ойролцоо арзгар ирмэгээр төгссөн хугархай сэлэм барьжээ.

Залуу эмэгтэй урагш алхах бөгөөд түүний үлдээсэн мөр алсад үргэлжилсээр тэнгэрийн хаяаны цаана алга болж байв. Зүүн талд нь төгсгөлгүй цагаан манхны далайгаас өөр юу ч байсангүй, харин баруун талд нь хар уулсын цуваа эцэстээ төөнөх цөлийн хил хязгаарыг бүрдүүлж байлаа.

Алсын тэртээ улаан навчтай нэгэн мод ургаж, өргөн мөчрүүдээс нь цайвар жимс мэт харагдах зүйлс энд тэндгүй унжиж байв.

…Нефис яг тийшээ явж байлаа.

Тэр шөнө болохоос өмнө тэр модонд хүрэх ёстой, эс бөгөөс… үгүй, энэ тухай бодохгүй байсан нь дээр.

Түүний ус аль хэдийн дууссан бөгөөд цангаа аажмаар оюун санааг нь эзэмдэж байв. Тамлагдсан бие нь бүхэлдээ өвдөлтийн тэнгис болсон ч тэр одоо ч алхаж чадна. Тэр одоо ч тулалдаж чадна.

Тэр одоо ч бууж өгөхийг хүсээгүй.

…Хэсэг хугацааны дараа мод улам ойртлоо.

Нефис зогсоод цагаан холтос, улаан навчис, мөн жимс гэж бодож байсан дүрсүүдийг ширтэв. Гэвч тэдгээр нь жимс биш байлаа. Харин оронд нь үзэсгэлэнт мөчрүүдээс нь хар торгон утсаар бэхлэгдсэн хэдэн арван мянган гавал унжин байв.

Усны булаг аварга модны сүүдэрт тунгалаг цөөрөм үүсгэсэн бөгөөд эрэг дээр нь түүн рүү нуруугаа харуулсан, этгээд зэвэрсэн хуяг өмссөн нэгэн дүрс зогсож байлаа.

'Х... хүн үү?'

Үгүй... тэр дүрс түүний төрөл нэгтнээс хэтэрхий өндөр байв.

Түүний бодлыг сонссон мэт тэр амьтан эргэж, хатаж хорчийсон цогцосны нүүр, ёрын хөх туяа цацруулсан хоосон нүд, тус бүр нь нэг нэг зэвсгийн бариул атгасан зургаан гарыг ил гаргав. Хоёр гар нь сахлын хутгаас ч хурц, үл ялиг тахийсан урт сэлэм барьж, хоёр гар нь сүрдэм мушгирсан хадуур атгаж, үлдсэн хоёр гар нь хүнд очирт таяг болон хугархай бамбай барьжээ.

Тэр амьтны зэвэрсэн хуягийн цээживч хагарч, доторх аймшигтай шарх ил гарсан байлаа.

Цангаа болон туйлдлаас болж сөхөрсөн Нефис гараа өргөн, тэр амьтнаас зогсохыг гуйж буй мэт болов.

Гэвч мэдээж тэгсэнгүй.

Нүдэнд нь галзуурсан уур хилэн дүрэлзүүлсэн тэр жигшүүрт амьтан нэг хадуураараа цавчин түүн рүү дайрлаа. Тэр аянгаас ч хурдан хөдөлж, хүчтэй салхин шуургаар улаан унасан навчисыг тэнгэр өөд хуйлруулан хийсгэв.

Нефис нэг алхам ухарч, сүйрэл авчрах цохилтыг зайлуулахын тулд хугархай сэлмээ өргөсөн бөгөөд түүнд ир байхгүйг мартсан мэт байлаа.

Гэвч эцсийн мөчид ир байх ёстой газарт цэвэр нарны гэрлийн туяа бий болж, хадуурыг түүний махыг урж тасдахаас зогсоов.

Цохилтын хүчээр Нефис ганхан дайвсан ч хөл дээрээ тогтож үлдэв. Хагарч цуурсан уруул нь нээгдэж, сөөнгө шивнээ урсан гарав.

"Тэгвэл шатъя... хамтдаа шатъя..."

Дараагийн агшинд түүний нүдэнд цагаан дөл дүрэлзэн асав.

Түүний арьс гэнэт ариун гэрлээр туяарч, дараа нь улам хурц, улам хурц... тэгээд бүр ч хурц болсоор байлаа.

Хадуурыг хол шидээд тэр зэрэгцэн хатгах хоёр сэлмээс бултаж, хуягт аваргыг тойрон бүжиглэх мэт хөдөлж, нарны гэрлээр бүтсэн ир нь зэвэрсэн хуягийг аймшигтай амархан нэвт сүлбэв.

Тэд эртний модны сүүдэрт тулалдаж, хэдэн мянган гавал хоосон нүдээрээ тэдний тулааныг ширтэн салхинд найгаж байлаа.

Нефис зургаан гарт чөтгөрөөс хавьгүй удаан, хавьгүй сул байсан ч түүний ур чадвар өө сэвгүй, тайлагдашгүй бөгөөд үхлийн аюултай байв. Тэр тулалдааны урсгалд төрөлхийн орчиндоо байгаа мэт уусан хөдөлж, түүний хэмнэлийг хайхрамжгүй хялбар байдлаар удирдаж байлаа. Түүний мах тасран урагдсанаас хэдхэн хормын дараа өөрөө нөхөн эдгэрч, нүдэнд нь дүрэлзэх дөл улам халуун болсоор байв.

Тэсвэрлэшгүй өвдөлтөөс үхдэл мэт цонхийсон түүний үзэсгэлэнт царай улам бүр хүйтэн болсоор, бараг хүнийх биш мэт болжээ.

Харин түүний нарны гэрлэн сэлэм эртний чөтгөрийн биед хайлсан сорви үлдээж байлаа. Ийм шарх түүнд хэзээ ч хор хүргэж чадахгүй байсан ч хэсэг хугацааны дараа тэр амьтан гэнэт гуйвав.

…Мэдээж тэгнэ. Эцсийн эцэст энэ бол Мартагдсан Эргийн Нэргүй Нарны үлдээсэн Дурсамж байсан юм. Түүний хүрсэн бүхэн сүнс нь устгагдахаар тавилантай байлаа.

Эцэст нь Нефис боломж олж хараад урагш ухасхийн, Нэргүй Нарыг дээш огтлон савлаа. Нарны гэрлэн ир зэвэрсэн хуягийг зүсэж, чөтгөрийн нэг гарыг тасдаад, дараа нь доош бууж өөр нэгийг нь мөн огтлов.

Тэр амьтан сэргэж амжаагүй байхад Нефис аль хэдийн дэргэд нь хүрсэн байлаа. Нефис хүнд очирт таягийн няцлах цохилтоос хажуу тийш бултан, гараа чөтгөрийн нүүрэн дээр тавив.

Тэр амьтан хөдөлгөөнгүй болж, дараа нь орилох гэсэн мэт амаа ангайлаа.

…Гэвч түүнээс гарсан зүйл нь зөвхөн цагаан дөлний дүрэлзэх дуу хоолой байв.

Нефийн арьсыг бүрхсэн ариун гэрэл бүдгэрэхэд чөтгөр дотроосоо шатаж байгаа мэт харагдав. Түүний биед дүрэлзсэн ан цавууд нээгдэж, ариун галыг асгаруулан, бүхнийг устгах халуун цацруулж байлаа. Мах нь буцалж, харлан түлэгдэж, эцэст нь нүднийх нь хөх гэрэл сохлом цагаан туяагаар солигдов.

Тэгээд тэр гэрэл унтарч, оронд нь хоёр харанхуй, түлэгдсэн нүх үлдлээ.

Нефис чөтгөрийн нүүрнээс гараа салгаж, түлэгдсэн бие нь газарт унан ойчихыг ажиглав.

Тэр хэдэн хором ширтэж зогссоноо хайхрамжгүйгээр эргэн алхав. Хэдхэн алхам хийсний дараа Нефис ганхан дайвж, өвдөг дээрээ сөхрөн уналаа.

Дараа нь тэр чичирсэн гараа цөөрөм рүү дүрж, алгаа тосон, атга хүйтэн, амтлаг усыг уруулдаа хүргэв.

Эцэст нь түүний аймшигт цангаа тайлагдах боломжтой боллоо.