Санни сохор охиныг нүүрэндээ илт гайхсан төрхтэй ширтэв.

Тэрхүү гайхшралаа хоолойдоо шингээн:

"Мөлхөө ургамал уу? Чи түүнийг алахыг хүсэж байгаа юм уу?" гэж асуулаа.

Тэр яагаад тийм аюултай зүйл хийхийг оролдохыг хүсэж байгаа юм бэ?

Касси толгой дохив.

Тэр толгой сэгсэрлээ.

"Тэр новш бүхэл бүтэн арлыг бүрхчихсэн бас мөчир үндэс нь газар доогуур тархсан. Тэр Бузар Мангас, тэгэхээр бидний зэвсэг түүнд бараг л гэмтэл учруулж чадахгүй. Тэгээд энэ нь хангалтгүй мэт мөчрүүд нь үхлийн хорт утаа ялгаруулдаг. Чи үнэхээр түүн рүү дайрахыг хүсэж байна гэж үү?"

Сохор охин хэсэг чимээгүй байснаа тайван дуугаар хариулав.

"Тэр үнэхээр л Бузар Мангас. Тэр аймшигтай, үхлийн аюултай нь үнэн. Гэхдээ хангалттай сайн бэлтгэвэл бид түүнийг устгаж чадна гэдэгт би итгэлтэй байна. Эцсийн эцэст хүн бүр сул талтай. Жишээ нь тэр амьтан галд эмзэг. Бас бидний ашиглаж болох өөр сул талууд ч байгаа байх."

Санни хэсэг бодолхийлснээ мөрөө хавчив.

"За тэгье. Би танай бүлэгт Сүйрсэн Хөлгийн арал дээрх тэр мангасын эсрэг тулалдахад тусална. Гэхдээ бид заавал амжилт олно гэж амлахгүй."

Касси санаа алдав.

"Тэгвэл тохиролцлоо. Бид Бузарлагдсан Ариун Ойд хийх ажлаа дуусгах хүртлээ үлдэнэ. Доод тал нь нэг сар болно гэж бодож байна. Магадгүй түүнээс ч урт. Дараа нь бид Ариун Дагшин Газар луу буцаж, тэнхрээд, Сүйрсэн Хөлгийн арал руу явна."

Тэр хэсэг азнаснаа нэмж хэлэв.

"Тэгээд дараа нь би чамд Хоёр дахь Хар дарсан зүүдийг сориход тусална."

Санни инээмсэглэв.

"Түүнээс өмнө үхчихгүй бол шүү дээ?"

Сохор охин үхсэн модны үндэс рүү дахин эргэж харав.

"...Тийм ээ. Түүнээс өмнө үхчихгүй л бол."

Ариун Дагшин Газар руу буцах замдаа Саннид бодох зүйл их байлаа.

Нэгдүгээрт, тэр Касситай дахин хамтран ажиллах хэрэгтэй болсон нь түүний дотор элдэв ээдрээтэй мэдрэмж төрүүлж байв.

Ядаж тэдний харилцааны мөн чанар тодорхой болсон байлаа. Энэ бол зөвхөн харилцан ашигтай түр зуурын холбоо, өөр юу ч биш.

Харилцан ашигтай байхын төлөө тэр дургүйцлээ хойш тавьж чадна.

Эцсийн эцэст шаардлагатай үед Санни маш бодитой сэтгэж чаддаг хүн байсан.

Хоёрдугаарт, тэр эртний сүйрсэн хөлөг онгоц руу дахин буцаж, энэ удаад арлыг захирдаг мангас ургамалтай тулалдах гэж байлаа.

Тэр зүйл ямар аюултайг Санни маш сайн мэдэж байсан болохоор, тэр тулаанаас амьд гарахыг хүсвэл маш их бэлтгэл хийх шаардлагатай байв.

Гэхдээ Хэрцгий Харцын тэнгэрлэг дөлний сайжруулалт үнэхээр их хэрэг болох байлаа.

Эцэст нь Кассигийн хэлсэн тэр ёрын зөгнөл байв. Өвлийн үеэр тэд хоёулаа үхнэ.

Эсвэл ядаж Доод Тэнгэр лүү унана.

Тэр... энэ тухай юу гэж бодохоо ч мэдэхгүй байлаа. Гэсэн ч Санни энэ зөн шийдвэрт нь нөлөөлөхийг зөвшөөрөхгүй.

Өмнө нь Кассигийн ирээдүйг үзүүлэгч чадвараар олж мэдсэн зүйл дээр үндэслэн үйлдэл хийхийг оролдсон нь өөрт нь ч, бусдад ч сайнаар нөлөөллөөгүй.

Хамгийн зөв нь үүнийг санаж явах мөртлөө юу ч өөрчлөгдөөгүй мэт амьдрах явдал байв.

Ядаж түүнд бол энэ хамгийн зөв сонголт шиг санагдаж байлаа.

Бузарлагдсан Ариун Ой руу явж буцсан урт аяллаас болж бие, сэтгэл хоёр нь туйлдсан Санни шөнө дунд Ноктисын Ариун Дагшин Газарт хүрч ирэв.

Түүний Сүүдрийн Мөн Чанарын нөөц бараг шавхагдсан байсан бөгөөд толгой нь эргэлдэн шуугиж, бодлууд дотор нь шавсан зөгий мэт бужигналдана. Зөөлөн өвсөн дээр бууж, арлын ирмэгээр ус асгарах танил чимээг сонсоод Санни шүдээ зуун:

'Одоохондоо мартчих. Эхлээд хийх ёстой зүйлээ хий.'

Сар тэнгэрт өндөр гэх чинь мандсан байлаа, энэ нь тэр эцэст нь хүсэн хүлээсэн, сэтгэл булаам шагналаа авах гэж байна гэсэн үг. Үхсэн Гинжний Хорхой Төмөр Гарт арал руу авчирсан гайхамшигт алтан зооснуудын эх сурвалжийг олох хүсэл нь энэ бүх адал явдлыг эхлүүлсэн бөгөөд одоо тэрхүү зооснууд л үүний төгсгөл болох гэж байв.

Түүний шагнал яг өмнө нь хүлээж байлаа.

Ариун Дагшин Газар луу орсон Санни эзгүй цэцэрлэгээр алхаж, төв дэх тунгалаг цөөрөмд хүрэв.

Хэн ч өөрийг нь ажиглахгүй байгааг шалгахын тулд хэсэг зогссоныхоо дараа тэр чулуун жимээр алхсаар төвд орших жижиг арал дээр гарлаа.

Тэнд эртний модны сүүдэр дор цагаан тахилын ширээ сүндэрлэж, дээр нь обсидиан хутга хэвтэж байв.

'Үнэний мөч.'

Санни Шунахай авдрыг дуудан, дотроос нь нэг алтан зоос гаргаж ирээд тахилын ширээн дээр тавилаа.

Зоос сарны гэрлийг ойлгон гялалзсанаа алга болов.

[Таны сүүдэр улам хүчирхэг боллоо.]

Саннигийн нүүрэнд том инээмсэглэл тодров.

Тэр Бичээсээ дуудаад уншив.

Сүүдрийн хэлтэрхий, [224/2000].

'Болж байна!'

Эхэндээ Санни зооснуудаа аажмаар ашиглана гэж бодож байлаа. Бодит ертөнц рүү буцах бүрдээ арав гаруйг тахилын ширээнд өргөж, хэн нэгэнд анзаарагдах эсвэл сэжиг төрүүлэх магадлалыг багасгахыг хүссэн юм.

Гэвч одоо шагнал нь нүднийх нь өмнө ирчихсэн байсан тул тэр бодлоосоо татгалзав.

'Үгүй... би бүгдийг нь яг одоо авмаар байна.'

'Би үүнийг хүртэх эрхтэй.'

Модон хайрцгийг тахилын ширээн дээр тавиад хажуу тийш нь эргүүлэн, гараа дотогш хийв.

Хормын дараа алтан зоосны урсгал цагаан гадаргуу дээр асгарлаа.

Тэгээд бүгд дараалан алга болж эхлэв.

[Таны сүүдэр улам хүчирхэг боллоо.]

[Таны сүүдэр улам хүчирхэг боллоо.]

[Таны сүүдэр улам хүчирхэг боллоо...]

Эцэст нь Санни нийтдээ мянга дөрвөн зуу орчим зоосыг тахилын ширээнд өргөв.

Энэ бүхэн үнэхээр болсон гэдэгтээ ч итгэж зүрхлэхгүй тэр дахин Бичээсээ дуудаж, дараа нь нүдээ нухлан, Сүүдрийн хэлтэрхийн тоог харуулсан мөрийг гурван удаа дараалан уншлаа.

Зүгээр л нүд нь өөрийг нь хуураагүй эсэхийг шалгахын тулд.

Аз болоход хуураагүй.

Одоо Бичээс дээр:

Сүүдрийн хэлтэрхий, [1624/2000] гэж байлаа.

'Би чадчихлаа... би үнэхээр чадчихлаа?'

Гинжлэгдсэн Арлуудад өнгөрүүлсэн эхний хоёр сарын турш Санни Хар дарсан зүүдний мангасуудыг агнан устгахын тулд үнэхээр шаргуу ажилласан.

Гэсэн ч тэр ердөө хоёр зуун хэлтэрхий л цуглуулж чадсан.

Харин сүүлийн аялал нь хэдий аймшигтай байсан ч түүнд үүнээс хавьгүй ихийг авчирчээ.

Саннигийн нүүрэнд өргөн инээмсэглэл тодров.

'...Шуналыг нүгэл гэж хэн хэлсэн юм? Энэ бол ариун журам! Хараал ид, жинхэнэ ариун журам шүү!'