597-р бүлэг : Онгоцонд тавтай морил

“Дахиад жаахан тэсээрэй!”

Нумчин бага зэрэг хүч гарган тэдний жинг дааж, ёроолгүй ангал дундуур төвөггүй бөгөөд хурдтай нисэв. Цаасан дэнлүүний гэрэлд гурвуулаа харанхуйг зүсэн улам хурдалсаар жижигхэн сүүлт од шиг нисэж байлаа.

Салхи Саннигийн чихэнд исгэрнэ.

Тэр хэсэг чимээгүй, гайхсандаа хэлгүй мэт байснаа:

“Түр хүлээ... Гэгээнтэн Тирисийг энд авчирсан хүн нь чи байсан юм уу?” гэж асуулаа.

Кай инээмсэглэн алсыг ширтэв.

“Мэдээж! Чи, Касси хоёр бодит ертөнцөд буцаж ирээгүй үед бид Валор овгийн төлөөлөгчидтэй хийсэн хэлэлцээр бүтэлгүйтсэнийг ойлгосон. Харин төлөвлөсний дагуу арваннэгдүгээр сар гэхэд та хоёр Сүйрсэн Хөлгийн аралд ирээгүй болохоор ямар нэг зүйл буруугаар эргэсэн нь тодорхой болсон. Тэгээд Эффи бид хоёр хэсэг хүлээсний дараа Цагаан Өд овгоос тусламж хүссэн.”

Тэр түр азнаснаа үргэлжлүүлэв.

“Эцэст нь бид өөрсдөө Шөнийн Сүмд ирэхээр шийдсэн. Энэ долоо хоногийн өмнө болсон. Харин бид өчигдөр л энд хүрч ирсэн.”

'Гэхдээ Цайз битүүмжлэгдсэн байсан...'

Санни хөмсгөө зангидан Кайгийн үгэнд нэгэн үл нийцэх зүйлийг анзаарав.

“Хүлээ... долоо хоногийн өмнө гэж үү? Гинжлэгдсэн Арлуудыг яаж тийм хурдан туулсан юм?”

Нумчин тод инээмсэглэв.

“...Урагшаа хараарай!”

'Юу гэсэн...'

Санни урагш харснаа хөшиж орхив.

Тэд өөр нэгэн гэрлийн эх үүсвэрт хурдтайгаар ойртож байлаа. Гэхдээ энэ нь өмнөхөөсөө хавьгүй том байв. Эсвэл зөв хэлбэл тэр гэрэл тэдэн рүү Кайгаас ч хурдан ойртож байлаа.

Хэдхэн мөчийн дараа сүр жавхлант модон хөлгийн дэгжин дүрс үзэгдэж, Доод Тэнгэрийн харанхуй дундуур яг л усан дээр хөвөх мэт хөвөн ирэв. Дарвуулууд нь цав цагаан, гол шураг модыг нь тойрон залуухан мод ургаж, мөчрүүд нь эрч хүчээр дүүрэн ногоон навчаар бүрхэгджээ.

...Гал Сахигчид эртний хөлгийг үнэхээр засаж чадсан бололтой.

Хөлөг дэгжин бөгөөд хурдан харагдаж, их бие нь урьд нь гадаргууг нь гутааж байсан ан цав, цоорхойноосоо салжээ. Солиж тавьсан банзнууд өнгөлсөн модон дээр энд тэндгүй ялгарч, зарим хэсэг нь ялангуяа өмнө нь бараг сүйдсэн хамар хэсэг орчимд яарч сандран эвлүүлсэн мэт харагдаж байсан ч ерөнхийдөө тэр хөлөг үнэхээр сүрлэг үзэмжтэй байлаа.

Олон гэрэлтэх Дурсамж хөлгийг гэрэлтүүлж, урт хурц хамар шурганы үзүүр дээрх нэг нь бүр онцгой хурц асаж байв. Тавцан дээр хүмүүс яаран нааш цааш хөдөлж байгаа нь харагдана.

Хурдтай ойртон ирэх хөлгийг Санни алмайран ширтэв. Энэ яг өөрийнх нь мэддэг, мангаснуудаар дүүрсэн сүйрсэн онгоц мөн байсан гэдэгт итгэхэд бэрх байлаа.

Эртний хөлгийг зассаны дараа тэр Ноктисын тахилын ширээнд өргөсөн алтан зоосон дээр дүрслэгдсэнтэй бараг яг адилхан болжээ.

Кай дахиад хурдаа нэмээд удалгүй сааруулан модон тавцан дээр зөөлөн газардлаа.

Хөл доороо хатуу гадаргуу мэдрэнгүүт Санни бага зэрэг ганхан, өөрсдийг нь тойрон хүрээлсэн Гал Сахигчдыг харав.

Дараа нь тэр санаа алдаад, ухаан алдан унав.

Тэр аймшигт өдөр... үгүй, аймшигт сарын дараа түүнд амралт үнэхээр хэрэгтэй байлаа.

---

Хэдэн цагийн дараа Санни ухаан орлоо. Тэр хөлгийн гол шураг модны дэргэд, залуу модны мөчир доор толгой доороо зөөлөн дэртэй, биен дээгүүрээ дулаан хөнжил нөмөрсөн хэвтэж байв. Тэр одоо ч гэсэн аймшигтай мэдрэмжтэй байсан ч гол нь Мордретийн учруулсан сүнсний гэмтлээс болж байсан бөгөөд биеийн шарх нь тийм ч их зовоохоо больжээ.

Санни ухаангүй байх хооронд Гал Сахигчдын эмчлэгч Шим түүнийг эмчилсэн бололтой.

'...Би үнэхээр амьд байна. Ямар гайхамшигтай юм вэ.'

Тэр ярвайгаад өндийн сууж, хэсэг харанхуйг ширтэв. Эртний хөлөг ёроолгүй ангал дундуур хурдтай нисэн улам гүн рүү нь бууж байлаа. Үүнээс болж бие нь хөнгөн, жингүй мэт санагдана.

Санни Үхэшгүй Гинжний гаднах давхаргыг арилгаж, бараг анисан байсан ч цээжин дэх аймшигт шархаа ажиглав. Одоо тэр ухаантай болсон тул шархаа оёж, эсвэл ядаж боолтоор дарж... мөн биеийнхээ тоо томшгүй жижиг шархыг сайтар арчлах боломжтой байлаа.

Байдалдаа сэтгэл ханасан Санни эргэн тойрноо ажиглаад, ойролцоо унтаж буй Кассиг анзаарав. Түүний царай тайван, амгалан харагдана.

Тэр хэдэн хором хөдөлгөөнгүй сууж, тэдний туулсан аймшигт адал явдал үнэхээр төгссөн гэх бодолтой эвлэрэв. Мэдээж ирээдүйд үр дагаврыг нь даван туулах хэрэгтэй болно... түүнээс ч өмнө магадгүй бүр ч аймшигтай Хоёр дахь Хар дарсан зүүд түүнийг хүлээж байсан.

Гэхдээ ядаж тэд хараал идсэн Шөнийн Сүмээс мултарсан байлаа.

'Ямар бүтэлгүй явдал вэ...'

Гэвч тэр бухимдлаа удаан эргэцүүлж амжсангүй. Учир нь гэнэт хамарт нь гайхалтай сайхан үнэр хүрч, хэдхэн мөчийн дараа Эффи саяхан болгосон хоол мэт харагдах зүйлтэй хоёр таваг барин гарч ирэв.

Саннигийн нүд гэрэлтэж, аманд нь тэр даруй шүлс асгарлаа.

Анчин бүсгүй инээмсэглэн нэг тавгийг түүнд өгөв.

“За аваарай, мангар аа. Онгоцонд тавтай морил!”

Тэр инээмсэглээд, өлссөн араатан шиг хоол руугаа дайрлаа. Эффи тавцан дээр суун, нөгөө тавгаа удалгүй сэрэх Кассигийн дэргэд тавив.

Хэдэн минут зөвхөн идэх чимээгээр тасалдагдсан нам гүмд өнгөрөв. Нэг мэдэхэд Кай ч бас газардаж, амар тайван инээмсэглэлтэйгээр тэдэнтэй нэгдэв.

Эцэст нь Санни хоолоо дуусгаад тавгаа холдуулав.

“Хөөе, Эффи. Чиний гэрлэх саналын тухайд... би бодлоо өөрчилж байна.”

Тэр хамраа сөхөв.

“Пфф! Битгий мөрөөд.”

Санни инээд алдаад, дөрвөн талаас нь хүрээлсэн харанхуй руу харав.

“...Бид доош бууж байгаа юм чинь Хар Цамхаг руу явж байгаа гэж ойлгож болох уу?”

Кай толгой дохив.

“Тийм. Бид аль болох хурдан доошилж, Цоорхой руу явж байна. Дөлөн дэх ан цавд хүрмэгц чи бидэнд замчлах хэрэгтэй болно. Бид... Шөнийн Сүмд юу болсон ч бай, эхлээд Дэвших нь хамгийн чухал гэж үзсэн. Тэр тусмаа Мастерууд болчихоод үр дагавартай нь нүүр тулах нь бүхнийг өөрчилж магадгүй.”

Санни хэсэг дуугүй байснаа мурийж инээмсэглэв.

“Ухаалаг шийдвэр байна.”

Гэвч үгээ хэлэнгүүт түүний царай барайв.

Санни гэнэт дээш хараад, бага зэрэг цонхийлоо.

“...Бэлтгэлтэй бай. Ямар нэг юм ойртож байна.”

Тэд яаран босож, зэвсгээ дуудлаа. Гал Сахигчид ч мөн адил түгшүүртэй царайлан харанхуй руу ширтэв.

Хэдхэн мөчийн дараа ямар нэг зүйл нойтон дуу гарган тавцан дээр унав. Хурц соёонууд нь дэнлүүний гэрлийг ойлгон гялалзана...

Энэ бол аварга хар виверний толгой байлаа. Хүзүүгээрээ хэрцгийгээр тас таслуулсан, нүд нь шил мэт хоосон, нэгэн цагт улаан дөл дүрэлзэж байсан аймшигт амнаас нь хэл нь амьгүй унжиж, тэр дөл аль хэдийн унтарчээ.

Гэгээнтэн Кормак... үхсэн байлаа.

Энэ ухаарал Саннигийн биеэр дагжин чичрүүлэхэд дараагийн агшинд Тэнгэрийн Түрлэг гэнэт Дээд зэрэгтний тасархай толгойн дээр зогсож байв. Түүний царай хүйтэн, ямар ч илэрхийлэлгүй.

Тирисийн дэгжин хуяг урагдаж, цусанд будагдсан байлаа. Алтан үс нь сэгсийж, зарим ширхэг нь улаанаар будагджээ. Гэвч түүний оршихуй огт өөрчлөгдөөгүй.

Тэр урьдын адил тайван, бат бөх байлаа.

Тэр дөрвүүлэн рүү хараад хөмсгөө зангидав.

Дараа нь харц нь доошилж, хоосон тавгууд дээр тогтов.

“...Өөр хоол байна уу? Аваад ир. Би өлсөж үхэх нь.”