Саннигийн ор үл ялиг чичирч, өрөөгөөр нь салхи сэвэлзэн үлээхийг тэр мэдрэв. Нойр нь бүрэн сэрээгүй байсан тул санаа алдаад хөнжлөө дээш нь татахыг оролдлоо. Гэвч хараал идсэн тэр хөнжил хаана ч байсангүй.

'Хаана байна аа...'

Нойроо үргэлжлүүлэхийг хүссэн тэрээр хөнжлөө сохроор тэмтэрч эхлэв. Гэвч түүнийг олохын оронд гэнэт ор нь бүхлээрээ хажуу тийшээ хазайхыг мэдэрлээ. Цочин сэрсэн Санни нүдээ нээтэл... эргэн тойронд нь зөвхөн харанхуй л байв.

'Юу вэ?! Өө... нээрээ тийм.'

Тэр Ариун Дагшин Газар дахь жижиг өрөөндөө биш байлаа. Харин Нүгэлт Ад зэтгэрийн цогцосны дээрээс гэрэлгүй ангал руу унасаар байсан юм.

Санни хэсэгхэн зуур харанхуй руу ширтэв.

Дараа нь эвшээлээ.

'Яахав дээ. Ядаж хангалттай нойр авлаа.'

Үнэхээр тэр нэлээд сэргэг байлаа. Биеийн ихэнх өвдөлт нь алга болсон эсвэл намдсан байв. Тэр бүү хэл шархдсан оюун ухаан нь хүртэл тайвширсан мэт санагдана. Амарч, эрч хүчээ сэлбэсэн бөгөөд бүхэлдээ хамаагүй дээр болжээ.

Ганц асуудал нь тэр Доод Тэнгэрийн төгсгөлгүй хоосон руу унасаар л байсан явдал юм.

Санни толгойнхоо ар талыг маажин энэ байдлын талаар хэсэг бодсоноо Төгсгөлгүй булагийг дуудаж, бага зэрэг ус уув. Дараа нь төвлөрөн нөхцөл байдлыг дүгнэхийг оролдов.

...Нөхцөл байдал яг хэвээрээ байлаа.

Түүнийг юу ч хүрээлсэнгүй, унтаж байх хооронд юу ч өөрчлөгдсөнгүй, мөн тэр энэ талаар юу ч хийж чадахгүй байв.

Санни санаа алдаад доорх авдрыг ширтэв. Хэсэг хугацааны дараа тэр ингэж бодлоо.

'Бодоод үзэхэд энэ чинь үнэхээр туйлын өширхөл юм байна. Би энэ хөөрхий новшийг алаад зогсохгүй, бүр цогцосных нь дээр унтаж амарсан. Үүнээс илүү доромжлол гэж юу байх вэ...'

Хаа нэгтээ доор, маш гүн доор хуурамч одод цагаан гэрлээр анивчина.

Сүүдрийн Мөн Чанар нь хэр хэмжээгээр сэргэснийг хараад Санни өөрийгөө ойролцоогоор арван хоёр цаг унтсан гэж дүгнэв. Ердийнхөөс арай урт байсан ч болсон бүхний дараа тэр үнэхээр туйлдсан байсан.

Мэдээж энэ бүх тооцоо нь бүдүүн тойм төдий байлаа. Гэхдээ зөв гэж үзвэл тэр Ариун Дагшин Газраас гарснаас хойш зургаан өдөр өнгөрчээ.

Хувь тавилангийн алтан утасны үзүүрт байгаа зүйлд хүрэхэд хэр хугацаа хэрэгтэйг тэр огт мэдэхгүй байв. Гэхдээ дор хаяж нэг долоо хоног... магадгүй түүнээс ч илүү хугацаа шаардагдана гэж үзэхээс өөр аргагүй.

Бодит ертөнцөд түүний бие гэрийнх нь хонгил дахь тансаг унтлагын капсулд аюулгүй хадгалагдаж байлаа. Тэр капсул биеийг нь хэдэн сарын турш амьд байлгаж чадна. Тиймээс Санни биеийнхээ талаар одоохондоо нэг их санаа зовсонгүй.

Хэн нэгэн түүнийг үгүйлэх болов уу?

...Үгүй байх. Кай, Эффи хоёр түүнийг Зүүдний ертөнцөөр удаан аялдагт аль хэдийн дассан. Хэдийгээр өмнөх аяллуудынх нь аль нь ч энэ удаагийнх шиг удаан байгаагүй ч тэд түүнийг зүгээр л залхуураад зурваст нь хариулаагүй гэж бодоод өөрсдийн ажлаа үргэлжлүүлэх байлаа. Эцсийн эцэст тэд одоо алдартай баатрууд болсон. Цагийн хуваарь нь дүүрэн, өөрсдийн гэсэн асуудал ч хангалттай олон.

Жулиус багш ч түүнээс ямар нэгэн тайлан хүлээгээгүй. Ариун Дагшин Газрын харуулууд Цайз руу хэн орж, гарсныг нарийвчлан бүртгэдэг зуршилгүй байв. Хэн нэгэн түүний тухай бодох хамгийн боломжтой мөч нь Касси Шөнийн Сүмээс ирээд, Санни Гэгээнтэн Тирист түүнийг угтан авахад туслахаар байхгүй байх үе л байх.

Гэхдээ Касси түүнийг урьдын адил өөрөөс нь зайлсхийж байна гэж л бодно.

Хязгааргүй харанхуйд үхсэн авдрын таг дээр суусан Санни өөрийг нь алга боллоо гээд үнэндээ хэн ч тоохгүй гэдгийг ойлгов. Маш олон зүйл өөрчлөгдсөн ч түүнээс ч олон зүйл огт өөрчлөгдөөгүй хэвээр үлджээ.

Гартаа барьсан үзэсгэлэнт шилэн савыг удаан ширтсэн Санни хэсэг хөдөлгөөнгүй сууснаа түүнийг буцаан тарааж, үхсэн Элэглэгчийн тагийг тог тог товшив.

'Яахав дээ. Ядаж миний зооснууд надтай байна!'

---

Хэсэг хугацааны дараа тэр агаарт нэгэн хачирхалтай үйлдэл хийж байлаа. Үхсэн Элэглэгчтэй өөрийг нь холбосон арьсан олсыг ажиллах чадвартай ганц гараараа атгасан Санни Хар Жигүүрийг дуудаад, дараа нь том авдрын хажуу тал руу болгоомжтой авирч, тэр хүнд зүйлийг эргэж хөмрөхгүй байхаар тэнцвэржүүлэхийг оролдов.

Тэд хоёулаа аймшигтай хурдтайгаар доош унаж байсан учраас бие нь гайхалтай хөнгөн санагдаж байлаа. Санни энэ талаар хэсэг бодсоноо хөмсгөө зангидав.

Энэ чинь ер нь ямар учиртай юм бэ? Өчигдөр тэр унах хурд нь асар хурдацтай өснө гэж бодож байсан. Тэгвэл хэзээ нэгэн цагт бие нь зүгээр л магадгүй... тас үсрэх ёстой.

Гэвч одоо тэр таамаг нь буруу байсныг ойлгожээ. Тэр Доод Тэнгэрт амьсгалж чадаж, салхийг мэдэрч байсан нь үнэндээ агаарыг дундуур нь нэвт унаж байгаагаа мэдэрч байсан гэсэн үг юм. Тиймээс унах хурд нь агаарын эсэргүүцлээр тогтоогдох дээд хязгаартай байх ёстой.

Гэсэн ч тэр энэ эсэргүүцлийг бараг мэдэрсэнгүй. Уг нь салхи архиран улихыг сонсож, бүх биеийг нь хүчтэй балбах ёстой атал тэр бараг тав тухтай мэт санагдах хоосон орон зайгаар унаж байлаа.

Эрүүл ухаан Доод Тэнгэрт ажилладаггүй бололтой.

'Ингээд их бодоод хэрэггүй юм байна.'

Логикийг бүхэлд нь үгүйсгэдэг газрын хуулийг ойлгох гэж оролдоод ямар ашигтай гэж? Түүнд хийх илүү бодит ажил байсан.

Арьсан олс өөрийнх нь жинг даана гэж итгэсэн Санни түүнээс гараа тавьж, Сарны Хэлтэрхийг дуудлаа. Дараа нь авдрын хажуу талд арай ядан тогтож зогсоод сүнслэг чинжаал хутганы нарийхан ирийг амсар болон тагны завсар шургуулан, хүчээр онгойлгохыг оролдов.

Энэ ажил Саннигийн төсөөлснөөс хавьгүй хэцүү байлаа. Тэр бүхнийг ганц гараараа хийхээс гадна авдар хоосон орон зайд эргэлдэхгүй байхаар тэнцвэржүүлэх ёстой байв. Үүн дээр нэмээд арьсан олс тасрахгүй байгаасай гэж түгшин харсаар байх хэрэгтэй.

Гэсэн ч багагүй хугацаа, бухимдсан хараалын дараа тэр эцэст нь үхсэн Ад зэтгэрийн эрүүг хүчээр ангайлгаж чадлаа.

Амных нь дотор түүнийг намайг аваачээ хэмээн хүлээж буй алтан зоосны овоолго байв.

Саннигийн нүүрэнд бараан инээмсэглэл тодорлоо.

Дараа нь тэр үл ялиг солиорсон мэт чичирхийлсэн инээд алдлаа.

"Ах! Баян байх үнэхээр сайхан юм..."