432-р бүлэг : Хоосон дахь эхний Өдөр

'Энэ чинь... нэг л бараан юм.'

Санни хүйтэн харанхуйн хязгааргүй хоосон орон зайгаар унаж байлаа. Маш доор нь хуурамч одод цонхигор цагаан гэрлээр анивчина. Гэвч тэдний туяа Доод Тэнгэрийг гэрэлтүүлэхэд бараг нэмэр болсонгүй. Эргэн тойронд нь... зүгээр л юу ч байсангүй.

Санни авдрын дээр замилан сууж, эрүүл үлдсэн ганц гараараа түүнээс зуурсаар байв. Хэр хол явснаа хэмжих ямар ч баримжаа түүнд байсангүй. Гэхдээ тэр туулсан зай нь энгийн ойлголт, логикийн хүрээнээс аль хэдийн хол давж эхэлсэн гэж сэжиглэж байлаа.

Тэр өндөр боловсролтой хүн биш ч унаж буй биет онолын хувьд тогтмол хурдатгалаар эцэс төгсгөлгүй хурдасдаг гэдгийг мэддэг байв. Энэ нь Санни унах секунд бүрт хурд нь улам бүр асар ихээр нэмэгдэж байна гэсэн үг. Одоогийн байдлаар тэр хурд галзуурмаар хэмжээнд хүрсэн байх ёстой.

Гэвч тэр энэ хурдыг үнэндээ мэдэрсэнгүй. Арьсыг нь үе үе илбэх хүйтэн салхины үл ялиг урсгалыг л мэдэрч байлаа. Энэ нөхцөл байдлын ганц сайн тал нь тэр бага зэрэг Сүүдрийн Мөн Чанар хуримтлуулж чадсан тул Хүүхэлдэйчний Нөмрөгийг дахин дуудах боломжтой болсон явдал байв. Ядаж л тэр дахин нүцгэн биш болсон.

Гэхдээ түүний сайн мэддэг нэг зүйл бол Хар Жигүүрийн тусламжтайгаар урагш халих ойролцоо хурд байлаа. Үхсэн эрдэнэсийн жинг бас тооцоонд оруулбал тэр хэвтээ чиглэлд хэр их зай туулж байгаагаа барагцаалж чадна. Үүнийг үндэслэн бодоход тэр Цоорхойн төвд ойролцоогоор нэг хоногийн дараа хүрэх байх гэж таамаглав.

Асуудал нь түүнд цаг хугацааг найдвартай хэмжих ямар ч арга бас байгаагүй юм. Сүүдрийн Мөн Чанар сэргэх хурд эсвэл шархны эдгэрэлтийн байдлыг баримжаа болгож болох ч тэдгээр нь төдийлөн найдвартай биш байлаа.

Баатарлаг туульсуудад дүрүүд иймэрхүү нөхцөлд олонтоо ордог. Тэгэх бүрд баатар нь нүүрнийхээ сахал ургасны байдлаар өнгөрсөн хугацааг ямар нэгэн байдлаар хэмжчихдэг. Харамсалтай нь Санни арван наймтай болсон ч өчүүхэн ч сахал ургуулж чаддаггүй байв. Үнэхээр харамсалтай.

'...Баатар болох хувь надад байдаггүй бололтой.'

Гашуун санаа алдангаа тэр авдрын тагийг ширтэж, биеийнхээ байдлыг үнэлэхийг оролдов.

Байдал сайнгүй байсан ч бас тийм ч муу биш байлаа. Няцлалтын улмаас дотор эрхтэн нь бага зэрэг гэмтсэнээс гадна Элэглэгчтэй тулалдахдаа нэлээд муухай шарх авсан байв. Толин Араатны үлдээсэн, хагас эдгэсэн зүсэгдсэн шархнууд нь ч хэзээ нэгэн цагт дахин нээгдэж, одоо дахиад л өвдөж байлаа.

Хамгийн хүнд гэмтэл нь мэдээж хугарсан гар нь байв.

Хувь тавилангийн Утаснуудын дүр төрх оюун санааг нь сүйтгэсэн тул сэтгэл санаа нь ч бас нэлээд самуурсан байлаа. Аз болж удаан хугацааны сөрөг нөлөө байхгүй бололтой. Толгой хагартал өвдөж байсан нь хүртэл аль хэдийн намжиж эхэлжээ. Түүнээс гадна Санни харсан зүйлсийнхээ нарийн ширийнийг санахаа больсон нь оюун ухаан нь өөрийгөө хамгаалахын тулд тэдгээрийг бүрэн арчиж хаясан мэт байлаа.

Зөвхөн зориуд хадгалж үлдсэн ганцхан дурсамж л үлджээ. Цоорхойн гүн рүү хөтлөх алтан гэрлийн утасны дүр зураг.

Санни хар хоосныг ширтэж хэсэг хүлээснээ удаанаар амьсгаа гаргав.

'Сайхан л байна. Одоо яах вэ?'

Даанч хариулт байсангүй.

---

Хэсэг хугацааны дараа Санни яг хэр удсаныг мэдэхгүй ч ямар нэг зүйл болохыг хүлээсээр залхаж, өөрөө хөдөлж эхлэхээр шийдэв.

'Яахав дээ...'

Түүний хамгийн түрүүнд хийсэн зүйл бол Шунахай авдрыг дуудах байв.

Санни үхсэн авдрын хажууд яг түүнтэй адилхан авдар гарч ирнэ гэж бодсон ч оронд нь бяцхан хувилбар нь үзэгдлээ. Хар модоор хийж, төмөр туузаар хүчитгэсэн жижигхэн хайрцаг авдрын таг дээр гарч ирэв.

Тэр нь үнэт эдлэлийн хайрцагтай ойролцоо хэмжээтэй ч огтхон ч тансаг биш байлаа. Үнэндээ Шунахай авдар ямар нэгэн байдлаар дэгжин гэхээсээ илүү догшин харагдаж байв. Санни түүнийг ширтэхэд хайрцгийн таг бага зэрэг сөхөгдөн, эгнээ хурц төмөр шүд харагдлаа.

Тэр нүдээ анив.

'Одоогийн Сүнсний Цөмийн багтаамжаар минь дийлэх хэмжээ нь энэ юм байна.'

Толгой сэгсэрсэн Санни авдрыг хараад эргэлзсэн өнгөөр хэлэв.

"Нааш ир."

Тэр даруй хайрцгийн доороос найман богино төмөр хөл урган гарч ирээд түүн рүү гүйн ирж, хажууд нь тогтов.

Санни хэдэн хором тээнэгэлзэж, хуруунуудаа нэг хараад, дараа нь хайрцгийн тагийг болгоомжтой онгойлгов. Аз болж тэр хурууг нь тас хазахыг оролдсонгүй.

Үүргэвчээ тайлсан Санни доторх бүх зүйлээ хайрцаг руу шилжүүлэв. Хэдийгээр маш жижигхэн харагдаж байсан ч Шунахай авдар бүх хэрэгслийг нь ямар ч асуудалгүйгээр залгичихлаа.

'...Төгс.'

Санни хайрцгийг хаагаад тагийг нь зөөлөн алгадаж, буцаан тараав.

Дараа нь тэр Сарны Хэлтэрхийг дуудаж, одоо хоосон болсон үүргэвчээ няхуур гэх чинь арьсан тууз болгон хэрчив. Эрүүл үлдсэн ганц гараа болон шүдээ ашиглан тэдгээрийг хооронд нь зангидаж олс төстэй зүйл хийгээд өөрийгөө авдартай хүлсний дараа л санаа нь амрав.

Одоо түүний зооснууд хаашаа ч алга болохгүй.

Хийсэн ажилдаа сэтгэл ханасан Санни хэсэг амарлаа. Тэр бага багаар ядарч... нойр хүрч эхэлжээ.

Хязгааргүй ангал руу унах нь түүний төсөөлснөөс хавьгүй уйтгартай зүйл болж таарав. Үнэндээ бүр туйлын уйтгартай байлаа.

Гэхдээ хийх ёстой зүйл олон үлдсэн хэвээр...

Ярвайсан Санни жингээ болгоомжтой шилжүүлэн авдрын зах руу мөлхөв. Тэндээ Сарны Хэлтэрхийг ашиглан үхсэн Элэглэгчийн хажуугийн ан цавыг томруулж, хоёр урт модон банзыг салган авав.

Дараа нь үлдсэн сүүлчийн арьсан туузаа зузаан болтол ороож, шүдээрээ зуув.

'Энэ ч... ёстой там болох нь дээ.'

Өөртөө хэт их бодох хугацаа өгөлгүй хугарсан гараа уяанаас нь суллаад, заалгасан ёсоороо ясыг нь хурдан эвлүүлэн тавьж эхлэв.

Хурц, нүд харанхуйлам өвдөлт ухааныг нь нэвт сүлбэв.

Санни дахин юм харж, хэвийн сэтгэх чадвартай болоход гар нь өмнөх шигээ шалчийсан биш болсон байлаа. Бараг л шулуун харагдана.

'Ингээд боллоо гэж найдъя...'

Шүд зуун хараал урсгасаар тэр хоёр банз болон арьсан туузыг ашиглан бат бөх чиг хийж, дараа нь гараа дахин уяанд нь болгоомжтой хийв. Одоо хугарсан яс нь зөв эдгэх боломжтой болов.

Найдахаас өөр аргагүй.

Үүний дараа Санни Төгсгөлгүй булаг болон Шунахай авдрыг дуудаж, үлдсэн хоолноосоо бага зэрэг гарган авч, үхсэн Элэглэгчийн таг дээр гайхмаар тайван суун хооллов.

Түүнийг хоолоо дуусах үед Доод Тэнгэр... өчүүхэн ч өөрчлөгдсөнгүй.

Тэр Хар Жигүүрийн тусламжтайгаар авдрыг Цоорхойн төв рүү аажмаар чиглүүлсээр, Доод Тэнгэрийн гүн рүү унасаар л байлаа.

...Мөн тэр туйлын их ядарсан байв.

Санни алс дахь хуурамч оддыг гунигтай ширтэв.

Нүд нь нулимс цийлэгнэж, бодол нь удаашран манарах хүртэл тэр тэднийг ширтсээр байлаа.

Дараа нь ч бас хэсэг ширтэв.

Удалгүй тэр ингэж бодлоо.

'Би дахиж тэсэхгүй нь.'

Тэр үед түүний Сүүдрийн Мөн Чанарын нөөц гуравны нэг хүртлээ дүүрсэн байв. Мушгирсан Чулуу сүйрснээс хойш ойролцоогоор хорин дөрвөн цаг өнгөрсөн гэж дүгнэсэн Санни санаа алдаад Хар Жигүүрийг буцаан тарааж, авдрыг эгц доош чөлөөтэй унахыг зөвшөөрөв.

Тэр Доод Тэнгэр лүү дор хаяж дахиад зургаан өдөр... магадгүй түүнээс ч удаан унах хэрэгтэй болно. Санни толгой сэгсрэн, энэ тооцоо нь бодит байдалтай бараг ямар ч холбоогүй гэдгийг маш сайн ойлгож байлаа.

Дараа нь тэр хэзээ ч хийнэ гэж бодож байгаагүй зүйлээ хийв...

Тэр үхсэн Элэглэгчийн урт таг дээр болгоомжтой хэвтэж, өөрийгөө түүнтэй холбосон олсыг чангалж...

...нүдээ анив.

Удалгүй Санни ертөнцөд юу ч болсон хамаагүй мэт хязгааргүй ангалын харанхуй руу унасаар гүн нойронд автжээ.