Хэсэг хугацааны дараа Санни Багш нарын амралтын өрөөнөөс гарлаа. Цэлмэг өвлийн өдөр түүнийг хүйтэн салхи, нарны гэрэлд бүжиглэх жижигхэн цасан ширхгүүдээр угтав. Маш нимгэн хувцастай байсан ч, Академийн эмнэлгийн цогцолборын ажилтнуудын өгсөн энгийн бэлтгэлийн хувцас л арьсыг нь бүрхэж байсан ч Санни нэг их даарсангүй.

'Сэрэгч болно гэдэг ийм л байдаг байх даа.'

Жил гаруйн өмнө байсан бол тэр хоргодох газар хайж, шөнөжин хөлдөж үхэхгүй, эсвэл бүр өвдөхгүй байхыг цөхрөнгөө барж хүсэх байсан. Харин одоо Саннид үнэхээр сайхан байлаа. Тэр бүү хэл тухгүй ч санагдсангүй.

Ханцуйгаа доош нь татаж, могойн шивээсээ нуусныхаа дараа сэрүүхэн, төгс шүүгдсэн агаарыг гүнзгий амьсгалан инээмсэглээд алхаж эхлэв.

'Шийдвэрүүд, шийдвэрүүд...'

Мастер Жеттэй хийсэн яриа хэрэгтэй байсан ч хариултаас илүү олон асуулт үлдээжээ. Түүнд санал болгосон сонголт бүр сэтгэл татам давуу талтай ч, бас маш ноцтой сул талтай байв.

'Агуу овог, бага овог, Засгийн газар, эсвэл биедаасан уу?'

Санни өөрийгөө Өв залгамжлагч гэж төсөөлөөд чимээгүйхэн толгой сэгсэрлээ. Тэр бүх нэр хүнд, тэр бүх хөрөнгө, олны бишрэл... Өв залгамжлагч байна гэдэг бол язгууртан, язгууртнуудын дундах язгууртан байхыг хэлнэ. Энэ нь Саннигийн амьдралынхаа турш байсан зүйлтэй яг эсрэгцэнэ.

...Гэхдээ ирээдүйд тэр хэвээрээ үлдэх ёстой гэж хэн хэлсэн юм? Ядуугаас ханхүү болох. Муугүй өөрчлөлт биш гэж үү. Ноён Санлесс... Чихэнд бас аятайхан сонсогдож байсан.

Мэдээж ийм сонголт хийхэд ноцтой сул талууд бий.

Засгийн газарт ажиллах нь ч бас өөрийн гэсэн давуу талтай. Гэхдээ санхүүжилт, нөөц нь бага байхын зэрэгцээ хэт олон үүрэг хариуцлагад хүлэгдэнэ. Санни Мастер Жеттэй уулзсан хоёр удаадаа хоёуланд нь түүнийг завгүй, туйлдсан харагдсан. Тийм хуваарьтайгаар өөрийн зорилгыг хөөж чадна гэж тэр төсөөлж чадахгүй байлаа.

Засгийн газрын мэдэлд байдаг Сэрэгчдийн нэг үүрэг нь өөрсдийнхөө төрлийн замаа алдсан хүмүүсийг агнах байв. Эцсийн эцэст Сэрэгсэд ч бас хүмүүс. Тэдний дунд гэмт хэрэгтэн байдаг. Ялангуяа Хар дарсан зүүд болон Зүүдний ертөнцөд туулсан зүйлсээсээ болж сэтгэл санааны шарх авч, галзуурлын ирмэгт хүрсэн хүмүүс цөөнгүй.

Хэрэв Санни бусад Сэрэгсдийн адил алсан хүмүүсийнхээ мөн чанарыг шингээж чаддаг байсан бол энэ зам нь түүний цөмүүдийг дүүргэх хамгийн хурдан арга байж болох байсан. Харин одоогийн нөхцөлд өдөр бүр шинэ Хаалга нээгдэж, эцэс төгсгөлгүй Хар дарсан зүүдний мангасуудыг агнах боломж гарахгүй л бол дүрэмт хувцас өмсөнө гэж тэр төсөөлсөнгүй.

...Тэгээд ч ер нь жилд дунджаар хэдэн Хаалга нээгддэг юм бол?

Гэнэт Санни үүнийг огт мэдэхгүйгээ ойлгов. Суртал ухуулга хэзээ ч тодорхой тоо ярьдаггүй, зөвхөн эрэлхэг Сэрэгсэд нөхцөл байдлыг бүрэн хяналтдаа байлгаж байгаа гэж л хэлдэг байсан.

Үнэхээр тийм гэж үү?

Сүүлчийн сонголт нь бие даасан хэвээр үлдэх. Энэ нь түүний өндөр байр суурьтай болж, аль болох олон давуу тал хүртэх хүсэлтэй зөрчилдөж байгаа мэт харагдавч үнэндээ өнгөцхөн л тийм байлаа. Үнэндээ тэр өндөр зэрэглэлийн иргэн болж, дурын Цайзыг сонгох эрх авснаар хүсэж байсан зүйлсийнхээ ихэнхийг аль хэдийн олчихсон. Мэдээж Өв залгамжлагч овог эсвэл Засгийн газрын асар их нөөц боломжгүй байх нь том гарз. Гэхдээ үүний оронд бүх нууцаа зөвхөн өөртөө хадгалах хамгийн сайн боломжийг олгоно.

Гурван сонголт гурвуулаа нухацтай бодож үзэхүйц байлаа.

Эцэст нь асуудал ганцхан зүйл дээр тулж ирэв. Түүнд шийдвэр гаргахад хангалттай мэдээлэл байсангүй. Тиймээс хамгийн түрүүнд мэдээлэл цуглуулах хэрэгтэй.

Гэхдээ... яаж?

'Юу гэж нэрлэдэг билээ... номын сан? Академид байдаг л байлгүй дээ?'

Мэдээж Санни урьд нь хэзээ ч номын санд орж үзээгүй. Гэхдээ ийм ойлголтыг мэддэг байлаа. Захын дүүргүүдэд ч гэсэн үүнтэй төстэй нийтийн мэдээллийн терминалууд байсан ч ашиглахад кредит шаарддаг. Түүнд илүүчилж төлөх мөнгө хэзээ ч байгаагүй учраас очих нь тун ховор. Очсон ч суралцах гэж биш, зугаацах гэж л очдог байв.

Одоо Санни хамгийн сүүлийн үеийн Холбооны хэрэгсэлтэй болсон болохоор сүлжээнээс асар их мэдээлэл авч болох байсан. Гэхдээ тэгвэл эргэлзээгүй цахим мөр үлдээнэ. Судлахыг хүсэж буй зарим сэдэв нь нэлээд аюултай тул аль болох нэрээ нууцлахыг хүсэж байлаа.

'Номын сан руу явъя...'

Арван минутын дараа тэр дөрвөлжин цагаан барилгын өмнө ирэв. Академийн ихэнх барилгын нэгэн адил хананууд нь толигор, өөгүй хайлшаар хийгдсэн бөгөөд өргөн цонхнуудыг хүссэн үедээ сайжруулсан хаалтаар хааж болдог байлаа. Эргэн тойронд хүн цөөтэй байсан тул Санни номын сан Сэрэгсдийн дунд төдийлөн алдартай газар биш гэж бодов.

Хэрэв тэнд хадгалагдсан мэдээллийн ихэнхийг алсаас авч болдог юм бол яагаад алдартай байх ёстой гэж?

Энд биеэрээ ирсэн хүн нь өөрөө л хачин нэгэн байлаа.

Автомат хаалгаар ормогцоо Санни эргэн тойрноо хараад хэд хэд нүдээ анивчив.

Хаашаа ч харсан цаасан номоор дүүрсэн өндөр тавиурууд алсад үргэлжилнэ. Тэдгээрийн дунд суралцах зориулалттай ширээнүүд байрлаж, хэд хэдэн залуу эрэгтэй, эмэгтэй нам гүмхэн ном уншиж сууна. Ихэнх нь тэмдэглэлээ терминал дээр бичиж байсан ч зарим нь гараараа бичиж байв.

'Энэ... юу болоод байна аа?'

Мэдээж тэр бүх ном синтетик цаасан дээр хэвлэгдсэн.

Гэхдээ ер нь яагаад хэвлэх ёстой гэж?

Бүх энгийн хүмүүсийн адил терминалаар унших нь хавьгүй амар биш гэж үү?

Тэр амьдралдаа нэг ч жинхэнэ ном харж байгаагүй. Биет ном ашиглана гэх санаа хүртэл толгой эргэм байлаа.

...Гэхдээ бодоод үзэхэд утгатай.

Дижитал мэдээлэл хадгалах технологи маш өндөр хөгжсөн ч олон төрлийн гэмтэлд өртөмтгий. Харанхуй цаг үед, Хар дарсан зүүдний Хараал гарч ирэхээс ч өмнөх бүр ч эртний үед, хүн төрөлхтөн эцэс төгсгөлгүй сүйрлийн дайнууд болон байгалийн гамшгуудад нэрвэгдэж байхдаа дижитал мэдээлэлд хэт найдсанаас болж асар их мэдлэгээ алдсан. Үүний улмаас бүхэл бүтэн соёлын давхаргууд дахин сэргэшгүйгээр устжээ.

Цаас бол мэдлэг хадгалах хамгийн найдвартай арга хэвээр үлдсэн.

Зүгээр л Санни өмнө нь энэ талаар огт бодож байгаагүй.

'Гэхдээ л хачин юм...'

Будилснаа ил гаргахгүйг хичээн эргэн тойрноо ажиглахдаа тэр номын сангийн ажилтныг олж харав. Залуу эрэгтэй... үгүй ээ, түр хүлээ... залуу эмэгтэй? Богино хар үстэй, ухаалаг хүрэн нүдтэй нэгэн залуу хүн хуучны харагдах ном уншиж байлаа. Цээжин дээр нь "Рэн" гэсэн нэртэй тэмдэг байв.

Ядаж л Санни түүнийг нэр гэж бодлоо.

Магадгүй номын санчдын дундах ямар нэгэн хачин цол ч байж мэднэ. Энд ямар этгээд ёс заншил байдгийг хэн мэдэх билээ?

Залуу номын санч руу очоод хоёр метр орчим зайд зогсон өөрийг нь анзаарахыг тэвчээртэй хүлээлээ. Гэвч "Рэн" уншиж байсан түүхдээ бүрэн автан, нүдэндээ гүн мэдрэмж тодруулсан хэвээр үргэлжлүүлэн уншсаар байв.

Сонирхсон Санни номын хавтас руу харлаа.

'Чөлөөт Уналт... Танил сонсогдож байна. Үнэхээр сайн ном бололтой. Боломж гарвал унших хэрэгтэй байх...'

"Өө... уучлаарай? Надад жаахан цаг гаргаж болох уу?"

Рэн хэдэн хормын дараа дурамжхан номоо тавиад төвийг сахисан инээмсэглэлээр түүн рүү харав.

"Мэдээж. Танд яаж туслах вэ?"

Санни хэсэг тээнэгэлзээд эргэлзсэн өнгөөр хэлэв.

"Зүүдний ертөнц болон хүн төрөлхтөн түүний янз бүрийн бүс нутгийг хэрхэн тэлж байгаа талаар хаанаас уншиж болох вэ?"

Рэн хэдэнтээ анивчаад эелдгээр асуулаа.

"Өө... арай тодорхой хэлж болох уу?"

Санни санаа алдав.

"Газрын зураг, бүх Цайзын жагсаалт, хэн юуг эзэмшдэг, яагаад гэдгийг мэдэхийг хүсэж байна."

Номын санчийн нүүр гэрэлтэн инээмсэглэл тодров.

"Аан, та бас түүх сонирхдог хүн юм байна! Мэдээж, мэдээж. Та зөв газартаа иржээ. Танд хэрэг болох бүх баримт манайд бий. Никель!"

Санни цочив.

"Никель? Никель гэж юу гэсэн үг вэ? Юу болоод байна аа?"

Гэнэт өөр нэгэн залуу номын санч хаанаас ч юм гарч ирэв. Энэ удаагийнх лав эрэгтэй байлаа. Үрчийсэн цагаан цамц, хүрэн хантааз өмссөн өндөр, царайлаг залуу. Үс нь бага зэрэг арзайсан улаан өнгөтэй, эрүү нь ширэлдсэн сахалтай, нөхөрсөг төрхтэй. Хантаазан дээр нь бас "Никель" гэсэн тэмдэг байв.

Энэ хоёр үнэхээр этгээд хослол байлаа.

"Никель, энэ залууг Зүүдний ертөнцийн Түүхийн хэсэг рүү дагуулаад өгөөч."

Өндөр номын санч Санни руу харан өргөн инээмсэглэв.

"Мэдээж. Намайг дагаад яваарай."

Тэд номын сангийн гүн рүү алхаж, Рэнийг ардаа үлдээв. Хэдэн хормын дараа ар талаас цаас эргүүлэх чимээ сонсогдов. Жижиг биетэй номын санч дахин номдоо бүрэн автан оржээ.

'Тийм ээ, тэр романыг заавал унших хэрэгтэй юм байна. Долоодугаар зэрэглэлийн иргэн боловсролтой байх ёстой, тийм ээ?'

Никель түүнээс хэд хэдэн асуулт асууж, хайлтыг нь нарийсгасаар удалгүй Зүүдний ертөнц болон хүн төрөлхтний түүнийг удаанаар судалж ирсэн түүхийн тухай номоор дүүрсэн тавиуруудын өмнө авчирлаа.

Залуу түүнд хэдэн ном сонгоход тусалж, амжилт хүсээд гарч ирсэн шигээ чимээгүй бөгөөд хурдан алга болов. Санни хэдхэн хормын өмнө Никель зогсож байсан газар луу хараад аажуухан толгой сэгсэрлээ.

'Номын санч гэнэ ээ... Тэр залуу алуурчин байсан ч болохоор байж.'

За... Магадгүй үнэхээр тийм ч байсан юм билүү.

Бодоод үзэхэд номын санд ажиллана гэдэг нууц ажиллагааны ажилтнуудад төгс халхавч юм.

'Магадгүй би ч гэсэн номын санч болох хэрэгтэй юм байна...'

Хэн ч өөрийг нь харахгүй байгааг шалгасныхаа дараа Санни номнуудаа ойролцоох ширээн дээр тавиад буцаад тавиурын зүг алхлаа. Тэнд хэдхэн минутын өмнө анзаарсан нэгэн номыг ширтэв.

Нэр нь тун энгийн байлаа.

"Үхэшгүй Дөл"

Санни хэсэг эргэлзсэний эцэст тэр номыг тавиураас авчээ.

Тэр Хаад ядаж тодорхой хэмжээгээр Нефисийн овгийн сүйрэлд буруутай гэдэгт бараг итгэлтэй байв. Хэрэв үнэхээр тийм бол Үхэшгүй Дөлийн түүхэнд тэдний талаар ямар нэгэн сэжүүр байх ёстой.

'Хариултаа хайж эхлэхэд үүнээс илүү газар гэж байхгүй байх... тийм биз?'