Саннигийн өмнөх зам бараг эзгүй байлаа. Зөвхөн хэдхэн хүн л тэдний араас зуу гаруй метрийн зайд агаарыг хачин долгиотуулан татаж байсан босоо шугамаас зугтан гүйж харагдана. Тэд түүний сүрдэм төрхийг хараад цочин ухарч, хэн нэгэн айсандаа чарлав.

Тэдэнд огтхон ч анхаарал хандуулалгүй Санни тайван алхсаар урагшиллаа.

Сүнсний Могой мөрөн дээр нь амар тайван хэвтэж байв.

'Хачирхалтай юм... Би өмнө нь нээгдэж буй Хаалгыг ийм ойроос харж байгаагүй.'

Түүний өмнөх эзгүй гудамж үнэхээр жихүүдэс хүрмээр харагдаж байлаа. Явган зорчигчид ч үгүй, яаран давхих нийтийн тээврийн хэрэгслүүд ч үгүй бараг бүрэн хоосон байснаас гадна гэрэл, сүүдэр хоёр тун хачин авирлаж, гэрлийн өнгө үл ялиг буруу, сүүдрийн хөдөлгөөн үл ялиг тогтворгүй болжээ.

Дуу ч бас хачин байв. Үхмээр нам гүм атлаа Санни чихэнд нь бүх зүгээс бараг сонсогдохгүй чимээ дайран ирж, холоос бүдэгхэн сонсогдох галзуурсан орилолтын найрал хөгжим мэт санагдах мэдрэмжээс салж чадсангүй.

Агаарт нэгэн үл мэдэгдэх дарамт аажмаар нэмэгдэж, шинээр бүрэлдэж буй Хар дарсан зүүдний Хаалганд ойртох тусам улам хүчтэй болж байлаа.

Харин Хаалга өөрөө танихад амархан байв. Энэ нь ертөнцийн эдэд үүссэн өндөр босоо хонхорхой мэт харагдаж, гэрэл жам ёсны бус байдлаар хугарч, үл сонсогдох орилолт хамгийн чанга мэдрэгдэж байсан газар байлаа... хараахан бодит байдлын ан цав болоогүй ч түүний шинж тэмдэг аль хэдийн төржээ.

Хаалганы өмнө хагас арван хүн түгшүүртэй нам гүм дунд түүнийг ширтэн зогсож байлаа. Саннигийн нэгэн адил дуудлагад хариу өгсөн Сэрэгсэд.

'Зургаахан хүн...'

Энэ баримт түүнд сайн зүйл амлаагүй ч ийм байх нь аргагүй байв. Хоёр зуун секунд гэдэг сайн дурын хамгаалагчид олноороо ирэхэд хангалттай хугацаа биш. Энгийн иргэдийг хамгаалахын тулд амиа эрсдэлд оруулахад бэлэн байсан хүмүүс хүртэл Хаалганд хүрэхэд хугацаа хэрэгтэй. Энэ хүмүүс бол Саннигийн адил дохио холбооны хэрэгсэл дээрээ ирэх үед аль хэдийн аюулын бүсэд байсан хүмүүс юм.

Магадгүй тэд чадвартаа хэт итгэлтэй байсан байх, эсвэл Саннигийн нэгэн адил эргэн тойронд нь, бүр Рэйн байсан тэр сургуулийн ойролцоо хайртай хүн нь байсан ч байж мэднэ.

Ямар ч байсан Санни тэднийг бага ч болов хүндэтгэхээс өөр аргагүй байлаа. Зөвхөн Хаалга руу ирэхийн тулд л асар их зориг хэрэгтэй, харин арав хүрэхгүй Сэрэгч мангасуудын давалгааг хамтдаа тогтоон барих нь тодорхой болсны дараа ч үлдэх нь түүнээс ч давсан зүйл.

Эдгээр хүмүүс үүргээ биелүүлэхийн тулд үхэхэд бэлэн байлаа.

'...Тэнэгүүд. Зоригтой, зоригтой тэнэгүүд.'

Тэгвэл Санни өөрөө яах вэ?

'Би ч бас тэнэг. Гэхдээ хулчгар тэнэг.'

Санни өнөөдөр үхэх төлөвлөгөөгүй байлаа. Тэр юу хийж байгаагаа мэдэж байсан бөгөөд байдал үнэхээр найдваргүй болбол зугтах арга түүнд бий.

Тэр алхмаа өчүүхэн ч удаашруулалгүй зургаан Сэрэгчийн хажуугаар тайван алхаж өнгөрөөд тэдэнд нуруугаа харуулан, бусдаас Хаалганд хамгийн ойрхон газар зогсов.

Өөрөө ч мэдэлгүй Санни тэр жижиг хамгаалагчдын бүлгийн тэргүүнд зогсчихжээ.

Бусдаас ялгаатай нь түүнээс айдсын өчүүхэн ч шинж мэдрэгдэхгүй байлаа. Бусад нь цонхийсон царайтайгаар Хаалгыг ширтэж, бие нь чангарч, нүдэнд нь түгшүүр болон бараан хорсол дүүрэн байв. Харин Санни өөртөө итгэлтэй, хайхрамжгүй... бараг тайван харагдана.

Аймшигт багны нүдэнд бол зөвхөн харанхуй л байлаа.

Бусад нь түүнийг ирэхэд урам оржээ. Тэдэнтэй мөр зэрэгцэн тулалдах бас нэг Сэрэгч нэмэгдсэн нь өөрөө сайн хэрэг, харин энэ хүн ялангуяа сүрдэм харагдаж байв. Оникс хуяг, аймшигт ир нь өөрсдийн эзэмшдэг Дурсамжуудаас илт давуу бөгөөд тайван төрх нь түүнийг туршлагатай дайчин... эсвэл галзуу хүн болохыг илтгэнэ.

Тэгтэл хэн нэгэн түүнийг танив.

"Түр хүлээгээрэй... энэ чинь М... Монгрел биш үү?!"

Бусад нь ярьсан охин руу гайхсан харцаар эргэж харав.

"Хэн?"

Охин тэднийг нүдээ томруулан ширтэв.

"Тэр чинь... тэр бол Монгрел Эзэн! Та нар түүний тухай сонсоогүй юм уу?"

Нээгдэж буй Хаалганы өмнө цугласан Сэрэгсдийн нүдэнд таньсан шинж тодорлоо. Тэдний нэг нь Санни руу хэсэг ажиглан хараад асуув.

"Уучлаарай, анд минь. Энэ бүсгүй таныг мэддэг бололтой. Хэрэв асууж болох бол та нэрд гарсан Сэрэгч үү?"

Санни огтхон ч хөдөлсөнгүй. Худал үг амнаас нь бараг өөрийн эрхгүй гарч ирэв.

"...Би Сэрэгч биш. Бас нэр алдар ч үгүй."

Тэр хүн хөмсгөө өргөлөө.

"Сэрэгч биш гэж юу гэсэн үг вэ? Тэгвэл та хэн юм?"

Санни дотроо хараал урсгав.

'Хараал идсэн хэл минь...'

Тэр шүдээ зуун нэг хором чимээгүй байснаа тайван өнгөөр хариулав.

"Би зүгээр л хүн."

Дараа нь тэр санаа алдаад үл ялиг толгойгоо эргүүлэн зургаан Сэрэгчийг ажиглав.

Тэдний Дурсамж болон өөрсдийгөө авч яваа байдлыг харахад элитүүд биш байлаа. Хэд нь сэлэм барьж чаддаг бололтой ч түүнээс илүүгүй. Хаалга нээгдэнгүүт тэд амьдаараа идүүлэх болно.

Урам нь хугарсан Санни асуулаа.

"Тулааны Аспектууд уу?"

Хамгаалагчид бие бие рүүгээ харснаа түүнийг таньсан охин хариулав.

"Надад авхаалж самбааг минь нэмэгдүүлж, үхлийн нарийвчлалтай цохилт хийх боломж олгодог Сэрсэн Аспект бий. Хоёр залууд тэсвэр болон хүч чадалд төвлөрсөн Идэвхгүй Аспектууд бий, нөгөө хоёр нь алсын зайн байгалийн хүчний дайралт хийж чаддаг."

Тэгэхээр сулхан тулааны гурван Аспект, хоёр туслах дайчин, харин жинхэнэ дэмжлэг эсвэл эдгээх чадвартай хүн нэг ч алга.

Тэр хэсэгхэн зуур толгойгоо гудайлгав.

Хаалга нээгдэхэд ердөө гучхан секунд үлдлээ. Хөлийнх нь доорх газар үл ялиг чичирч, тоос шороо болон жижиг хайрганууд агаараар урсан өнгөрөх үл үзэгдэх эрчим хүчний урсгалд хөвөх мэт аажмаар дээш өргөгдөж байв.

'Би үүнийг яаж хийх юм бэ?'

Санни Сүнсний Могойн бариулыг улам чанга атгаад сөөнгө хоолойгоор хэлэв.

"Ард үлд. Миний алдаж өнгөрөөсөн юуг ч болов устга."

Тэр хэсэг зогсоод дараа нь нэмж хэлэв.

"...Цусыг нь урсга."

Охин түүнийг нүдээ томруулан ширтэв.

"Ард... ард үлдэнэ гэж үү? Гэхдээ эрхэм ээ, та ганцаараа дийлэхгүй! Тэд сүргээрээ гарч ирнэ! Тан шиг хүн зуу байсан ч бүгдийг нь алж хүрэлцэхгүй!"

Санни түүнээс нүүр буруулан өмнө нь аажмаар нээгдэж буй ан цав руу харав.

Эдгээр хүмүүсийг яаж өөрөөсөө хол байлгах вэ? Тэдний байх хамгийн зөв газар нь ард үлдэж, Саннигийн алж амжаагүй бүхнийг устган, Хар дарсан зүүдний мангасуудыг хот руу, Рэйн байсан сургууль руу зугтахаас нь сэргийлэх явдал байлаа.

Өөр худал үг олж чадалгүй тэр амаа нээгээд хүйтэн өнгөөр хэлэв.

"Нэг ширхэг Монгрел бүгдийг нь алахад хангалттай."

Ингэж хэлчихээд Санни амаа ангайсан хэвээр үлдсэн охиныг орхиод урагш алхлаа.

'Юу нь тийм сүртэй гэж? Энэ чинь... зүгээр л Хар дарсан зүүдний Хаалга шүү дээ...'

Гэвч түүний хөл үл ялиг чичирч байлаа.

Яг тэр мөчид газар онцгой хүчтэй доргив.

Сүүдрүүд галзуурсан мэт бүжиглэн дэлбэрч, нарны гэрэл бүдгэрэн хий үзэгдэл мэт болов.

Өргөссөн ан цав руу агаарыг сорж буй мэт салхи эзгүй гудамжаар улилаа.

Тэгээд дараа нь үл үзэгдэх цохилтын долгион түүнээс цацран гарч, эргэн тойрны барилгуудын цонхыг хагалан бутлав.

Санни тэр түлхэлтийг тэсэж, гэнэт сэтгэлд нь танил мэдрэмж нэвчин тархахыг мэдэрлээ.

...Хар дарсан зүүдний дуудлага.

Хаалга нээгдлээ.