Гурван Төөрөгдөгсөд өмнөх өдрөөсөө илүү дээр харагдаж байлаа. Хуяг нь цэвэрлэгдэж, шархыг нь ч сайтар боожээ. Гэсэн ч ямар нэгэн байдлаар тэд өмнөхөөсөө дордсон мэт санагдана. Царай нь улам цонхийж, хөдөлгөөн бүр нь түгшүүрээр дүүрч, нүднийх нь гүнд хачин бараан сүүдэр нуугдаж байв.

Зөвхөн өмнө нь Саннитай ярьсан харуул л өөрчлөгдөөгүй байлаа. Хэрэв ямар нэгэн өөрчлөлт байсан гэвэл түүний хүйтэн шийдэмгий байдал улам батжиж, чимээгүй дайсагнал нь ч мөн адил гүнзгийрчээ. Тэр юу ч хэлэлгүй жанхуунуудыг тор луу шидээд, дараа нь Кассигийн дэргэд шалан дээр байсан усны тулам руу хуруугаараа заав.

Санни хоосон туламыг гадагш шидэхэд оронд нь шинэ тулам авав.

"Эрхэм ээ! Яг юу болоод байгааг бидэнд хэлээд өгөөч? Танай... аан... дөрөв дэх нөхөр хаачсан юм бэ? Ямар нэгэн зүйл болсон уу?"

Харуул түүнийг хүнд, бараан харцаар ширтэв. Тэр хариулахдаа тогтуун, жигд хоолойгоор хэллээ.

"Чамтай ярьсан үед л ярь."

Ингээд Төөрөгдөгсөд гарч одов. Шоронгийн хаалга чанга түгжигдэх чимээ гарч, тосон дэнлүүний дөл үл ялиг чичирснээ бүх зүйл дахин нам гүм болов.

Санни санаа алдав.

"...Яасан ч нөхөрсөг бус нөхөр вэ."

Ингэж тэдний хоригдол амьдрал эхэлжээ.

Чулуун танхимд ямар ч цонхгүй тул цаг хугацаа хэрхэн өнгөрч байгааг мэдэх бараг боломжгүй байв. Ганцхан баримжаа нь өдөрт нэг удаа хоол, ус авчирдаг гурван Төөрөгдөгсөд бөгөөд заримдаа тэд дэнлүүний тосыг ч сольдог байлаа.

Санни, Касси хоёр эхний хэдэн өдрийг дуугүй, түгшүүртэй хүлээлтийн дунд өнгөрөөв. Тэд нуруугаараа бие биеэ түшин унтаж, шоронгийн хүйтнийг биеийнхээ дулаанаар даван туулж, өдөржин зайлшгүй шаардлага гараагүй л бол хоорондоо ярилцсангүй. Хоёулаа ямар нэгэн аймшигтай зүйл болохыг хүлээж байлаа.

Гэвч юу ч болсонгүй.

Шөнийн Сүм дахин чичирсэнгүй, хүнд хаалганы цаанаас хэн ч тэднийг суллах ч юм уу, эсвэл устгахаар орж ирсэнгүй. Мастер Велте ч, Мастер Пирс ч ид шидийн танхимд дахин ирсэнгүй. Яг л Санни, Касси хоёрыг бүрмөсөн мартчихсан мэт. Чулуун шорон нам гүм, өөрчлөгдөшгүй хэвээр байлаа.

Гэсэн ч тэд гадаа ямар нэгэн муу ёрын, аюултай зүйл өрнөж байгааг мэдэрч байв. Үүний баталгаа нь тэдэнд хоол авчирдаг ганцхан холбоо болсон гурван Төөрөгдөгсдийн төрх, ааш авир байлаа.

Өдөр өнгөрөх тусам тэдний хоёр нь улам бүр айдаст автаж, харин гурав дахь нь улам хүйтэн, улам бараан болсоор байв. Санни харуулыг яриулах гэж хэчнээн оролдсон ч ихэмсэг дайчин юу ч хэлэхээс татгалзан, торны төмөр сараалжны цаанаас хоригдлуудыг уур хилэнгээр дүүрсэн нүдээрээ ширтэхээс цаашгүй.

Тэдний үйлдэл ч бас өөрчлөгдөв. Өмнө нь гурвуулаа хоол авчрахдаа Санни, Касси хоёр руу хардаг байсан бол одоо зөвхөн харуул л хардаг болов. Нөгөө хоёр нь хаалга руу харж зогсон, зэвсгээ сугалсан хэвээр байдаг байлаа.

...Заримдаа тэдний гар чичирч байв.

Юу ч ойрын хугацаанд өөрчлөгдөхгүйг ойлгосон Санни аргагүй эрхэнд зан байдлаа өөрчлөв. Тэр Мордретийн талаар мэддэг бүхнээ Кассид ярьж өгч, оронд нь Кассигийн санаж байсан Шөнийн Сүмийн талаарх бүх мэдээллийг сонсов. Бие биедээ заахаас өөр хийх зүйлгүй тул тэд хамгийн өчүүхэн нарийн ширийн зүйлийг хүртэл дахин дахин хэлэлцсэн ч...

Эцэст нь юу ч олсонгүй.

Шинэ сэжүүр ч үгүй, илүү гүн ойлголт ч үгүй, бүр боломжийн таамаг ч гарсангүй.

Яг л мухардал байлаа.

Ядаж одоохондоо...

Долоо дахь өдөр гурван Төөрөгсөд урьдын адил ирэв. Харуул урагш алхаж нөгөө хогийн хоолоо тор луу шидэхэд нөгөө хоёр нь түүний ард хамгаалалтын байрлал эзлэв. Тэдний нүд харанхуй, хоосон мэт харагдана.

Гэвч Санни хоосон усны туламыг гадагш шидэж амжаагүй байтал хаалганы цаадах хонгилоос гэнэт яс хавтайлгасан орилох дуу хадав. Усанд живж буй мэт урт, тасралтгүй хашхираан хүйтэн чулуун хонгилоор цуурайтаж, тэсэшгүй тарчлал, үгээр илэрхийлэхийн аргагүй шаналлаар дүүрэн байлаа.

Хүний хоолой яаж ийм чимээ гаргаж чаддаг байна аа?

Төөрөгдөгсөд бүгд хөшиж, зэвсгээ чанга атгав. Тэдний нэг нь өөрийн эрхгүй нэг алхам ухарчээ.

Харуул архиран түүний нуруу руу түлхэв.

"Өөрийгөө барь, хулчгаруудаа! Үүргээ сана!"

Ингэж хэлээд тэр усны туламыг Санни руу шидэн, гэрлийн оч эргэлдэх шуурганаас нарийхан илд гарч ирэхийн хамт хонгил руу ухасхийв. Нөгөө хоёр нь шүдээ зуун араас нь дагаж, хаалгыг хаагаад гарлаа.

Тосон дэнлүүний дөл үл ялиг чичирч байв.

...Маргааш нь хаалга дахин онгойход ердөө хоёрхон Төөрөгсөд орж ирэв.

---

Амьд үлдсэн Төөрөгдөгсдийн нэг нь яг алхаж буй цогцос шиг харагдаж байлаа. Бие дээр нь шарх байгаагүй ч нүд нь амьгүй, шил мэт хоосорчээ. Тэр Санни, Касси хоёр руу ямар ч амьгүй харцаар нэг хараад эргэн, зэвсгээ өргөн нээлттэй хаалга руу ширтэн зогсов. Нүүрэнд нь ядрангуй айдас тодорч байлаа.

Ихэмсэг харуул хүртэл бага зэрэг... сөхөрсөн мэт харагдав. Царайлаг нүүр нь урьдын адил хүйтэн, шийдэмгий хэвээр байсан ч мөрөө авч яваа байдалд нь үл мэдэг сулрал, хөдөлгөөнд нь үл мэдэг эргэлзээ төрж байв.

Тэр жанхуу болон усыг тор руу шидээд, өмнөх хоёр усны туламыг Санни буцааж өгөхийг ч хүлээлгүй эргэв. Санни урьдын адил түүнийг дахин яриулахыг хүссэн ч дараа нь бодлоо өөрчиллөө.

Тэр эрийн нүдэнд үзэгдэх хурц ирмэг өчүүхэн төдий ч туршихад хэтэрхий аюултай мэт санагджээ.

Хоёр Төөрөгдөгсөд гарч одож, хоригдлуудыг дахин ганцааранг нь үлдээв.

Санни хэдэн минутын турш хаалга болон дэргэд нь бүжиглэх тосон дэнлүүний улбар шар дөл рүү ширтсээр байснаа чичирхийлэн өөр тийш харав.

Тэдний харгалзагчид дахин хэдэнтээ ирэв. Өдөр өнгөрөх тусам улам эмх замбараагүй, улам туйлдсан харагдаж, нүднийх нь бараан сүүдэр улам гүнзгий болсоор байлаа. Хэд хэдэн удаа Санни хонгилоос хачин, түгшүүртэй чимээ сонссон ч хоёр Төөрөгдөгсөд түүнд огтхон ч хариу үйлдэл үзүүлсэнгүй.

Дахин нэг долоо хоног өнгөрсний дараа хоол ердийнхөөсөө хамаагүй удав. Санни хаалга руу бараанаар ширтэн, өлөн ходоодоо базлах өлсгөлөнгийн өвдөлтийг мэдэрч байлаа. Өдөрт нэгхэн хоолой нийлэг зуурмаг түүнд огтхон ч хүрэлцдэггүй тул тэр үргэлж өлсөж явдаг байсан. Яг л хотын захын гудамжинд амьдарч байсан үе шиг.

Цаг хугацаа өнгөрсөн ч хоёр Төөрөгдөгсөд ер харагдсангүй.

'Тэд ер нь хааччихав аа...'

Тэгтэл гэнэт хаалганы цаанаас ямар нэгэн зүйл хүчтэй мөргөн тасхийх чимээ гарлаа. Таазнаас бага зэрэг тоос унаад, дараа нь бүх зүйл дахин нам гүм болов.

Санни хэдэн хором хөдөлгөөнгүй сууснаа аажмаар доош харав.

Хаалганы доогуур ямар нэгэн зүйл урсан гарч, бөмбөгөр шалны налуугаар тор луу чиглэн урсаж байлаа. Тосон дэнлүүний бүдэг улбар шар гэрэлд тэр шингэн бараг хар өнгөтэй харагдана.

Гэвч тэр үнэрийг нь дэндүү сайн мэддэг байв...

Цус.

Хүний цус.

...Тэр өдрөөс хойш тэдэнд хоол авчрах хүн дахиж ирсэнгүй.