Санни аварга том зууван хэлбэртэй тулааны талбарын голд зогсож байлаа. Шалыг нь элс бүрхсэн бөгөөд эрт дээр үеэс энэ эртний ханануудын дунд урсах цусаар улайжээ. Халуун шатам тэнгэрт өршөөлгүй нар төөнөж, хөлс, цус, үхлийн үнэр хамрыг нь цоргиов.

'Ямар... бодитой юм бэ.'

Бага зэрэг тавгүйрхсэн Санни эргэн тойрноо ажиглахад, цусанд будагдсан тулааны талбайг хүрээлэн өндөр амфитеатрын суудлууд сүндэрлэж байв. Тэндээс үзэгчид галзуурсан мэт орилолдон уухайлж, дуу хоолой нь харгислал, хэрцгий догшин таашаал, цуст үзвэрт дурласан догдлолоор дүүрэн байлаа. Эрэгтэй, эмэгтэй хүмүүс бүгд мөр, гараа ил гаргасан эртний хэв маягийн нөмрөг өмсөж, цусанд шунасан инээмсэглэлээрээ яг л хүсэл тачаалдаа автсан чөтгөрүүдийн сүрэг шиг харагдана.

Гэхдээ... бүгд биш.

Энд тэнд этгээд хувцастай хүмүүс ч үзэгдэнэ. Тэд тулааныг арай соёлтой төрхөөр ажиглаж байлаа. Эртний хувцастай хүмүүс бол хуурмаг дүрүүд, харин бусад нь жинхэнэ үзэгчид ажээ.

Тулааныг үзэхийн тулд заавал Зүүдний Оронд холбогдох шаардлагагүй. Гэхдээ зарим хачин дурлагсад хамгийн бодитоор мэдрэхийн тулд биечлэн орж ирэхийг илүүд үздэг байв.

'Галзуу хүмүүс. Энэ хараал идсэн симуляцийн капсулуудыг зөвхөн үзэх гэж ашиглахад дэндүү үнэтэй шүү дээ...'

Санни одоо ядуу биш болсон ч ийм тансаг хэрэглээг харахаар сэтгэл нь өвддөг хэвээр байв. Толгой сэгсэрсний эцэст тэр тулааны талбай руу анхаарлаа хандуулав.

Мэдээж энэ хуурмаг орчин тийм ч өвөрмөц биш байлаа. Гэхдээ сонгодог сонголт мөн. Илүү өндөр түвшний зүүднүүдэд бодит мэтээс эхлээд бүрэн уран зөгнөлт хүртэл янз бүрийн орчин байдаг бол энэ доод түвшнийхэд Зүүдний Орныг ажиллуулдаг компани хамгийн энгийн сэдвийг сонгожээ.

Энэ бол эртний колизей. Нэгэн цагт боолууд эзэддээ зугаа цэнгэлтэй болгохын тулд, ихэвчлэн үхтлээ тулалддаг байсан газар.

Саннид энэ огтхон ч таалагдсангүй.

Колизей нь түүхэн байгууламжаас сэдэвлэсэн ч хавьгүй том байлаа. Олон зуун дайчид элсэн талбайгаар холхиж, зарим нь тулалдаж, зарим нь өрсөлдөгч хайж байв.

Эндхийн оролцогчдын ихэнх нь сонирхогчдын дундах шилдэгт тооцогдох хэмжээний ур чадвартай Сэрэгсэд байсан ч мэргэжлийн лигт өрсөлдөхөд хангалтгүй байлаа. Яг Саннигийн хайж байсан хүмүүс... магадгүй.

Ерөнхийдөө Зүүдний Оронд чадварлаг тулаанч олон байсан ч жинхэнэ мастер маш цөөн.

Жинхэнэ шилдгүүд хуурмаг ертөнцөд бус, Зүүдний ертөнцөд цусаа урсгадаг. Тиймээс эдгээр хүмүүсийн жинхэнэ ур чадвар хараахан тодорхойгүй хэвээр байв.

Санни Сүнсний Могойд аймшигт одачи сэлмийн хэлбэрийг авахыг тушаагаад аварга ирийг мөрөн дээрээ тавин өөрийг нь сорихоор ирэх хүнийг хүлээв. Хар хуяг болон аймшигтай багнаас нь болоод хүмүүс хэсэг хугацаанд ойртохоос эмээж байлаа.

Гэхдээ удалгүй нэгэн залуу сэлэмчин тод улаан хуягтайгаа хүрч ирэв. Түүний мөрөн дээр урт, дэгжин эспадон амарч байлаа. Инээмсэглэн Санниг хараад тэр хэлэв.

"Чамайг өмнө нь энд харж байгаагүй юм байна... Монгрел бил үү? Колизейд шинээр ирсэн үү?"

Санни толгойгоо үл ялиг хазайлгаж, залуугийн эргэн тойронд гарч ирсэн бичгүүдийг ажиглав.

"Улаан Диваажин"

"Ялалт: 157"

"Ялагдал: 103"

'Боломжийн л юм.'

Одачигаа буулган Санни жигд өнгөөр хариулав.

"...Би Колизейд төрсөн."

Залуу сэлэмчин инээмсэглээд нэг алхам урагшлав.

"Тэгвэл эргээд тавтай морил."

Тэр даруй Зүүдний Орны дуу хоолой тулаан эхэлснийг зарлав.

"Улаан Диваажин Монгрелыг сорилоо!"

Тэд цусаар будагдсан элсэн дээр мөргөлдөн, хуягных нь завсраар салхи исгэрэхүйц хурдтай хөдөлж эхлэв.

Санни нэг сүүдрээ газарт үлдээн, нөгөөг нь Намрын Навч дээр ороожээ. Тэнд тэр ямар ч ашиггүй байсан. Санни өөрийгөө хэт хүчтэй болгохыг хүссэнгүй. Ингэснээр өрсөлдөгчид нь бүрэн дарагдахгүй, өөрсдийн тулааны хэв маягийг харуулах боломжтой болно.

Харин өөрөө Нефисийн заасан урсгал мэт тулааны хэв маяг болон Чулуун Гэгээнтнээс сурсан бат суурьтай техникийг бүрэн орхиж, зөвхөн дайсныхаа хөдөлгөөнийг дуурайх чадварт найдав.

Улаан Диваажин сэлэмний жинхэнэ мастер биш ч ур чадвар нь муугүй байлаа. Гэсэн ч Саннитай эн тэнцүү байж чадсангүй. Санни дассан арга барилаа ашиглахгүй, бас аварга одачитай бүрэн дасаж амжаагүй байсан ч ялгаа нь хэтэрхий их байв.

Сүнсний Могойн бодит хэлбэр үнэхээр аймшигтай зэвсэг байлаа. Гэвч хэмжээ, мөн чанараасаа болоод түүнийг ашиглахад ихээхэн дасгал шаарддаг. Богино сэлэмнээс хавьгүй илүү сүйрлийн хүчтэй ч түүнийг үр дүнтэй ашиглахын тулд илүү өндөр ур чадвар, стратеги хэрэгтэй. Цохилт бүр үхэл дагуулах боломжтой. Гэхдээ гаргасан алдаа бүр мөн адил.

Санни аль болох удаан тулалдаж, өрсөлдөгчийнхөө хөдөлгөөн, сэлэм ашиглах арга барилаас аль болох ихийг сурахыг хичээв.

Гэвч эцэст нь тулааны ачаалал нөгөө залууд хэтэрхий хүнд тусав. Тэр Сүнсний мөн чанараа зөв хуваарилж чаддаггүй бололтой. Тиймээс тав орчим минутын дараа хурд, хүч нь огцом буурчээ.

Санни санаа алдан Сүнсний Могойгоор нэгэн төгс цавчилт хийж тулааныг дуусгав.

Аварга ир дайсны хүзүүгээр цахилан өнгөрч, толгойг нь агаарт шидэв.

Толгойгүй цогцос цусаар боргилж газарт унаад удалгүй гэрэлт очны урсгал болон замхарлаа.

Дээрээс Зүүдний Орны дуу хоолой нижигнэн сонсогдов.

"Монгрел яллаа!"

'Харамсалтай л юм...'

Таван минут гэдэг тулааны нэгэн хэв маягийн мөн чанарыг бүрэн ойлгоход хангалтгүй хугацаа байв. Гэхдээ Санни хэзээ нэгэн цагт энэ урлагийг эзэмшсэн өөр хүнтэй дахин таарна гэдэгтээ итгэлтэй байлаа. Сонирхогчдын дунд түгээмэл хэрэглэгддэг хэв маяг тийм ч олон биш шүү дээ. Хэдхэн хоног, эсвэл хэдэн долоо хоногийн дараа тэр ижил төстэй техниктэй хүнтэй дахин тулалдах нь гарцаагүй.

Түүний гайхалтай ялалтад татагдсан хэд хэдэн соригч урагшлав. Санни Сүнсний Могойг агаарт эргүүлээд гэнэт зогсоов. Ирэн дээрх цусны дуслууд элсэн дээр үсэрч, хар ир төгс цэвэрхэн үлдлээ.

Багны цаана тэр инээмсэглэв.

'Аан, ямар гоё харагддаг юм бэ. Азаар энэ аргыг Чулуун Гэгээнтнээс сурсан нь зөв болж...'

---

"Аааргх! Чи ер нь хүн мөн үү?!"

Өөр нэгэн Сэрэгч элс рүү унаж, амнаас нь цус урсав.

Санни нэг алхам урагшлан Сүнсний Могойгоороо доош хүчтэй цавчив. Ир нь өрсөлдөгчийнх нь хөнгөн хуягийг төвөггүй зүсэж, биеийг нь хоёр хуваалаа. Түүний барьж буй аварга сэлэм... үнэхээр сүйрлийн хүчтэй байв.

Цогцос алга болмогц Санни одачигийн муруй ирийг чадварлаг хөдөлгөөнөөр цэвэрлээд гунигтай худал хэлэв.

"Хүн үү? Би хүн биш. Бас хэзээ ч хүн байгаагүй."

Тэр үед хэдэн арван Сэрэгч түүний тулааныг үзэхээр, мөн өөрийн ээлжээ хүлээхээр тойрон цугларчээ. Түүний үгийг сонсоод нэг нь инээв.

"Хэрэв чи хүн биш юм бол юу юм?"

Санни түүн рүү хараад мөрөө хавчив.

"Монгрел."

Харин дотроо тэр ингэж бодож байлаа.

'...Энэ чинь яг юу болоод байна аа?!'

Өнгөрсөн хэдэн цагийн хугацаанд тэр хорин долоон хүнтэй тулалджээ. Тэдний хорин тав нь, тийм ээ, хорин тав нь яг ижил тулааны хэв маяг ашигласан байв.

Энэ нь практик боловч нэлээд энгийн урлаг байлаа. Шууд, үр ашигтай хөдөлгөөн, хамгийн бага хүч зарцуулж хамгийн их хөнөөх чадвартай дайралтад тулгуурладаг учир урьдчилан таамаглахад маш амархан. Мастерын гарт бол аюултай урлаг байх байсан ч эдгээр авьяастай сонирхогчдын хувьд өчүүхэн төдий ойлголттой хүний өмнө бараг хэрэггүй байлаа.

Соригчдын зарим Аспект Санниг багагүй гайхшруулсан ч эцэст нь бүгдийг нь дараалан ялсан бөгөөд хорь дахь тулаан дээрээ тэрхүү тулааны хэв маягийн мөн чанарыг бүрэн ойлгож авчээ.

Эдгээр хүмүүс авьяасгүй биш. Гэхдээ Санни өөрийгөө тэднээс ямар их ялгаатайг тод мэдэрч байлаа. Тэр өөртөө сануулах хэрэгтэй болов.

Тэд түүн шиг Мартагдсан Эргийн тамд бүтэн нэг жилийг амь өрсөн тулалдаж өнгөрөөгөөгүй.

Эдгээр залуусын ихэнх нь амьдралдаа жинхэнэ тулаан цөөн хэдэн удаа л үзсэн байх. Эхний Хар дарсан зүүдэдээ л хэдэн удаа, дараа нь Гарц хүртэлх замдаа дахиад хэдэн удаа.

Үүнээс хойш тэд хамгаалалт сайтай Цайзуудад амьдарч, хэрвээ бүр гара бол олуулаа буюу бүлгээрээ л хананы гадна гардаг.

'Урам хугарамаар юм...'

[Доод ертөнцийн Ханхүү]-н тоолуурт хорин долоон ялалт нэмэгдсэн ч Санни бага зэрэг бухимдсан хэвээр байлаа.

Энэ түүний хүссэн зүйл биш.

Түүнд төрөл бүрийн тулааны хэв маяг хэрэгтэй байв. Ирээдүйд Сүүдрийн Бүжгийг илүү үр дүнтэй болгохын тулд тэр үнэхээр олон талын ур чадварын сан бүрдүүлэх ёстой. Суурь хэв маягуудыг хэдий чинээ их сурна, хожим үнэхээр өвөрмөц техникийг дуурайх нь төдий чинээ амар болно.

...Яг өнөөдөр бүрэн дэмий өнгөрлөө гэж бодож байх мөчид гэнэт Сэрэгсэд болон амфитеатрын үзэгчдийн дунд шивнээ давалгаалан тархав.

Саннигийн арван хэдэн метрийн цаана өндөр нуруутай нэгэн дүр гэнэт хоосон агаараас бий болов.

Шинээр ирсэн хүнийг хараад хүмүүсийн нүд гайхсандаа томрон тэлэв.