Санни авдартайгаа хамт тэнгэрийг зүсэн хязгааргүй хар ангал руу унах зуур бутран хагарсан арлын хэлтэрхийнүүд араас нь хөөцөлдөнө. Няцлалт аажмаар суларч байсан ч ихэнх Сэрэгсдийг алахад хангалттай хүчтэй хэвээр байлаа.

Хэрэв сүүдрүүдийнхээ хүч байгаагүй бол Санни аль хэдийн үхчихсэн байх байсан. Тэр хүчтэй байсан ч тэрээр хүссэнээсээ хавьгүй илүү үхэлд ойртжээ. Бүх бие нь хөхөрч, цусанд будагдан, аймшигтай өвдөж байв.

...Үүнийгээ тэр маш тод харж байлаа. Учир нь аймшигтай няц цохиулснаас гадна Санни одоо бүхэлдээ нүцгэн байв.

'Ямар... сүр жавхлантай дүр зураг вэ. Чөтгөр гэж!'

Тэр Хүүхэлдэйчний Нөмрөгийг буцаан тарааж, дуудлагад нь зарцуулсан Сүүдрийн Мөн Чанарыг буцаан шингээсэн бөгөөд хуягийг дахин бүтээх хэмжээний мөн чанар үлдээгүй байлаа. Сүүлчийн дуслууд нь Хар Жигүүрийг дуудахад зарцуулагдсан юм.

Ингэснээр Санни Доод Тэнгэр рүү хазгай болсон авдрын дээр суун, үүргэвч болон хугарсан гараа тогтоож байсан арьсан оосроос өөр юу ч өмсөлгүй унаж байв. Одоогийн байдлаар түүний цорын ганц найдвар нь Мастер Роан ч юм уу Гэгээнтэн Тирис гэнэт гарч ирэн түүнийг аварч, ийм байдалтай нь харахгүй байх явдал байлаа.

Тэр ийм ичгэвтэр байдлыг туулахын оронд Цоорхой руу үсэрсэн нь дээр гэж бодож байв.

За...яг ч биш л дээ.

'Би хэлснээ буцаалаа. Хоёулаа үүлнээс бууж ирээд намайг тэврээд аваад явчих. Би дургүйцэхгүй! Үнэхээр шүү!'

Гэвч түүнийг аврахаар хэн ч ирсэнгүй. Бутарсан чулуун аварга хавтангуудаас бултан, нурангийн дундуур цөхрөнгүй хөвөхийг хичээх зуураа Санни авдрыг Цоорхойн хоосон уудам руу аажмаар чиглүүлж, хэврэг нөмрөг нь гэмтэхгүй байгаасай хэмээн залбирлаа.

Тэр нөмрөг аль хэдийн түүний тушаалыг дагахад хангалттай бэрхшээлтэй байсан юм.

Хар Жигүүр угаасаа хүнд ачаа зөөхөөр бүтээгдээгүй байв. Ердийн нөхцөлд ч Санниг ганцааранг нь арайхийн дааж чаддаг байсан. Харин одоо Санни үхсэн Элэглэгчийг тавихаас татгалзаж, дээрээс нь хоёулаа Няцлалтын нөлөөнд байсан тул шидэт нөмрөг бараг задран унахын даваан дээр иржээ. Санни болон авдар унаж буй чулуунуудаас жигдхэн халин өнгөрөхийн оронд зүгээр л бага зэрэг ташуу өнцгөөр тэдний дундуур унаж байлаа.

Мэдээж ийм нөхцөлд сүйрсэн арлын нурангаас бултах амаргүй байв. Гэсэн ч яаж ийгээд Санни өөрийгөө болон Хар Жигүүрийг хангалттай удаан хамгаалж чадсан тул аюултай бүсээс эсэн мэнд гарч чадлаа.

Тэр үед Няцлалт бараг тэсвэрлэж болохуйц болжээ.

Авдрын таг дээр суун, аймшигт даралт секунд өнгөрөх бүрд улам сулрахыг мэдэрсэн Санни өвдөлтөөс болж ярвайснаа дараа нь тайвширсан санаа алдлаа. Сэрүүн салхи түүний дүрэлзэн халуун болсон нүүрийг, мөн түүний... за ер нь бүх биеийг нь зөөлөн илбэнэ. Бүхнийг бодолцвол энэ уналт тийм ч таагүй биш байв.

Гэтэл гэнэт нэгэн бодол толгойд нь орж ирэв.

'...Юунд ингэж тайвшраад байгаа юм бэ, тэнэг ээ?'

Өө... тийм байна.

Доош харвал Саннигийн нүдэнд зөвхөн улам ойртсоор буй Доод Тэнгэрийн хязгааргүй харанхуй уудам л үзэгдэв.

Доошоо мөнхөд үргэлжлэх, нисэж чаддаггүй л бол хэзээ ч гарч чадахгүй төгсгөлгүй ангал.

Тэр яг тийшээ чиглэн унаж байлаа.

---

Санни Цоорхойн гүн рүү алга болж буй хувь тавилангийн алтан утсыг харснаас өөрөөр Доод Тэнгэр лүү унаад амьд үлдэнэ, тэр бүү хэл Ариун Дагшин Газар болон бодит ертөнцөд эргэн очиж чадна гэж итгэх ямар ч шалтгаан түүнд байсангүй. Хамгийн магадлалтай нь тэр галзуурч, эсвэл ямар нэг аймшигт ангалын Титан түүнийг залгих, эсвэл өлсөж үхэх байлаа.

Түүний амьдрал бараг шууд утгаараа ганцхан утсанд дүүжлээстэй байв.

...Гэхдээ яг одоо тэр үүнд огтхон ч санаа тавьсангүй. Түүний бодож байсан цорын ганц зүйл нь Няцлалтын дарамтад байхаа больсны дараах бие махбодын тайвшрал байлаа. Бүх бие нь шархдаж, өвдөж байсан ч ердийн хэмжээний өвдөлт мэдрэх нь хүртэл бараг л жаргал мэт санагдаж байв.

'Амьдралд жижиг зүйлс л хамгийн чухал...'

Жишээлбэл, үл үзэгдэх, алуурчин шидэт хүчинд байнга няцлуулахгүй байх. Эсвэл мөчөө авдрын аманд няцлуулахын оронд өргөн таг дээр нь тухлан хэвтэж байх.

...Иймэрхүү энгийн зүйлс.

Одоо Няцлалт бараг бүрэн арилсан тул Санни Хар Жигүүрийг ашиглан үхсэн Элэглэгчийг Цоорхойн гүн рүү улам түлхэж, агаарт тэгш байрлалтай байлгав. Авдар өргөн, урт бөгөөд таг нь хавтгай байлаа. Нэг ёсондоо энэ нь хатуу боловч нарийхан ортой бараг адилхан байв.

Хязгааргүй ангал руу унах үүнээс ч дор аргууд олон байсан.

Санни Цоорхойн уудам орон зайг ширтэн, хувь тавилангийн алтан утасны дүр төрхийг ой тойндоо мөнхлөхийг хичээлээ.

Цоорхой нь Гинжлэгдсэн Арлуудын яг төвд байрладаг бөгөөд асар уудам мөртлөө юу ч үгүй хоосон байв. Зарим хүмүүс Цагаан Цамхаг нэгэн цагт түүний яг голд сүндэрлэж байсан бөгөөд гинжнээсээ хамгийн түрүүнд салсан арал гэж үздэг байлаа. Олон мянган жилийн турш түүнтэй залгаа байсан арлууд нэг нэгээрээ аажмаар сүйрсээр, үүний улмаас Цоорхой улам томорчээ.

Одоо тэр хэдэн зуун километрийн өргөнтэй болсон бөгөөд Саннигийн ойлгосноор хувь тавилангийн утас түүний яг төв хэсэг рүү хөтөлж байв.

Асуулт нь... тэр утасны нөгөө үзүүрт байгаа зүйл яг ямар гүнд байсан бэ? Доод Тэнгэр лүү хамгийн удаан нисээд буцаж чадсан хүн бүтэн долоо хоногийн турш доошилж байсан. Тэр нууцлаг зүйл түүнээс ч илүү гүн ангалд нуугдсан байсан гэж үү?

Тэгээд тэр зүйл нь юу байсан юм бол?

Санни тааж ч чадсангүй. Түүний мэдэж байсан ганц зүйл бол зөн совин нь түүнийг Мушгирсан Чулуу руу чиглүүлсэн нь тэр зүйлээс болсон явдал байлаа.

Хэрэв тийм бол... тэр зүйл түүнд амьд үлдэх боломж олгох ёстой.

Тийм биз?

Мэдээж түүний хувь тавилан ердөө л тэнд үхэх байсан ч байж мэднэ. Хувь тавилан ямар ч үйл явдлыг ялгаж салгадаггүй, үхэлтэй төгсөх үйл явдлыг ч мөн адил. Ямар ч байсан Санни үнэнийг удахгүй мэдэх болно.

...Яг одоо түүнд өөр сонголт байсангүй.

Агаар улам хүйтэрч байгааг мэдэрсэн тэрээр дагжин чичирч, эргэн тойрны тэнгэр улам бүр харанхуйлахыг ажиглав.

Удалгүй тэнд ямар ч гэрэл үлдсэнгүй.

Санни Доод Тэнгэрт уначихсан байлаа.